รุ่งเช้าวันถัดมา ฟ้ายังสลัวอยู่ หน่วยลาดตระเวนนอกเมืองใกล้ผลัดเวรแล้ว ส่วนห้องครัวของตระกูลฉินก็ส่งกลิ่นหอมของเนื้อมาแต่เช้า
ฉินหลานกับฉินเฟิงตกลงกันแล้วว่า เดี๋ยวพวกเขาจะไปรับพ่อกลับมา
ทว่าเพิ่งยกข้าวฟ่างร้อน ๆ ขึ้นโต๊ะ ฉินหลานก็ขมวดคิ้วขึ้นกะทันหัน
“หลานเอ๋อร์ เป็นอะไรไป?”
ฉินหลานหันไปมองทางป่ารกร้างทันที ประสาทสัมผัสเฉียบคมของพรานทำให้เขารู้สึกว่ามีบางอย่างอันตรายกำลังมุ่งหน้ามาทางนี้
ครืน ๆ ๆ...
เพียงชั่วอึดใจ พื้นดินก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง โต๊ะเก้าอี้ในบ้านพลอยสั่นไหวไม่หยุดไปด้วย
“แย่แล้ว!”
ฉินหลานพุ่งออกจากบ้าน เมื่อกำธนูไว้ในมือ ภาพตรงหน้าก็ทำให้เขาตกตะลึงจนแทบสิ้นสติ
ต้นไม้ในป่ารกร้างล้มโครม ฝุ่นควันฟุ้งกระจาย
สัตว์กลายพันธุ์นับไม่ถ้วนคำรามพลางพุ่งทะยานมา แต่ละตัวดุร้าย น่าเกลียดน่ากลัว และเหี้ยมโหด!
เมื่อเห็นร่างมหึมาสูงกว่าสิบเมตร ราวกับภูเขาลูกย่อม ๆ ดวงตาของฉินหลานก็สั่นไหว
ฝูงสัตว์บุกมาแล้ว!
สัตว์กลายพันธุ์เหล่านี้แทบไม่เหลือเค้าของสัตว์ในอดีตอีกต่อไป ราวกับสัตว์ประหลาดจากขุมนรก
นี่คือสัตว์กลายพันธุ์ทรงพลังที่ก้าวเข้าสู่ระดับชั้นแล้ว แข็งแกร่งทัดเทียมนักสู้ตัวจริง!
“หนี!”
ฉินหลานไม่พูดพร่ำทำเพลง รีบกระชากโจวอวิ๋นชุ่ยออกวิ่งด้วยความเร็วสูงสุด “แม่ กอดผมไว้แน่น ๆ!”
เขาแบกแม่ไว้บนหลัง ในจังหวะเดียวกันนั้นเอง เสียงสัญญาณเตือนแหลมบาดหูก็ดังมาจากกำแพงเหล็กสูงตระหง่าน!
ครืน ๆ ๆ...
เมื่อฉินหลานแบกแม่วิ่งออกจากลานบ้าน ด้านนอกเมืองก็โกลาหลไปหมดแล้ว
พืชผลที่ลงแรงเพาะปลูกมาหลายเดือน ถูกกีบเท้าของสัตว์กลายพันธุ์เหยียบย่ำจนแหลกละเอียดในพริบตา