ทันทีที่คำพูดนั้นหลุดออกมา ชาวเมืองกลุ่มหนึ่งที่อยู่ด้านล่างเวทีก็สีหน้าเปลี่ยนไปทันที
กัวหยางที่เดิมเพียงแค่แค่นหัวเราะอย่างดูแคลน พลันหน้าดำคล้ำ กัดฟันพูดว่า “ไอ้ชั้นต่ำ เดี๋ยวฉันจะทำให้แกกับพี่ชายคลานออกจากเมืองไป!”
นายกองพิทักษ์เมืองนอกที่พาฉินหลานมาด้วยเห็นดังนั้น ก็รีบตวาดด้วยความโมโห “ไอ้เด็กเวร ฉันพาแกมาสมัครเข้าโรงเรียน ไม่ได้ให้มาก่อเรื่อง!”
แม้คำพูดจะฟังไม่น่าฟัง แต่นายกองพิทักษ์เมืองกำลังเตือนฉินหลาน
ถึงอย่างไรเขาก็มาจากนอกเมือง ในบรรดาคนจากนอกเมืองที่มาสมัคร ยังมีคนที่เกี่ยวดองกับเขาอยู่ด้วย
เห็นคนพวกนั้นถูกชาวเมืองซ้อมราวกับหมาแบบนี้ เขาเองก็รู้สึกไม่สบายใจ
เด็กที่ชื่อฉินหลานคนนี้มีพลังเลือดลม 15.2 หากแสดงฝีมือได้พอใช้ ก็ยังมีโอกาสเข้าโรงเรียน
แต่ถ้าทำให้ชาวเมืองโกรธเข้า เขาต้องโดนซ้อมหนักกว่าเดิมแน่! หากกรรมการผู้ทรงเกียรติเกิดอารมณ์ไม่ดีขึ้นมา อาจถูกคัดออกตรงนั้นเลยก็ได้
ทว่า ฉินหลานดูเหมือนจะไม่เข้าใจความหมายที่อีกฝ่ายต้องการสื่อเลยสักนิด
เขาพุ่งตัวออกไปในก้าวเดียว ร่างทะยานเข้าหากัวหยางราวกับลูกธนูหลุดจากคัน!
ความเร็วของเขาทำให้กัวหยางตกตะลึง นี่คือความเร็วที่พวกคนเร่ร่อนนอกเมืองจะระเบิดออกมาได้งั้นหรือ?
แม้แต่ตอนที่อยู่ห่างจากกัวหยางราว 3 เมตร ฉินหลานยังกระทืบปลายเท้าลงอย่างแรง ร่างที่พุ่งไปอย่างรวดเร็วอยู่แล้วทะยานเข้ามาราวกับพยัคฆ์ลงจากเขา!
กัวหยางยกแขนไขว้กันไว้ตรงหน้า นี่คือท่าป้องกันพื้นฐานที่สุดและใช้ได้ผลไม่น้อยในการต่อสู้ด้วยหมัด
ยิ่งเมื่อเห็นหมัดของฉินหลานพุ่งตรงเข้าหากลางลำตัว กัวหยางที่ตั้งสติได้ก็ยิ่งแสยะยิ้มอย่างเยาะเย้ย