นี่คือสุนัขป่ากลายพันธุ์ตัวหนึ่ง
ตัวของมันใหญ่กว่าที่ฉินหลานคาดไว้เสียอีก ขนสีเทาสลับเหลืองหยาบกระด้าง
นอกจากหนังกระต่ายที่เปื้อนเลือดตรงปากถ้ำแล้ว ยังมีขนสัตว์ชนิดอื่นกระจัดกระจายอยู่ด้วย
แม้จะไม่ใหญ่โตเท่าตัวที่เจอในเหมือง แต่แค่มองจากด้านหลัง มันก็ดุร้ายกว่าเสือโคร่งในชาติก่อนเสียอีก!
ฉินหลานกำลังลังเลว่าจะลงมือดีหรือไม่ ทันใดนั้นสุนัขป่าที่กำลังกัดแทะกระดูกก็เงยหน้าพรวดขึ้นมา
ฉินหลานตอบสนองได้ฉับไว ทันทีที่สุนัขป่าเงยหน้า เขาก็หดหัวกลับไปแล้ว แต่สุนัขป่ายังคงคำรามต่ำ ๆ อย่างน่ากลัวมาทางเขา
ถูกพบแล้วงั้นเหรอ?!
ฉินหลานคิดว่าตลอดทางที่ผ่านมาเขาไม่ได้ทำเสียงดังอะไร ทว่าเพียงชั่วพริบตาก็เข้าใจขึ้นมา
เป็นเพราะประสาทรับกลิ่นอันเฉียบคมของสุนัข มันจับกลิ่นมนุษย์ของเขาได้!
“แม่งเอ๊ย!”
เสียงคำรามของสุนัขป่าดังกระหึ่มขึ้น มันลุกพรวดแล้วพุ่งตรงมาทางเขา
ฉินหลานตัดสินใจได้ในทันที
หนีไปก็ไม่มีทางวิ่งเร็วกว่าสุนัขป่าตัวนี้
ถ้าอย่างนั้นก็เหลือแค่…
สู้ตาย!
แววเหี้ยมเกรียมวาบผ่านดวงตา ฉินหลานลุกขึ้นจากหลังโขดหินทันที ลูกธนูเล็งไปยังทิศทางที่สุนัขป่าพุ่งมาไว้ก่อนแล้ว!
ในจังหวะที่ง้างธนูยิง ฉินหลานเพิ่งสังเกตเห็นว่าท้องของสุนัขป่ามีบาดแผล