กลืนกิน กลืนกิน แค่กลืนกินก็แข็งแกร่งได้

ตอนที่ 27 สู้ตาย

5 นาที· 1.2K คำ

นี่คือสุนัขป่ากลายพันธุ์ตัวหนึ่ง

ตัวของมันใหญ่กว่าที่ฉินหลานคาดไว้เสียอีก ขนสีเทาสลับเหลืองหยาบกระด้าง

นอกจากหนังกระต่ายที่เปื้อนเลือดตรงปากถ้ำแล้ว ยังมีขนสัตว์ชนิดอื่นกระจัดกระจายอยู่ด้วย

แม้จะไม่ใหญ่โตเท่าตัวที่เจอในเหมือง แต่แค่มองจากด้านหลัง มันก็ดุร้ายกว่าเสือโคร่งในชาติก่อนเสียอีก!

ฉินหลานกำลังลังเลว่าจะลงมือดีหรือไม่ ทันใดนั้นสุนัขป่าที่กำลังกัดแทะกระดูกก็เงยหน้าพรวดขึ้นมา

ฉินหลานตอบสนองได้ฉับไว ทันทีที่สุนัขป่าเงยหน้า เขาก็หดหัวกลับไปแล้ว แต่สุนัขป่ายังคงคำรามต่ำ ๆ อย่างน่ากลัวมาทางเขา

ถูกพบแล้วงั้นเหรอ?!

ฉินหลานคิดว่าตลอดทางที่ผ่านมาเขาไม่ได้ทำเสียงดังอะไร ทว่าเพียงชั่วพริบตาก็เข้าใจขึ้นมา

เป็นเพราะประสาทรับกลิ่นอันเฉียบคมของสุนัข มันจับกลิ่นมนุษย์ของเขาได้!

“แม่งเอ๊ย!”

เสียงคำรามของสุนัขป่าดังกระหึ่มขึ้น มันลุกพรวดแล้วพุ่งตรงมาทางเขา

ฉินหลานตัดสินใจได้ในทันที

หนีไปก็ไม่มีทางวิ่งเร็วกว่าสุนัขป่าตัวนี้

ถ้าอย่างนั้นก็เหลือแค่…

สู้ตาย!

แววเหี้ยมเกรียมวาบผ่านดวงตา ฉินหลานลุกขึ้นจากหลังโขดหินทันที ลูกธนูเล็งไปยังทิศทางที่สุนัขป่าพุ่งมาไว้ก่อนแล้ว!

ในจังหวะที่ง้างธนูยิง ฉินหลานเพิ่งสังเกตเห็นว่าท้องของสุนัขป่ามีบาดแผล

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป