“ที่เหลือเอาไปแลกเป็นเสบียงให้หมด”
“ได้”
ชายร่างกำยำประเมินคร่าว ๆ แล้วกัดฟันพูดว่า “เห็นแก่หนังสัตว์พวกนี้ยังค่อนข้างสมบูรณ์ ฉันเพิ่มให้…เสบียงอีก 50 จิน”
นับว่าไม่น้อยแล้ว
แน่นอนว่าเขาต้องได้กำไรอยู่ดี
ฉินหลานทำหน้านิ่ง เหลือบไปเห็นแผ่นแป้งหลายแผ่นวางกองอยู่บนโต๊ะข้าง ๆ
แผ่นแป้งถูกนึ่งจนแห้งแข็ง เพื่อให้เก็บไว้ได้นานโดยไม่เสีย
แต่ไม่ต้องสงสัยเลยว่ามันทำจากแป้งขาวล้วน ไม่ได้ผสมรำข้าวสาลีหรือรากหญ้า ทั้งยังไม่เติมธัญพืชชนิดอื่นลงไปด้วย
บนแผ่นแป้งยังมีจุดดำที่เกิดจากการทอด ซึ่งต้องใช้น้ำมันถึงจะทำได้
ฉินหลานพลันเหม่อลอยไปชั่วขณะ ไม่รู้ตัวเลยว่าเขาจะถูกจุดน้ำมันบนแผ่นแป้งดึงดูดสายตาได้ถึงเพียงนี้
เขากลืนน้ำลายโดยไม่รู้ตัว “เอ่อ ขอสามแผ่น”
ชายร่างกำยำที่กำลังตักเสบียงใส่ถุงชะงักไป “น้องชาย แผ่นแป้งนี่ไม่ถูกนะ แผ่นหนึ่งแลกเสบียงได้ตั้งหนึ่งจิน”
นี่เป็นแผ่นแป้งขาวที่ทอดด้วยน้ำมันเชียวนะ
พวกเขามีโอกาสได้พกติดตัวไปแค่แผ่นเดียว ตอนออกล่าสัตว์ในป่ารกร้าง ส่วนคนอื่น ๆ นอกเมืองนั้น ต่อให้ตลอดทั้งปีก็ยังไม่แน่ว่าจะได้กินสักมื้อ
“แลกเลย!”
ชายร่างกำยำคิดว่าคนที่อยู่เบื้องหลังฉินหลานอยากกิน จึงไม่ได้ถามอะไรต่อ
เขาจัดเสบียงกับแผ่นแป้งใส่ห่อให้เรียบร้อย แล้วยื่นให้ฉินหลาน ก่อนจะพูดว่า “น้องชาย คราวหน้าถ้ามาขายของก็อย่าลืมแวะมาหาฉันอีกล่ะ ของที่ให้ไปนี่หนักเต็มตามน้ำหนักจริงไหมล่ะ?”
“ได้”
ฉินหลานไม่รู้ราคาตลาดนัก แต่ชายร่างกำยำเห็นหนังสัตว์สองผืนแล้วมีท่าทีเกรงใจ อย่างไรก็คงไม่กล้าโกงเขามากนัก