กลืนกิน กลืนกิน แค่กลืนกินก็แข็งแกร่งได้

ตอนที่ 11 ข้ออ้าง

6 นาที· 1.4K คำ

“ที่เหลือเอาไปแลกเป็นเสบียงให้หมด”

“ได้”

ชายร่างกำยำประเมินคร่าว ๆ แล้วกัดฟันพูดว่า “เห็นแก่หนังสัตว์พวกนี้ยังค่อนข้างสมบูรณ์ ฉันเพิ่มให้…เสบียงอีก 50 จิน”

นับว่าไม่น้อยแล้ว

แน่นอนว่าเขาต้องได้กำไรอยู่ดี

ฉินหลานทำหน้านิ่ง เหลือบไปเห็นแผ่นแป้งหลายแผ่นวางกองอยู่บนโต๊ะข้าง ๆ

แผ่นแป้งถูกนึ่งจนแห้งแข็ง เพื่อให้เก็บไว้ได้นานโดยไม่เสีย

แต่ไม่ต้องสงสัยเลยว่ามันทำจากแป้งขาวล้วน ไม่ได้ผสมรำข้าวสาลีหรือรากหญ้า ทั้งยังไม่เติมธัญพืชชนิดอื่นลงไปด้วย

บนแผ่นแป้งยังมีจุดดำที่เกิดจากการทอด ซึ่งต้องใช้น้ำมันถึงจะทำได้

ฉินหลานพลันเหม่อลอยไปชั่วขณะ ไม่รู้ตัวเลยว่าเขาจะถูกจุดน้ำมันบนแผ่นแป้งดึงดูดสายตาได้ถึงเพียงนี้

เขากลืนน้ำลายโดยไม่รู้ตัว “เอ่อ ขอสามแผ่น”

ชายร่างกำยำที่กำลังตักเสบียงใส่ถุงชะงักไป “น้องชาย แผ่นแป้งนี่ไม่ถูกนะ แผ่นหนึ่งแลกเสบียงได้ตั้งหนึ่งจิน”

นี่เป็นแผ่นแป้งขาวที่ทอดด้วยน้ำมันเชียวนะ

พวกเขามีโอกาสได้พกติดตัวไปแค่แผ่นเดียว ตอนออกล่าสัตว์ในป่ารกร้าง ส่วนคนอื่น ๆ นอกเมืองนั้น ต่อให้ตลอดทั้งปีก็ยังไม่แน่ว่าจะได้กินสักมื้อ

“แลกเลย!”

ชายร่างกำยำคิดว่าคนที่อยู่เบื้องหลังฉินหลานอยากกิน จึงไม่ได้ถามอะไรต่อ

เขาจัดเสบียงกับแผ่นแป้งใส่ห่อให้เรียบร้อย แล้วยื่นให้ฉินหลาน ก่อนจะพูดว่า “น้องชาย คราวหน้าถ้ามาขายของก็อย่าลืมแวะมาหาฉันอีกล่ะ ของที่ให้ไปนี่หนักเต็มตามน้ำหนักจริงไหมล่ะ?”

“ได้”

ฉินหลานไม่รู้ราคาตลาดนัก แต่ชายร่างกำยำเห็นหนังสัตว์สองผืนแล้วมีท่าทีเกรงใจ อย่างไรก็คงไม่กล้าโกงเขามากนัก

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป