เช้าวันถัดมา ฉินหลานเพิ่งตื่น ก็เห็นแม่หยิบเสื้อผ้าชุดหนึ่งออกมาเร่งให้เขาเปลี่ยน
ฉินหลานรับเสื้อผ้ามา เนื้อผ้าซักจนสีซีดไปบ้างแล้ว แต่ก็เป็นชุดที่มีรอยปะน้อยที่สุดในบ้าน
เขายกขึ้นดมใกล้ปลายจมูก ยังได้กลิ่นสบู่จาง ๆ
เห็นได้ชัดว่าเสื้อชุดนี้แม่ไม่เคยยอมใส่ จึงหยิบออกมาตากแดด แล้วตั้งใจซักใหม่อีกครั้ง
ฉินหลานสวมเสื้อผ้าแล้วพบว่าหลวมไปหน่อย เขาคาดว่าถ้าพ่อใส่คงคับเล็กน้อย แต่สองพ่อลูกก็พอทนใส่ได้
ช่วยไม่ได้
เสื้อผ้าชุดนี้เป็นชุดที่ดีที่สุดในบ้านแล้ว
เมื่อหลายปีก่อน ตอนเกิดภัยแล้ง ทั้งครอบครัวมีแค่กางเกงหนึ่งหรือสองตัว ใครออกจากบ้านก็เป็นคนใส่ ในยุควันสิ้นโลก เรื่องแบบนี้ไม่ใช่เรื่องล้อเล่น
ฉินหลานสวมเสื้อผ้าเงียบ ๆ แม้ฐานะของเขาในตอนนี้จะซื้อเสื้อผ้าสักสองสามชุดได้ไม่ลำบาก
แต่เขาไม่กล้าใช้เงินก้อนนั้นมาตลอด เพราะการได้กินเนื้อกับแป้งขาวยังถือเป็นเรื่องจำเป็น ส่วนการซื้อเสื้อผ้าใหม่ ในสายตาพ่อแม่ย่อมเป็นความฟุ่มเฟือยสิ้นเปลือง
มื้อเช้าของทั้งสองคนเป็นเนื้อตุ๋นกับแป้งแผ่นทำจากแป้งขาว และผักใบเขียวสดใหม่
ก่อนออกจากบ้าน ป้าสะใภ้ใหญ่ก็ดึงฉินเฟิงไปกำชับอยู่พักใหญ่
ฉินเฟิงยังคงพยักหน้ารัว ๆ สำหรับเขาแล้ว ขอแค่ผ่านการประลองครั้งนี้ไปได้ ก็จะได้เข้าโรงเรียน จากนั้นก็มีชีวิตที่ได้กินอิ่มทุกมื้อ
โดนซ้อมสักยกจะไปเป็นไร เมื่อเทียบกับการหิวจนเป็นลมในทุ่งนา?
ตอนทั้งสองไปถึงที่ทำการซึ่งนัดรวมตัวกันเมื่อวาน ก็มีคนมาถึงไม่น้อยแล้ว
ทุกคนดูฮึกเหิม แต่ก็หวาดหวั่นอยู่ในใจ
เห็นได้ชัดว่าทุกคนคิดเหมือนฉินเฟิง ขอแค่ทนโดนซ้อมได้ แพ้แบบไม่หมดรูปเกินไป ก็ยังมีโอกาสเข้าโรงเรียน
หลังนายกองพิทักษ์เมืองตรวจนับจำนวนคนแล้ว ก็ตะโกนเสียงดังว่า “อีกเดี๋ยวพอเข้าเมืองไปแล้ว ทำตัวให้เรียบร้อยหน่อย! ถ้าล่วงเกินท่านนักสู้เข้า ใครก็ช่วยพวกแกไม่ได้!”