ฉินหลานใจหายวาบ รีบหลบหลีกอย่างลนลาน
ฟิ้ว! ฟิ้ว!
กรงเล็บคมกริบตวัดผ่านแก้มเขาไปพร้อมลมคาวเลือด
โชคดีที่หลังจากถูกแทงจนตาบอด หนูทุ่งก็อาศัยเพียงกลิ่น จึงระบุตำแหน่งของเขาได้แค่คร่าว ๆ
ยิ่งกว่านั้น เส้นประสาทในสมองยังถูกลูกธนูทำร้าย การเคลื่อนไหวของมันจึงเอียงเป๋และพุ่งชนไปทั่ว
ถึงอย่างนั้น ฉินหลานก็ยังไม่กล้าอาศัยจังหวะนี้ใช้ขวานลอบโจมตี เพราะกลัวว่าหนูทุ่งจะฉวยช่วงที่เขาฟันแล้วมีช่องว่างสวนกลับ เพียงตวัดกรงเล็บครั้งเดียวก็เอาชีวิตเขาได้
สิ่งที่เขาต้องทำในตอนนี้มีเพียงหลบหลีกอย่างต่อเนื่อง
เลือดไหลไม่หยุดจากท้องของหนูทุ่ง ไส้และอวัยวะภายในที่ชุ่มเลือดถึงกับไหลทะลักออกมาแล้ว
เมื่อรวมกับบาดแผลจากลูกธนูที่สมอง เห็นได้ชัดว่ามันไม่มีทางรอด เขาต้องไม่เปิดโอกาสให้มันลากเขาตายไปด้วยเด็ดขาด
หนูทุ่งคลุ้มคลั่งเป็นครั้งสุดท้าย กรงเล็บคมตบใส่ต้นไม้จนเกิดรอยข่วนสยองขวัญ ปากที่อ้าออกกว้างราวแอ่งเลือดงับสะเปะสะปะไปทั่ว แม้แต่ก้อนหินก็ยังถูกกัดจนแตกได้
หัวใจฉินหลานตึงเครียด ทุกครั้งที่หลบหลีกล้วนเฉียดความตายไปเพียงเส้นยาแดงผ่าแปด
ผ่านไปครู่หนึ่ง หนูทุ่งก็อ่อนแรงลงอย่างเห็นได้ชัด ร่างโงนเงนเซไปมา ก่อนจะลากสังขารหนีเข้าไปในป่ารกร้าง
ฉินหลานเห็นเช่นนั้น แววตาก็พลันเคร่งขรึม
เหยื่อที่กำลังจะได้มาอยู่แล้ว จะปล่อยให้หนีไปได้อย่างไร?
แต่เขาก็ยังระแวดระวังอย่างยิ่ง ทำได้เพียงรักษาระยะห่างไว้ราว 10 เมตร กำขวานแน่น ทั้งกลัวว่าหนูทุ่งจะหนีไป ทั้งไม่กล้าเข้าใกล้เกินไป