ณ ส่วนลึกของทะเลบูรพาอันรกร้างไร้ผู้คน บนเกาะฟางจ้างที่ซ่อนเร้นอยู่
ดอกบัวขาวชำระโลกสิบสองกลีบแผ่กลิ่นอายแห่งการชำระล้างไร้ขอบเขต กำลังกลืนกินและปลดปล่อยพลังวิญญาณอย่างต่อเนื่อง เบื้องล่างคือสายน้ำแสงเทพสามสีที่เปี่ยมด้วยพลังชีวิต ใจกลางแท่นบัวมีไม้บรรทัดวัดฟ้าแห่งหงเหมิงและธงเมฆาสีพื้น อันเป็นสมบัติวิเศษแห่งคุณความดีแต่กำเนิดสองชิ้น หมุนวนอย่างเชื่องช้า
หยุนเจ๋อมองไข่มุกโกลาหลในทะเลจิตแล้วถอนหายใจ นางเคยเป็นนักศึกษาจบใหม่จากดาวสีน้ำเงิน ก่อนข้ามภพมายังที่นี่ก็ยังยุ่งอยู่กับการส่งประวัติสมัครงาน
พูดตามตรง ตอนรู้ว่าตนข้ามภพมายังยุคบรรพกาล นางกลับโล่งอก ไม่ต้องฝืนใจไปสัมภาษณ์งานอีกแล้ว ผู้ใดจะรู้ว่าคนเก็บตัวขี้อายอย่างนางจะหวาดกลัวเพียงใดเมื่อได้รับคำเชิญเข้าสัมภาษณ์
หยุนเจ๋ออ่านนิยายมาสารพัดเรื่องตลอดหลายปี ย่อมเคยอ่านนิยายยุคบรรพกาลมามากมาย ทั้งแนวกลอุบาย แนวหญิงสาวชวนฝัน และแนวชายหนุ่มผู้เป็นที่รักของทุกคน นางล้วนเคยผ่านตามาแล้ว
ทว่านิยายไม่ว่าจะเป็นประเภทใด ต่างก็เผยให้เห็นว่าน้ำในยุคบรรพกาลลึกล้ำนัก
รากกำเนิดในชาตินี้ของนางกลับเป็นดอกบัวขาวชำระโลกสิบสองกลีบ พี่น้องของนางล้วนกลายเป็นสมบัติวิเศษของเหล่าเทพศักดิ์สิทธิ์และเซียนต้าหลัว
ดังนั้นนางจำต้องหาที่พึ่ง มิฉะนั้นอาจถูกมหาเทพสักองค์ลบสติปัญญาแล้วหลอมสร้างเป็นสมบัติวิเศษ
หยุนเจ๋อคำนวณวิถีฟ้า จึงรู้ว่าบัดนี้เป็นช่วงหลังมหาภัยพิบัติของสามเผ่าเพิ่งสิ้นสุด นางต้องเร่งเวลาแปลงกายให้สำเร็จ ไปกราบอาจารย์ให้ได้ก่อนตงหวังกงจะพบเกาะเผิงไหลซึ่งอยู่ไม่ไกลจากเกาะฟางจ้าง
กาลเวลาในยุคบรรพกาลไร้การนับปี
แสงขาวเจิดจ้าสายหนึ่งวาบผ่าน หยุนเจ๋อแปลงกายสำเร็จ แสงใสทั่วร่างปราศจากธุลีโลกีย์แม้แต่น้อย
ผิวพรรณขาวผ่องดุจหยก เปล่งประกายจันทร์นวลบางเบา ราวกับเพียงสัมผัสก็จะแปรเป็นหยาดน้ำค้างหอมเย็นจากบัว คิ้วตางดงามบริสุทธิ์ ดวงตาสีแก้วอ่อนจาง ไร้ไอสังหาร มีเพียงความกระจ่างใสและเมตตากรุณา คิ้วเรียวดุจขุนเขาไกลที่คลอหมอก สันจมูกโด่งงาม ริมฝีปากสีชมพูอ่อนดุจกลีบบัว แต้มชาดแดงไว้กลางหว่างคิ้ว แม้มิได้ยิ้มก็ยังเปี่ยมด้วยความสงบน่าเลื่อมใส
เส้นผมยาวสยายดุจม่านน้ำตก เป็นสีขาวเงินเกือบโปร่งใส มีแสงขาวเล็กละเอียดก่อตัวขึ้นเองตามเส้นผม ปลิวไหวแม้ไร้ลม นางสวมอาภรณ์กระโปรงยาวแขนกว้างสีขาวบริสุทธิ์ ชายแขนเสื้อพลิ้วไสว เผยลายบัวสีทองอ่อนที่หมุนเวียนอยู่ราง ๆ ทุกย่างก้าวเบ่งบานเป็นดอกบัว ใต้ฝ่าเท้าบนความว่างเปล่าล้วนปรากฏดอกบัวขาวชำระโลกโปร่งแสง กลิ่นหอมเย็นสดชื่นสามารถชำระมารในใจและเพลิงกรรมให้มอดดับ
รูปร่างบอบบางแต่ไม่อ่อนแอ อุปนิสัยเย็นชาโดดเดี่ยวสูงส่งดุจแท่นบัวบนยอดเขาหิมะ มองจากไกลบริสุทธิ์ศักดิ์สิทธิ์ ครั้นเข้าใกล้จิตใจก็สงบลง รอบกายมีแสงขาวบางเบาโอบล้อมอยู่เสมอ ปีศาจร้ายมิอาจกล้ำกราย เหตุและผลมิอาจพัวพัน
หยุนเจ๋อเพิ่งถือกำเนิดก็มีตบะขั้นเซียนต้าหลัวระยะแรกแล้ว หลังหลอมไม้บรรทัดวัดฟ้าแห่งหงเหมิงซึ่งเป็นสมบัติวิเศษคู่กำเนิดเสร็จสิ้น ตบะของนางก็มั่นคงอย่างสมบูรณ์
จากนั้นหยุนเจ๋อมุ่งหน้าไปยังเกาะเผิงไหลและเกาะอิ๋งโจว เก็บสมบัติล้ำค่าจากฟ้าดินจำนวนมากไว้ในครอบครอง ระหว่างทางนางหลอมไข่มุกกำหนดสมุทรครบทั้งสามสิบหกลูก ก่อนมุ่งหน้าสู่เขาคุนหลุน
ตลอดเส้นทางนางยังพบศัตรูที่ละโมบพลังวิญญาณเต็มกายของนาง จากที่เริ่มแรกเอาแต่หลบอยู่ในไข่มุกโกลาหล จนภายหลังกล้าเผชิญหน้ากับศัตรูด้วยตนเอง วิญญาณบริสุทธิ์จากดาวสีน้ำเงินก็ค่อย ๆ ปรับตัวเข้ากับยุคบรรพกาลอันโหดร้าย
วิชาเทพประจำกายของหยุนเจ๋อมีอยู่ราวสี่อย่าง ได้แก่ “แสงบัวชำระโลก” ซึ่งชำระล้างได้เป็นวงกว้างและขจัดมลทินทั้งปวง
“การคุ้มครองแท่นบัว” ซึ่งใช้แท่นบัวสิบสองกลีบปกป้องกาย มิให้สรรพวิชากล้ำกราย
“จิตสงบในหนึ่งห้วงคิด” ซึ่งเข้าถึงจิตเดิมแท้ ทำลายมารในใจ ค่ายกลลวงตา และสิ่งลวงทั้งปวง อีกทั้ง “บัวช่วยพ้นเคราะห์” ซึ่งช่วยชีวิตสรรพสิ่งที่ใกล้ตายและคลี่คลายภัยพิบัติ
แม้ดูไร้พลังโจมตี ทว่าแท้จริงกลับมีอานุภาพสังหารมหาศาล การชำระล้างถึงขีดสุดย่อมปฏิเสธทุกสิ่งอย่างสิ้นเชิง การโจมตีด้วยพลังเวททุกชนิดล้วนถูกชำระล้างได้โดยตรง
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงไม้บรรทัดวัดฟ้าแห่งหงเหมิงในมือนาง ซึ่งข้ามผ่านมิติได้ สังหารผู้คนโดยไม่แปดเปื้อนเหตุและผล ร่างเต๋าที่แปรมาจากดอกบัวขาวชำระโลกสิบสองกลีบแข็งแกร่งอย่างยิ่ง สามารถต้านทานการโจมตีส่วนใหญ่ได้
ชั่วพริบตาเดียว เวลาก็ผ่านไปพันปี ในที่สุดนางก็มาถึงเขาคุนหลุน
เขาคุนหลุนฝั่งตะวันออก สามผู้บริสุทธิ์หยุดการอภิปรายเต๋า
หยกบริสุทธิ์หยวนสื่อผู้ยืนอยู่ตรงกลางมีรูปร่างสูงสง่าดุจเสาหยกแห่งคุนหลุน ไหล่กว้างเอวสอบ เครื่องหน้าคมชัด คิ้วดุจกระบี่เฉียงขึ้นจรดขมับ ดวงตาสุกสกาวแฝงประกายเย็นชา สันจมูกโด่ง ริมฝีปากเป็นเส้นตรง สีหน้าเปี่ยมความหยิ่งทะนงและน่าเกรงขาม
ผมขาวแสกกลาง เส้นผมดุจน้ำค้างแข็งและหิมะ เรียงตัวชัดเจนทุกเส้น ยาวลงถึงเอวโดยไม่ยุ่งเหยิง เขาสวมมงกุฎบัวหยกบริสุทธิ์และอาภรณ์เต๋าสีเขียวหม่น ชายเสื้อปักลายเมฆจาง ๆ กับอักขระแต่กำเนิด แสงเซียนหยกบริสุทธิ์ไหลเวียนรอบกาย อาภรณ์พลิ้วไหวแม้ไร้ลม
ทางซ้ายของเขาคือผู้อาวุโสผู้สง่างามเหนือโลกีย์ รูปร่างสูงโปร่งดุจสนโบราณ อุปนิสัยสงบนิ่งไร้การฝืน รอบกายประหนึ่งห่อหุ้มด้วยปราณบริสุทธิ์แห่งความโกลาหลอันพร่าเลือน ผู้ใดเข้าใกล้จิตใจก็สงบและผ่อนคลาย
คิ้วตาอ่อนโยนแต่ไม่ดูอ่อนแอ เส้นผมรวบไว้ด้วยมงกุฎเต๋าสีดำ สวมอาภรณ์เต๋าสีเทาอ่อน บนเสื้อไม่มีลวดลายซับซ้อน มีเพียงภาพปลาหยินหยางอันเรียบง่ายปักอยู่
ทางขวาคือผู้บำเพ็ญเต๋าหนุ่มที่คมกล้าเปิดเผย รูปร่างตั้งตรงดุจกระบี่ เปี่ยมชีวิตชีวาและทะเยอทะยาน ไอคมกล้าอันหยิ่งผยองพุ่งทะลุเมฆา
ใบหน้าหล่อเหลาและเฉียบคม คิ้วดุจแต้มหมึกเฉียงขึ้นจรดขมับ ดวงตาดุจดาวเหมันต์ สีม่านตาค่อนข้างเข้ม เพียงขยับสายตาก็มีปราณกระบี่เย็นเยียบแผ่ซ่าน เผยบารมีที่มองข้ามทั่วแดนบรรพกาล
ผมดำรวบสูงด้วยมงกุฎหยกหมึก มีเส้นผมสองสามปอยทิ้งตัวข้างแก้ม ยิ่งขับเน้นความโอหังและอิสระ เขาสวมอาภรณ์เวทสีดำสนิท ม่วงเข้ม และแดงชาดสลับกัน ปักลายเมฆโบราณไว้ทั่วทั้งผืน
หยุนเจ๋อมิได้ใช้พลังเวทใด ๆ เพียงก้าวไปทีละก้าวจนถึงหน้าตำหนักสามผู้บริสุทธิ์
นางยังไม่ทันได้คารวะ ร่างทั้งร่างก็ถูกพลังเวทสายหนึ่งดูดเข้าไปในตำหนัก
“หยุนเจ๋อคารวะเทพศักดิ์สิทธิ์ทั้งสาม”
“เป็นดอกบัวขาวน้อยนี่เอง อยากกราบข้าเป็นอาจารย์หรือไม่” ทงเทียนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเจือรอยยิ้ม
สามผู้บริสุทธิ์แปรมาจากจิตเทพของมหาเทพผานกู่ ส่วนมหาเทพผานกู่ถือกำเนิดจากดอกบัวเขียวแห่งความโกลาหล
ดอกบัวเขียวแห่งความโกลาหลมิอาจเป็นที่ยอมรับของมหาวิถี จึงแปรเป็นสมบัติวิเศษต่าง ๆ มีเพียงดอกบัวขาวชำระโลกสิบสองกลีบเท่านั้นที่เป็นสมบัติวิเศษเพียงชิ้นเดียวซึ่งมีสติปัญญาตื่นรู้ ดังนั้นสามผู้บริสุทธิ์จึงล่วงรู้การมาของหยุนเจ๋ออยู่ราง ๆ
หยวนสื่อกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ทงเทียน หรือเจ้าจะให้เซียนต้าหลัวยืนต่อท้ายหนูค้นสมบัติที่ยังไม่แปลงกาย? ไม่สู้กราบข้าเป็นอาจารย์เสีย”
ตบะขั้นเซียนต้าหลัวของหยุนเจ๋อ คุณความดีทั่วกายที่ไม่แปดเปื้อนเหตุและผล อีกทั้งรากกำเนิดชั้นเลิศ ล้วนตรงตามหลักเกณฑ์การรับศิษย์อันพิถีพิถันของเขาอย่างสมบูรณ์แบบ
“พี่รอง ตัวเล็ก ๆ อย่างตัวมากเป่าช่างน่ารักเพียงใด!” ทงเทียนไม่ยอมแพ้และโต้แย้งกลับ
หยวนสื่อแค่นเสียงเย็นชา
ไท่ชิงคุ้นชินกับการโต้เถียงของน้องชายทั้งสองแล้ว เขาหันมองหยุนเจ๋อเบื้องล่าง
“ร่างเดิมของเจ้าคือราชาแห่งพฤกษา ยินดีกราบข้าเป็นอาจารย์เพื่อฝึกฝนวิชาหลอมโอสถหรือไม่?”
หยวนสื่อกับทงเทียนหยุดโต้เถียงทันที แล้วหันมองหยุนเจ๋อพร้อมกัน
สายตาของมหาเทพชั้นยอดทั้งสามทำให้หยุนเจ๋อรู้สึกหนังศีรษะชา โชคดีที่นางมิใช่คนเขลาผู้ไร้ประสบการณ์อย่างแต่ก่อนอีกแล้ว
หยุนเจ๋อสงบจิตและสัมผัสถึงตัวตนของตน นางมีต้นกำเนิดบริสุทธิ์ เชี่ยวชาญการชำระล้าง การไร้การฝืน การไม่เข่นฆ่า และการช่วยพ้นเคราะห์ วิถีสงบนิ่งไร้การฝืนและการธำรงความเรียบง่ายรักษาหนึ่งเดียวของไท่ชิงเหล่าจื่อสอดประสานกับนางอย่างลี้ลับ อีกทั้งในกาลภายหน้า สำนักอธิบายธรรมและสำนักตัดขาดต่างมีมหาภัยพิบัติที่เรียกว่าผนึกเทพ
สำนักอธิบายธรรมมีเซียนทองสิบสององค์ ส่วนสำนักตัดขาดมีเซียนนับหมื่นมาคารวะ ทว่าสำนักมนุษย์กลับมีเพียงมหาธรรมาจารย์เสวียนตูคนเดียว ส่วนแปดเซียนในยุคหลังน่าจะเป็นศิษย์ลงทะเบียนของสำนักมนุษย์ ดังนั้นหากนางเข้าสำนักมนุษย์ นอกจากจะเป็นศิษย์สืบทอดโดยตรงเพียงคนที่สองของไท่ชิงแล้ว ยังหลีกเลี่ยงมหาภัยพิบัติได้อีกด้วย
หยุนเจ๋อคุกเข่าลงตรงหน้าไท่ชิง ประสานมือและคำนับอย่างนอบน้อม ทำพิธีกราบสามครั้ง โขกศีรษะเก้าครั้ง ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงใสกระจ่างและจริงใจ “ศิษย์หยุนเจ๋อแปรกายมาจากดอกบัวขาวชำระโลกสิบสองกลีบ วันนี้ยินดีเข้าสังกัดอาจารย์ เคารพจิตเต๋าอันบริสุทธิ์ ไม่ละโมบการเข่นฆ่า ไม่ตกสู่เคราะห์กรรม และใช้พลังชำระโลกพิทักษ์สรรพชีวิต”