ท็อปโดเนอร์ของฉันเป็นพวกคลั่งรัก

ตอนที่ 1 ท็อปโดเนอร์ของฉันเป็นพวกคลั่งรัก

10 นาที· 2.2K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

ผู้เขียนมีเรื่องอยากพูดเยอะมาก: ผู้เขียนขาดแคลนผลงานให้อ่าน เลยต้องผลิตเองอ่านเอง

ไม่ได้อ้างอิงจากคนจริงคนไหนทั้งนั้น อย่าโยงถึงใคร ขอบคุณค่ะ

รักเดียวใจเดียว พระเอกตกหลุมรักตั้งแต่แรกเห็น เป็นคนที่รวยที่สุดในเรื่อง ส่วนนางเอกสวยที่สุดและน่ารักที่สุด

ของขวัญในแพลตฟอร์มอ้างอิงจากแอปหนึ่ง อัตราส่วน 1:10

เรื่องนี้คงไม่ยาวมาก เนื้อเรื่องน่าจะเดินเร็วหน่อย ฉันไม่อยากเขียนให้มันน่าเบื่อ

แจ้งก่อน: ช่วงไลฟ์เป็นกลุ่มจะแอบคบกัน

อีกเรื่องที่ต้องแจ้ง: ผู้เขียนไม่อยากให้นางเอกต้องลำบากกับการประคองไลฟ์ 9.9 หยวน ดังนั้นป้ายเชียร์กับของกินของนางเอกจะมีราคาสูงหน่อย

นางเอกไม่ใช่สตรีมเมอร์สายมุ่งมั่นกับงาน ชอบอู้ แต่ถ้าลงแข่งเมื่อไรต้องได้ที่หนึ่งเท่านั้น พระเอกทุ่มเทให้กับงานของเธอมากกว่าเธออีก

นางเอกเติบโตมาในความรัก เป็นเหมือนดวงอาทิตย์ดวงน้อย ๆ พระเอกก็มีครอบครัวอบอุ่น ไม่มีพล็อตช่วยเยียวยาใคร เป็นนิยายรักหวาน ๆ ไม่มีดราม่าทรมานใจ

น่าจะมีแฟนคลับพี่ชายพี่สาวไม่เยอะ ในพล็อตที่วางไว้ตอนนี้มีแค่พระเอกกับพี่สาวคนหนึ่ง ใครชอบอ่านแนวเป็นขวัญใจคนทั้งโลกก็ถอยได้เลย

ไม่มีการแย่งชิงความสนใจระหว่างผู้หญิง ไม่มีการแย่งชิงความสนใจระหว่างผู้ชาย ไม่มีต้นแบบจากคนจริง การแข่งขันเป็นการแข่งขันปกติ ในกลุ่มนอกจากนางเอกแล้ว คนอื่น ๆ น่าจะเป็นแค่ตัวประกอบ ไม่ค่อยได้เขียนถึงเท่าไร

ถ้ามีอะไรเพิ่มเติมค่อยว่ากันทีหลัง ไม่ชอบก็ออกไปได้เลย อย่าด่าผู้เขียนนะ ผู้เขียนด่ากลับแน่

เพิ่งเขียนนิยายเป็นครั้งแรก สำนวนคงธรรมดามาก จะมีมุกฮิตในเน็ต มุกแป้ก และมุกเล่นคำพ้องเสียงบ้าง

。

。

เฉียวรุ่ยอันถูกไล่ออกจากบ้านแล้ว เป็นการถูกไล่ออกมาจริง ๆ ตามความหมายตรงตัว

เรียนจบมาเกือบครึ่งปีแล้ว แม่คอยเร่งให้เธอสอบเข้ารับราชการ แต่เธอไม่ชอบงานที่มองปราดเดียวก็เห็นปลายทางแบบนี้เอาเสียเลย วันนี้เธอหุนหันไปสักลายมา คุณแม่หวังคนที่รักของเธอโกรธจนไล่เธอออกจากบ้านทันที

เฉียวรุ่ยอันที่ไร้บ้านนั่งอยู่ข้างกระเป๋าเดินทาง กดเปิดแอปจือฝูเป่าเช็กยอดเงิน โชคดีที่ก่อนหน้านี้เก็บเงินก้อนไว้ ไม่ถึงกับต้องไปเร่ร่อนข้างถนน เอาเถอะ ตอนนี้จัดการเรื่องตรงหน้าก่อนแล้วกัน

เธอหาโรงแรมใกล้บ้านพักก่อน จากนั้นค่อย ๆ คิดเรื่องหางาน เงินเก็บเหลือ 12,000 หยวน เป็นเงินอั่งเปาที่เก็บมาหลายปี โรงแรมคืนละห้าร้อยกว่า เงินก้อนนี้อยู่ไม่ถึงเดือน ดูท่าต้องรีบเช่าบ้านแล้ว

วุ่นวายมาทั้งวัน รอยสักตรงข้อเท้ายังปวดตุบ ๆ อยู่บ้าง เรื่องพรุ่งนี้ค่อยจัดการพรุ่งนี้ คืนนี้เธอจะไถมือถือเครื่องโปรดต่อไป ตามความคิดของเธอ คนเราควรแต่งงานกับมือถือ แค่ห่างจากมือถือห้านาทีก็เป็นโรควิตกกังวลเมื่อต้องแยกจากกันแล้ว เธอสาบานว่าจะรักมือถือไปตลอดชีวิต

ระหว่างที่กำลังอินกับละครสั้นที่สร้างด้วยเอไอ จนดูเพลินไม่ยอมวาง สูกี เพื่อนสนิทและเพื่อนบ้านของเธอก็ส่งข้อความมาถามไถ่

กีกีเด็กดี:【ได้ยินจากแม่เธอว่าเธอหนีออกจากบ้านเหรอ?】

รุ่ยไร้บ้าน:【? อะไรเนี่ย? แม่ฉันใส่ร้ายฉันได้ยังไง ทั้งที่แม่เป็นคนไล่ฉันออกมาเอง!!!!】

กีกีเด็กดี:【แล้วตอนนี้อยู่ไหน? มาบ้านฉันไหม?】

รุ่ยไร้บ้าน:【อยู่โรงแรม ถ้าฉันไปอยู่บ้านเธอ มันต่างอะไรกับกลับบ้านแบบหงอย ๆ ล่ะ?】

บ้านของทั้งคู่ประตูอยู่ตรงข้ามกัน เป็นเพื่อนบ้านกันมาสิบกว่าปี เธอกับสูกีเล่นด้วยกันมาตั้งแต่ยังใส่กางเกงเป้าเปิด

กีกีเด็กดี: โอนเงิน 5,000.00 หยวน

กีกีเด็กดี:【รับไว้ซื้อข้าวกินก่อน อย่าปล่อยให้รุ่ยรุ่ยของฉันหิวล่ะ】

รุ่ยไร้บ้าน:【รูปโลปี้ร้องไห้หนัก.jpg】

รุ่ยไร้บ้าน:【รูปคาปิบาราร้องไห้หนัก.jpg】

รุ่ยไร้บ้าน:【ฉันหนีออกจากบ้านมา 3 ชั่วโมงแล้ว มีแค่เธอที่เป็นห่วงฉัน】

รุ่ยไร้บ้าน:【พรุ่งนี้ฉันว่าจะไปดูบ้านเช่า】

กีกีเด็กดี:【รูปตบหัวเบา ๆ.jpg】

คุยกับสูกีเสร็จ เธอถึงนึกได้ว่าวันนี้ยังไม่ได้ต่อไฟที่คุยกันไว้ เลยเปิดแอปฟ่านเฉี่ยต่อ ทั้งคู่ส่งคลิปผู้ชายหน้าตาดีแต่หุ่นไม่ล่ำให้กันทุกวัน เอาแต่พูดว่า “ผัวเธอ” “ผัวเธอ” แล้วก็คอยวิจารณ์สตรีมเมอร์ชายกันไปเรื่อย

。

โรงแรมรวมอาหารเช้าแบบบุฟเฟต์ เฉียวรุ่ยอันตื่นแต่เช้าไปห้องอาหารด้วยความคิดว่าไหน ๆ ก็มีให้กินฟรี ผลคือผิดหวังอย่างแรง ยังอร่อยสู้บะหมี่คลุกชามละ 5 หยวนที่ชั้นล่างบ้านเธอไม่ได้เลย

คนอื่นมองไม่เห็นบทสนทนาในใจที่ดังระงมของเธอ เห็นเพียงสาวสวยสะดุดตานั่งกินอาหารเงียบ ๆ อยู่ริมหน้าต่าง

คิ้วตาของเธอสวยมาก เครื่องหน้าประณีตกลมกลืน ไม่มีความคมกริบชวนให้รู้สึกถูกคุกคาม เป็นคนประเภทที่แรกเห็นก็รู้สึกตะลึง ยิ่งมองก็ยิ่งสวยดูไม่มีเบื่อ

เมื่อวานเซี่ยหลินไปทำธุระในตัวเมือง ดื่มเหล้ามานิดหน่อยจึงไม่สะดวกขับรถ เลยสุ่มหาโรงแรมแถวนั้นพักสักคืน วันนี้ยังต้องกลับไปทำงานที่เขตปินเจียง เธอจึงลงมากินอาหารเช้าแต่เช้า พอเข้าห้องอาหารก็เห็นภาพนี้ทันที

เธอเป็นผู้จัดการของบริษัทเอ็มซีเอ็น งานประจำคือหาสาวสวย เมื่อวานที่มาที่นี่ก็เพื่อทาบทามสตรีมเมอร์คนหนึ่งที่เพิ่งลาออกจากบริษัทเล็ก ๆ แม้จะมาจากบริษัทเล็ก แต่เจ้าตัวมีพี่ใหญ่เลเวล 75 คอยสนับสนุน จึงมีเงื่อนไขให้เลือกอยู่ ต้องไปดูบริษัทอื่น ๆ ก่อนแล้วค่อยตอบ

ไม่นึกเลยว่ามากินอาหารเช้าจะเจอเรื่องน่ายินดีเกินคาด พอคิดได้อย่างนั้น เธอก็เดินเข้าไปแนะนำตัวกับหญิงสาวตรงหน้า

“สวัสดีค่ะ ฉันเซี่ยหลิน ผู้จัดการแผนกไลฟ์กลุ่มของบริษัททีวาย ไม่ทราบว่าคุณสนใจเป็นสตรีมเมอร์ไหมคะ”

เฉียวรุ่ยอันรู้จักบริษัททีวายอยู่จริง ๆ บริษัทไลฟ์กลุ่มอันดับต้น ๆ ของแพลตฟอร์มฟ่านเฉี่ย เมื่อวานเธอกับสูกีก็ยังนั่งวิจารณ์สตรีมเมอร์ชายของบริษัทนี้กันอยู่เลย ไม่นึกว่าวันนี้คนจากบริษัทจะมาหาถึงที่

เธอรู้มาตลอดว่าตัวเองสวย เพราะโดนชมมาตั้งแต่เด็ก แต่ไม่เคยคิดถึงเส้นทางการเป็นสตรีมเมอร์เลย

แต่พอนึกถึงภาพที่เห็นเมื่อคืน—ผู้ชายสองสามคนยืนเอามือล้วงกระเป๋ากางเกง พูดจายังไม่รู้เรื่อง แต่กลับมีแฟนคลับส่งของขวัญให้ตั้งเยอะ—เธอก็อดลองจินตนาการไม่ได้ว่า ถ้าเปลี่ยนเป็นตัวเอง จะทำได้เหมือนกันไหมนะ

เซี่ยหลินดูออกว่าหญิงสาวตรงหน้าสนใจ จึงรีบแนะนำบริษัทกับสวัสดิการต่าง ๆ ให้ฟัง

“เงินเดือนพื้นฐานแบบไม่มีเงื่อนไขอยู่ที่ 8,000 หยวน ถ้ารายได้เกินกว่านี้ก็คิดตามค่าคอมมิชชันจริง ค่าคอมมิชชัน 25% ถ้ารายได้ไม่ถึงเกณฑ์ขั้นต่ำก็ยังได้เดือนละ 8,000 หยวนค่ะ”

เฉียวรุ่ยอันคิดอยู่ครู่หนึ่ง ถ้าได้เงินเดือนละ 8,000 หยวน เธอก็มีเงินจ่ายค่าเช่าแล้ว “แต่ฉันไม่ได้เต้นมาหลายปีแล้วนะคะ”

เธอเคยเรียนเต้นอยู่หลายปีตอนเด็ก พอขึ้นมัธยมปลายก็ยุ่งกับการเรียนจนแทบไม่ได้เต้นอีก มีแค่เวลาโรงเรียนจัดงานก็ขึ้นแสดงบ้าง พื้นฐานหลายอย่างเลยฝืดไปไม่น้อย

เซี่ยหลินรีบตอบว่า “ไม่เป็นไรค่ะ บริษัทมีห้องซ้อมเต้นกับครูสอนเต้นโดยเฉพาะ ก่อนเริ่มไลฟ์ก็จะมีเวลาให้พวกคุณฝึกซ้อมค่ะ”

เธอพูดต่อทันทีว่า “วันนี้คุณว่างไหมคะ? เดี๋ยวฉันต้องไปบริษัท คุณอยากไปดูด้วยกันไหม?”

เฉียวรุ่ยอันคิดดู วันนี้เดิมทีตั้งใจจะไปดูบ้านกับนายหน้า แต่ถ้าตกลงเป็นสตรีมเมอร์ได้ ก็หาบ้านที่ใกล้บริษัทหน่อย คิดแบบนี้แล้ว ดูเหมือนเรื่องงานจะเร่งด่วนกว่าเรื่องบ้านเสียอีก

พอเฉียวรุ่ยอันขึ้นรถไปกับเซี่ยหลินแล้ว ถึงค่อยนึกขึ้นได้ว่าตัวเองตามคนแปลกหน้ามาแบบงง ๆ แต่ตอนนี้รถออกมาแล้ว เธอแอบถ่ายรูปเซี่ยหลินตอนขับรถกับนามบัตรส่งให้สูกี เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้ฟัง แล้วบอกว่าถ้าติดต่อเธอไม่ได้ อย่าลืมแจ้งตำรวจให้มาจับเซี่ยหลินไปด้วย

สูกีส่งสติกเกอร์ถั่วเหลืองเหงื่อตกมาแสดงความพูดไม่ออก

ขับรถกว่าครึ่งชั่วโมง ในที่สุดทั้งคู่ก็มาถึงตึกบริษัททีวายมีตึกทั้งหลังเป็นของตัวเอง มองจากด้านนอกแล้วดูน่าเกรงขามพอตัว เซี่ยหลินพาเฉียวรุ่ยอันเดินชมบริษัท จากนั้นก็พูดถึงการเซ็นสัญญาอีกครั้ง แล้วยื่นสัญญาให้เธอ

“ฉันถ่ายรูปส่งให้เพื่อนดูได้ไหมคะ?”

“ได้สิคะ” ผู้หญิงระมัดระวังหน่อยเป็นเรื่องดี โดยเฉพาะคนสวยขนาดนี้ เซี่ยหลินเข้าใจและพยักหน้า

เฉียวรุ่ยอันถ่ายรูปส่งให้เพื่อนไม่ใช่สูกี เธอสองคนไม่ได้เรียนกฎหมาย อ่านสัญญาก็ไม่รู้เรื่อง คนที่เธอส่งให้คือเพื่อนสนิทอีกคนชื่อคุณครูโต้วเปา

บริษัทใหญ่ขนาดนี้คงไม่หลอกเด็กใหม่อย่างเธอหรอก

ตามคำแนะนำของโต้วเปา เธอแก้ข้อความคลุมเครือในสัญญากับเซี่ยหลินอยู่สองสามข้อ แล้วก็เซ็นสัญญาหนึ่งปี

เฉียวรุ่ยอันไม่เคยนึกเลยว่ามากินอาหารเช้าแล้วจะได้งานด้วย

บริษัทมีโรงอาหารแต่ไม่มีหอพัก เธอจึงต้องรีบหาบ้านเช่าให้ได้ เพราะพักโรงแรมทุกวันมีค่าใช้จ่ายไม่น้อย เซี่ยหลินแนะนำให้นายหน้าคนหนึ่งกับเธอ เธอตั้งใจว่าจะไปดูบ้านในอีกเดี๋ยว

หลังจากลาเซี่ยหลิน เธอก็หาร้านชานมแถวบริษัทนั่งรอให้น้องนายหน้ามารับไปดูบ้าน แล้วก็หยิบมือถือขึ้นมาป่วนสูกีต่อ

รุ่ยอนาคตสดใส:【รูป.jpg】

รุ่ยอนาคตสดใส:【เซ็นแล้ว รอฉันดังเปรี้ยงในคืนเดียวแล้วเลี้ยงเธอนะ】

รุ่ยอนาคตสดใส:【รุ่ยรุ่ยนี่อนาคตสดใสจริง ๆ】

กีกีเด็กดี:【รุ่ยรุ่ยนี่อนาคตสดใสจริง ๆ】

น้องนายหน้าพาเธอไปดูหมู่บ้านจัดสรรแห่งหนึ่งใกล้บริษัท บอกว่ามีสตรีมเมอร์จากบริษัทของพวกเธออยู่กันเยอะ ห้องที่ไปดูอยู่ชั้น 6 เฉียวรุ่ยอันเห็นก้นบุหรี่ในลิฟต์ก็แอบกากบาทบ้านหลังนี้ในใจไปแล้ว ทั้งที่ยังขึ้นไปไม่ถึงห้องด้วยซ้ำ

บ้านหลังนี้มีสองห้องนอนหนึ่งห้องนั่งเล่น เฟอร์นิเจอร์ดูเก่าพอสมควร เธอมองไปรอบ ๆ แล้วบอกความคิดเห็นกับนายหน้า ก่อนถามว่ามีบ้านหลังอื่นอีกไหม

“ยังมีอีกหลังครับ เจ้าของตกแต่งเสร็จแล้วแต่ยังไม่เคยอยู่เลย แต่อยู่ไกลจากบริษัทคุณหน่อย ขับรถไปยี่สิบกว่านาที คุณเฉียวอยากไปดูไหมครับ?”

เฉียวรุ่ยอันคิดดูแล้ว ถ้านั่งรถไปยี่สิบนาทีก็น่าจะไหว ถึงตอนนั้นค่อยซื้อรถไฟฟ้าสักคันไว้ขี่ไปทำงาน เวลาที่ใช้รับได้

บ้านหลังนี้เป็นบ้านใหม่จริงอย่างที่นายหน้าบอก มีสองห้องนอนหนึ่งห้องนั่งเล่น ในหมู่บ้านก็สะอาดสะอ้าน เธอพอใจมาก

บ้านหลังนี้ค่าเช่าเดือนละ 3,500 หยวน ถ้าวางเงินประกันหนึ่งเดือนแล้วจ่ายค่าเช่าล่วงหน้าสามเดือน ต้องจ่าย 14,000 หยวน แถมยังต้องจ่ายค่านายหน้าครึ่งเดือน ตอนนี้เงินเก็บทั้งหมดของเธอบวกกับเงินที่สูกีช่วยเมื่อวานก็มีแค่ 17,000 หยวน ถ้าจ่ายค่าเช่าหมด เธอก็ไม่มีเงินใช้ชีวิตแล้ว

เธอคุยกับนายหน้าว่าขอวางเงินประกันหนึ่งเดือนแล้วจ่ายค่าเช่าทีละเดือนได้ไหม นายหน้ารู้สถานการณ์ของเธอดี เป็นสาวน้อยที่เพิ่งหางานได้วันนี้ จึงวิดีโอคอลหาเจ้าของบ้านต่อหน้าเธอ

น้องนายหน้าเล่าสถานการณ์ของเธอให้เจ้าของบ้านฟัง เจ้าของบ้านเป็นคุณน้าคนหางโจว ภาษาจีนกลางติดสำเนียงหนัก ทั้งคู่คุยกันติด ๆ ขัด ๆ เฉียวรุ่ยอันเห็นอย่างนั้นก็เดินเข้าไปคุยกับคุณน้าด้วยภาษาหางโจว

เฉียวรุ่ยอันเป็นคนพูดเอาใจคนเก่งอยู่แล้ว แค่ต้องดูว่าเธออยากทำหรือเปล่า ตอนนี้เธอกำลังอารมณ์ดี พูดไม่กี่ประโยคก็ทำให้คุณน้าเจ้าของบ้านยิ้มหน้าบาน ไม่เพียงยอมให้วางเงินประกันหนึ่งเดือนแล้วจ่ายค่าเช่าทีละเดือน ยังบอกด้วยว่าบ้านตัวเองอยู่ใกล้ ๆ ถ้ามีเวลาก็ให้เฉียวรุ่ยอันแวะไปกินข้าว

จัดการเรื่องใหญ่ได้ถึงสองเรื่องภายในวันเดียว เธอรู้สึกว่าตัวเองเก่งชะมัด

ขั้นต่อไปก็คือย้ายบ้าน กระเป๋าเดินทางยังอยู่ที่โรงแรม คืนนี้เธอคงต้องกลับไปพักที่โรงแรมก่อน พรุ่งนี้ค่อยย้าย ไม่ใช่ว่าเธอไม่รู้จักประหยัด แต่ในกระเป๋าเดินทางมีเสื้อผ้าอยู่แค่ไม่กี่ชุด แม้แต่เครื่องสำอางก็ยังมีไม่ครบ เธอตัดสินใจพักผ่อนเติมแรงคืนนี้ พอพรุ่งนี้ฟ้าสาง ตอนพ่อแม่ออกไปทำงานแล้วค่อยกลับบ้านไปขโมยกระเป๋าเดินทาง

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป