【โลกแรก: เปลี่ยนชะตากรรมของนางรอง】
【ภารกิจสำเร็จจะได้รับรางวัล】
【โฮสต์! สู้เขา!】
ฉินฟางเห่าตื่นขึ้นมาก็ได้ยินเสียงระบบดังอยู่ข้างหู เธอหลับตาลงรับความทรงจำที่ระบบถ่ายทอดมาให้
ผู้ถือกำเนิดกับพระเอกอย่างกู้เพ่ยเติบโตมาด้วยกันตั้งแต่วัยเยาว์ ทั้งสองครอบครัวมีฐานะทัดเทียมกัน เป็นที่รู้จักในแวดวงชนชั้นสูงว่าเป็นคู่รักที่เหมาะสมกันราวกิ่งทองใบหยก
ก่อนที่ทั้งสองจะแต่งงานกันไม่นาน กู้เพ่ยประสบอุบัติเหตุตกทะเลระหว่างงานเลี้ยงบนเรือสำราญ หลังจากค้นหาและกู้ร่างอยู่หลายวันแต่ไม่พบ ทุกคนจึงคิดว่าบุตรชายคนเล็กของตระกูลกู้เสียชีวิตแล้ว
เรื่องนี้ทำให้ผู้ถือกำเนิดได้รับความกระทบกระเทือนใจอย่างหนัก ไม่เชื่อว่าแฟนหนุ่มที่เติบโตมาด้วยกันตั้งแต่เด็กจะจากไปเช่นนี้
ตอนที่ทุกคนยอมแพ้กันหมดแล้ว ผู้ถือกำเนิดยังคงทุ่มเงินตามหาเขาไม่หยุด
เธอไม่สนใจอะไรทั้งนั้น ร่างกายผ่ายผอมซูบซีดจนแทบดูไม่ได้
เมื่อเห็นเธอรักเขาลึกซึ้งเช่นนี้ ทุกคนก็ได้แต่ทอดถอนใจว่าคู่รักคู่นี้ช่างมีชะตาอาภัพ
คนในตระกูลฉินเห็นสภาพของผู้ถือกำเนิดไม่สู้ดี จึงไม่กล้ากระตุ้นเธอ ส่วนคนในตระกูลกู้ก็ทอดถอนใจในความไม่เป็นธรรมของสวรรค์ ต่างพากันเกลี้ยกล่อมให้ผู้ถือกำเนิดปล่อยวางแล้วเริ่มต้นชีวิตใหม่
ผู้ถือกำเนิดหม่นหมองเศร้าซึม ร่างกายผ่ายผอมจนแทบจำไม่ได้
เมื่อกู้เพ่ยหายสาบสูญไปเกือบสองปี และตระกูลกู้กำลังจะประกาศว่าเขาเสียชีวิตแล้ว
กู้เพ่ยก็กลับมา
แถมยังพาคนที่กำลังตั้งครรภ์กลับมาด้วย
ตอนผู้ถือกำเนิดเหม่อลอยเดินเท้าเปล่ามาถึงบ้านตระกูลกู้ สิ่งที่เห็นคือคุณป้ากู้ตบหน้ากู้เพ่ยฉาดหนึ่ง
ที่แท้กู้เพ่ยไม่ได้ตาย เขาถูกคลื่นซัดขึ้นฝั่งและได้รับการช่วยเหลือจากคนในหมู่บ้านใกล้เคียง เพียงแต่ศีรษะกระแทกโขดหินจนสูญเสียความทรงจำไปกว่าครึ่งปี
แต่หลังจากความทรงจำกลับคืนมา เขากลับไม่ยอมกลับมา และพักอยู่ในหมู่บ้านเล็ก ๆ แห่งนั้นต่อ
สาเหตุคือเขาตกหลุมรักลูกสาวของครอบครัวที่ช่วยชีวิตเขาไว้ ก่อนที่ความทรงจำจะกลับคืนมา ทั้งสองก็จัดพิธีแต่งงานกันไปแล้ว
หลังความทรงจำกลับคืนมา เขาไม่อยากกลับมาเผชิญหน้ากับผู้ถือกำเนิด เพราะหญิงสาวคนนั้นทำให้เขาหลงรักดินแดนสงบสุขราวแดนสวรรค์ที่ตัดขาดจากโลกภายนอกแห่งนั้น
แต่ตอนนี้พวกเขามีลูกด้วยกันแล้ว เขารู้ว่าหลบซ่อนต่อไปไม่ได้อีก ลูกของตระกูลกู้ควรเติบโตมาพร้อมกุญแจทอง ได้รับการศึกษาที่ดีที่สุด ไม่ใช่เติบโตในหมู่บ้านเล็ก ๆ ที่ไม่มีใครรู้จักแล้วกลายเป็นชาวประมง
เขาภาวนาว่าฉินฟางเห่าจะแต่งงานมีลูกไปแล้ว เช่นนั้นเขาจะได้ไม่ต้องรู้สึกผิดอีก
เมื่อผู้ถือกำเนิดรู้เรื่องนี้ เรี่ยวแรงทั่วร่างก็พลันเหือดหายไป
บิดาฝ่ายฉินกับมารดาฝ่ายฉินรีบมาถึงและประคองเธอไว้ คนในตระกูลฉินโกรธเกรี้ยวอย่างหนัก
ตระกูลกู้รับปากว่าจะให้คำตอบแก่ตระกูลฉิน และยืนยันว่าจะไม่มีวันยอมรับผู้หญิงคนนั้นกับลูกในท้องของเธอ
แต่ถึงอย่างไร กู้เพ่ยก็เป็นลูกชายแท้ ๆ ที่เพิ่งได้กลับคืนมาหลังจากคิดว่าสูญเสียไปแล้ว เขาประกาศกร้าวว่าจะแต่งงานกับนางเอกที่เขารักที่สุดเท่านั้น ที่ผ่านมาเขามองผู้ถือกำเนิดเป็นเพียงน้องสาวแท้ ๆ และเข้าใจผิดว่าความผูกพันฉันพี่น้องคือความรัก
ผู้ถือกำเนิดกลายเป็นตัวตลกอย่างสมบูรณ์ เมื่อใครพูดถึงเธอ น้ำเสียงก็ล้วนแฝงความเห็นอกเห็นใจ
เดิมทีอารมณ์ของผู้ถือกำเนิดก็ไม่มั่นคงอยู่แล้ว พอได้รับภาพจากเบอร์แปลกที่ส่งรูปกู้เพ่ยพาผู้หญิงคนนั้นไปตรวจครรภ์ เส้นประสาทที่ตึงเครียดอยู่ในหัวก็ขาดผึง
เธอขับรถไปจอดใกล้บ้านของทั้งสอง พอรถของพวกเขาแล่นมาถึง ก็พุ่งชนเข้าไปทันที
หลังจากประตูรถด้านหลังถูกชนจนพัง ผู้ถือกำเนิดก็ยังไม่ยอมหยุด
เธอถอยรถแล้วเหยียบคันเร่งพุ่งชนเข้าไปอีกครั้ง ทำซ้ำเช่นนั้นไปเรื่อย ๆ
ก่อนจะหมดสติ ผู้ถือกำเนิดยัดยาเข้าปากเคี้ยวแหลก พร้อมพึมพำว่าให้ตายกันไปให้หมด
แต่พระเอกกับนางเอกไม่ได้ตายง่าย ๆ นางเอกแท้งลูก ส่วนพระเอกโกรธจัด
หลังผู้ถือกำเนิดตาย ตระกูลฉินกับตระกูลกู้ก็กลายเป็นศัตรูที่มีความแค้นต่อกัน มิตรภาพระหว่างสองตระกูลขาดสะบั้น ตระกูลกู้รู้ว่าทั้งหมดเป็นความผิดของลูกชายคนเล็ก จึงต้องคอยตามเก็บกวาดเรื่องที่เขาก่อและรองรับโทสะจากตระกูลฉิน
พวกเขาประกาศชัดว่าจะไม่มีวันยอมให้นางเอกแต่งเข้าตระกูล
กู้เพ่ยแค้นฝังใจ คิดว่าพ่อแม่ลำเอียง และไม่เห็นความสำคัญของลูกที่ยังไม่ทันลืมตาดูโลก เขาจึงแสร้งขอโทษเพื่อซุ่มรอโอกาส
เขารับปากว่าจะไม่พานางเอกแต่งเข้าตระกูล
หลังจากได้เป็นผู้มีอำนาจสูงสุดของตระกูลกู้ เขาก็ยึดอำนาจจากคุณลุงกู้ แล้วแต่งงานกับนางเอกทันที
ต่อมาเขายังเปิดฉากโจมตีตระกูลฉินอีกด้วย
ภายใต้อิทธิพลของรัศมีเงาพระเอก ตระกูลฉินสูญเสียอย่างหนัก
ในช่วงที่ใกล้ล้มละลาย กู้เอี้ยน ลูกชายคนโตของตระกูลกู้ กลับประเทศมาสอดมือช่วยรักษาทรัพย์สินส่วนหนึ่งของตระกูลฉินเอาไว้
แต่ถึงอย่างไรตระกูลฉินก็ได้รับความเสียหายถึงรากฐาน หลังจากปฏิเสธที่จะพบคนจากตระกูลกู้ บิดาฝ่ายฉินกับมารดาฝ่ายฉินก็ย้ายออกจากเมืองนี้ไป
ฉินฟางเห่าทอดถอนใจว่า
【นางเอกดอกบัวขาวผู้ไร้เดียงสาเก็บได้ประธานจอมเผด็จการที่สูญเสียความทรงจำ】
【ช่างเป็นพล็อตที่คุ้นเคยเสียจริง】
ระบบ: 【โฮสต์ พระเอกหายตัวไปได้เกือบหนึ่งเดือนแล้ว ตอนนี้เขาถูกครอบครัวของนางเอกช่วยไว้จนพ้นขีดอันตรายแล้ว ก่อนที่พระเอกนางเอกจะมีใจให้กัน ตอนนี้คุณไปหาคนพาเขากลับมาได้เลย】
ฉินฟางเห่าพูดไม่ออก: 【ฉันไม่เอาด้วยหรอก】
เธอไม่ใช่คนเก็บขยะเสียหน่อย
คุณป้าฉินเปิดประตูห้องพักผู้ป่วย เห็นลูกสาวนอนเหม่อมองเพดานด้วยสีหน้าเปราะบาง หัวใจของเธอราวกับถูกบางอย่างบีบรัด
ลูกสาวของเธอดูเหมือนกำลังจะแตกสลาย
“เห่าเห่า ลูกรักของแม่ แม่ให้คนต้มโจ๊กนกนางแอ่นมาให้ ดื่มสักหน่อยดีไหมจ๊ะ?”
คุณป้าฉินพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน กลัวเหลือเกินว่าจะเผลอพูดกระทบใจลูกสาวอีก
คุณป้ากู้ที่เดินตามหลังมาอดยกมือปิดปากแล้วเอนซบลูกชายคนโตไม่ได้ “เห่าเห่ารักน้องชายของลูกจริง ๆ รักเดียวใจเดียวไม่เสื่อมคลายเลย”
“น่าเสียดายที่สองครอบครัวของเราไม่มีวาสนาต่อกัน น้องชายของลูกไม่มีบุญวาสนา”
กู้เอี้ยนเงียบไม่พูดอะไร โอบมารดาไว้ด้วยสีหน้าเรียบเฉย
เมื่อสัมผัสได้ว่ามีสายตาร้อนแรงจับจ้องมาที่ตัว เขาก็เงยหน้าขึ้น
ผอมมาก ขาวมาก และเปราะบางมาก
นี่คือความประทับใจแรกที่เขามีต่อฉินฟางเห่า
ฉินฟางเห่าอ้าปาก ก่อนจะพบว่าลำคอแห้งผากจนเจ็บ
“แม่คะ หนูเป็นอะไรไป?”
เสียงของเธอเบามาก แต่คนในห้องพักผู้ป่วยได้ยินกันหมด
คุณป้าฉินน้ำตาคลอ “เห่าเห่า อย่าเป็นแบบนี้เลยลูก แม่เห็นแล้วปวดใจ คนตายไม่อาจฟื้นคืนชีพ อย่าคิดสั้นอีกเลยนะ แม่อยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีลูก”
คุณป้ากู้ก้าวเข้ามาจับมือเธอด้วย “ใช่แล้วเห่าเห่า พวกเราต้องมองไปข้างหน้า”
“ฉันมองเธอเติบโตมาตั้งแต่เล็ก นานแล้วที่ถือเธอเป็นลูกสาวแท้ ๆ ของตัวเอง”
“กู้เพ่ยอยู่บนสวรรค์ก็ทนเห็นเธอเป็นแบบนี้ไม่ได้หรอก”
กู้เอี้ยนเม้มริมฝีปากเป็นเส้นตรง
เขาไม่คิดเลยว่าเจ้าก้อนแป้งขาวน้อยในวัยเด็กจะผูกพันกับน้องชายลึกซึ้งขนาดนี้ ถึงกับคิดสั้นกินยาฆ่าตัวตาย
กู้เพ่ยทำให้ทุกคนลำเอียงเข้าข้างเขาได้จริง ๆ
“หา? ใครตายเหรอคะ?” ฉินฟางเห่าถามเสียงอ่อนแรง “กู้เพ่ยคือใครเหรอ?”
ฉินฟางเห่ามีสีหน้าสับสน “แม่คะ ทำไมแม่ดูซูบโทรมขนาดนี้? แล้วทำไมหนูถึงมาอยู่โรงพยาบาลคะ?”
เธอหันไปมองคุณป้ากู้ “คุณป้ากู้ ทำไมผมของคุณป้าถึงขาวแล้วล่ะคะ?”
สายตาของเธอเลื่อนไปหยุดที่กู้เอี้ยน น้ำเสียงเจือความน้อยใจ “พี่กู้เอี้ยน หนูปวดหัวจัง~”
คำพูดไม่กี่ประโยคทำให้ทั้งสามคนในห้องเงียบกริบ
คุณป้าฉินกับคุณป้ากู้ลืมร้องไห้ไปเลย
กู้เอี้ยนมีสีหน้าสงสัย กู้เอี้ยน...พี่ชายงั้นหรือ?
ไม่ได้ยินเธอเรียกเขาแบบนี้มากี่ปีแล้วนะ?
คุณป้ากู้เป็นคนแรกที่ได้สติ “นี่มัน...จิ้งจู เห่าเห่าเป็นอะไรไป? จะให้ตามหมอมาดูไหม?”
ฟางจิ้งจูใจเต้นแรง ลูกสาวของเธอลืมความทรงจำไปแล้วหรือ?
~
หลังจากแพทย์ตรวจร่างกายเบื้องต้นเสร็จ ก็ถามคำถามอีกหลายข้อ ก่อนจะพบว่าเธอลืมแม้กระทั่งว่าตัวเองเข้ามาโรงพยาบาลได้อย่างไร
เมื่อตรวจเสร็จ แพทย์ออกไปหาบิดามารดาตระกูลฉิน แล้วกล่าวว่า “จากการวินิจฉัยเบื้องต้น คุณหนูฉิน...สูญเสียความทรงจำครับ”
“สูญเสียความทรงจำหรือ?!”
ฟางจิ้งจูโล่งใจในใจ พยายามกดมุมปากไว้ไม่ให้ยกขึ้น
ลืมก็ดีแล้ว ลืมไปเสียก็ดี
“ใช่ครับ อาการของคุณหนูฉินเป็นภาวะสูญเสียความทรงจำแบบเลือกจำ ซึ่งเกิดจากความโศกเศร้าอย่างถึงที่สุด สมองกำลังปกป้องเธอไม่ให้พังทลาย จึงปิดกั้นความทรงจำที่ทำให้เธอเสียใจโดยอัตโนมัติครับ”
“แล้วลูกยังจำพวกเราได้ไหม?”
เมื่อบิดาฝ่ายฉินได้ยินว่าลูกสาวเกิดเรื่อง ก็รีบมาถึงทันที
พอได้ยินว่าลูกสาวสูญเสียความทรงจำ หัวใจของเขาก็บีบรัด