การเปลี่ยนแปลงของรถฟักทองเกิดขึ้นอย่างกะทันหัน
จากนั้นฟักทองน้อยตัวจิ๋วขนาดเท่าลูกแก้ว ที่หดหัวสั่นงก ๆ อยู่ตลอดทั้งวัน ก็พองตัว ยืดยาว และเปลี่ยนรูปร่างท่ามกลางแสงสว่าง ราวกับแป้งโด
เมื่อแสงจางหายไป ว่างซีคิดว่าจะได้เห็นฟักทองลูกกลมอวบอิ่มกว่าเดิม
แต่สิ่งที่นั่งอยู่บนที่นั่งคนขับกลับเป็น...
เด็กคนหนึ่ง
ตัวเล็กเท่าฝ่ามือ มีมือมีเท้าครบ สวมชุดหมีสีเหลืองอ่อนทรงดอกฟักทองตูม บนหัวมีดอกฟักทองที่ยังไม่บาน กลีบเลี้ยงครอบอยู่บนกระหม่อมเหมือนหมวกใบเล็ก ใต้ลงมาเผยใบหน้ากลมป้อมน่ารัก
ใบหน้านั้นหันมาทางว่างซี แล้วกะพริบตาปริบ ๆ
ดวงตาเป็นจุดเล็ก ๆ สีทองระยิบระยับสองจุด ราวกับเมล็ดข้าวฟ่างที่ตากแดดจนร้อน
“ลูกพี่...”
มันพูดขึ้น
เสียงเล็กนุ่มเหมือนต้นกล้าถั่วลันเตาที่เพิ่งแตกยอด ทั้งแผ่วทั้งอ่อนโยน แถมยังฟังดูทื่อ ๆ เหมือนเพิ่งแกะออกมาจากเปลือกไข่
“หิวแล้ว” ฟักทองน้อยลูบท้องกลมดิก พูดด้วยน้ำเสียงน่าสงสาร
ว่างซีนั่งยองอยู่กับที่ มองเจ้าตัวเล็กที่มีดอกฟักทองอยู่บนหัว แล้วเงียบไปนาน
เธอยื่นมือออกไป ใช้นิ้วชี้จิ้มแก้มมันเบา ๆ
นุ่ม
อุ่น
และเด้งกลับได้
“ก่อนหน้านี้แกไม่ใช่ฟักทองลูกหนึ่งหรอกเหรอ?” ว่างซีถาม
ฟักทองน้อยก้มมองตัวเอง แล้วเงยหน้ามองว่างซี สีหน้าสับสนปนกับความมั่นใจอย่างไร้เหตุผล “แต่ตอนนี้ไม่อยากเป็นฟักทองแล้วนี่”
“...”
ก็ได้
รถม้าระดับตำนาน ก็มีคนขับรถม้าตัวน้อยระดับตำนานด้วย
ฟังดูสมเหตุสมผลดี
“ถ้าอย่างนั้น นอกจากพูดได้แล้ว ตอนนี้แกมีความสามารถอะไรอีก?” ว่างซีถาม
เจ้าตัวน้อยเอียงหัว ดอกฟักทองบนหัวไหวตามไปด้วย
มันคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยื่นมือไปค้นกระเป๋าเป้ของว่างซี
ยื่นมือเข้าไป แล้วดึงออกมา
มันดึงกระจกเงาวิปลาสออกมาได้จริง ๆ
หา?
เด็กตัวแค่นี้ไม่หัดทำเรื่องดี ๆ ดันเรียนรู้วิธีปล้นซึ่งหน้าแทนเรอะ?!
“เฮ้ย—!”
ว่างซีเปล่งเสียงออกมาได้แค่ครึ่งพยางค์
เจ้าตัวน้อยก็อ้าปากงับกระจกทั้งบานลงไปแล้ว
เร็วราวกับกบตวัดลิ้น กระจกยังไม่ทันส่งเสียงแตกในปากมันด้วยซ้ำ ก็ถูกกลืนหายวับลงไปทั้งบานพร้อมเสียง “เอื๊อก” ในปากที่เล็กกว่ากระจกเสียอีก