หลี่ซือหยาสงบสติอารมณ์ได้อย่างรวดเร็ว
ตั้งแต่เห็นศพโชกเลือดในห้องใต้ดิน ถูกเจ้าหน้าที่รักษาความสงบกดลงกับพื้นกระเบื้องเย็นเฉียบ ไปจนถึงถูกคนหิ้วแขนลากออกจากประตูคฤหาสน์
เหตุการณ์ทั้งหมดวนผ่านความคิดของเธอไปแล้วสิบเจ็ดสิบแปดรอบ
เธอตระหนักได้อย่างชัดเจนว่าตัวเองตกหลุมพรางเข้าแล้ว
คนวางกับดักคำนวณไว้แล้วว่าเธอจะรีบมาที่นี่เมื่อได้รับโทรศัพท์ และคำนวณไว้แล้วว่าเธอจะพุ่งลงไปชั้นใต้ดินเมื่อได้ยินเสียงดังมาจากข้างล่าง
ตอนถูกควบคุมตัวขึ้นรถของเจ้าหน้าที่รักษาความสงบตรงหน้าคฤหาสน์ หลี่ซือหยาไม่ได้ขัดขืน
เธอถึงขั้นลดท่าทีลงเอง ก้มตา ประสานนิ้วทั้งสิบวางไว้บนตัก นั่งตัวตรงราวกับกำลังเข้าร่วมการประชุมคณะกรรมการบริษัท
เธอรู้ดีเสียยิ่งกว่าใครว่าการขัดขืนเจ้าหน้าที่มีแต่จะทำให้ตระกูลหลี่ตกอยู่ในกระแสวิพากษ์วิจารณ์
ประตูรถปิดลง เสียงล้อบดผ่านก้อนกรวดดังสะท้อนขึ้นมาจากใต้ท้องรถ
ภายในรถมีแสงสลัว เจ้าหน้าที่รักษาความสงบสองคนนั่งประกบเธอคนละข้าง คนหนึ่งก้มหน้าจดบันทึก อีกคนจับตาดูทิวทัศน์ริมถนนนอกหน้าต่าง
ไม่มีใครมองเธอ แต่เธอรู้ว่ากล้องรูเข็มบนหลังคารถกำลังหันมาทางศีรษะของเธอ แม้แต่ความถี่ในการกะพริบตาก็ยังถูกบันทึกไว้ เพื่อใช้ประกอบการประเมิน “ท่าทีให้ความร่วมมือ”
หลี่ซือหยาหลับตาพิงพนักเบาะ ในหัวเล่นภาพเหตุการณ์ที่เสิ่นฟู่จวินเปิดประตูให้เธอซ้ำไปซ้ำมา
ใบหน้าถูกต้อง เสียงก็ถูกต้อง แม้แต่สีหน้าร้อนตัวเหมือนคนทำผิดก็ยังใช่
แต่เสิ่นฟู่จวินล็อกประตูอยู่ทางห้องน้ำแท้ ๆ ทำไมถึงไปตายอยู่บนล่อไม้ในห้องใต้ดินได้ล่ะ?
ตั้งแต่เธอเข้าบ้านจนได้ยินเสียงกรีดร้อง เวลาผ่านไปไม่ถึงนาที ไม่มีทางที่ใครจะย้ายคนเป็น ๆ จากห้องน้ำไปยังห้องใต้ดินได้