ว่างซีจ้องผู้หญิงคนนั้นอยู่ราวสามวินาที ก่อนตัดสินใจอย่างชาญฉลาดที่สุด นั่นคือค่อย ๆ ถอยหลัง
น่ากลัวเกินไปแล้ว
น่ากลัวจริง ๆ
ตอนนี้เธอถือโทรศัพท์อยู่ก็จริง แต่สายตาที่ผู้หญิงคนนั้นมองมาเมื่อครู่กลับทำให้รู้สึกเหมือนอีกฝ่ายมองทะลุหน้าจอมาสบตากับเธอ
ว่างซีค่อย ๆ ถอยทีละนิด กลัวว่าจะไปทำให้ผู้หญิงประหลาดคนนั้นไม่พอใจ
ตอนที่เธอกำลังจะออกไป หมาป่าราตรีที่จ้างไว้ก็โก่งหลังขึ้นมาทันที
ขนของหมาป่าราตรีชี้ฟูราวกับเม่น เสียงขู่คำรามต่ำ ๆ ดังออกมาจากลำคอ เป็นเสียงเตือนที่ฟังดูหนักอึ้งราวกับพลิกขึ้นมาจากใต้ดิน
นี่เป็นท่าทางของหมาป่าก่อนจะพุ่งเข้าโจมตีชัด ๆ!
ข้อความแจ้งเตือนจากระบบเด้งขึ้นมาในจังหวะนั้นพอดี
【คำเตือน: ค่าความหวาดกลัวของหน่วยจ้าง “หมาป่าราตรี” ทะลุขีดจำกัดแล้ว】
【ค่าความหวาดกลัวปัจจุบัน: 210% (ขีดจำกัด: 100%)】
【พลังควบคุมหน่วยจ้างกำลังลดลง: 86%→72%→61%......】
ว่างซีสบถในใจ เงยหน้าขึ้น แล้วก็ต้องตกใจเมื่อพบว่าผู้หญิงคนนั้นหายไปแล้ว
เธอไม่ทันได้หันไปมองหาเสียด้วยซ้ำ เพียงเห็นแสงสีเงินขาววูบผ่านหางตา
จากนั้น
“กร๊อบ—”
เสียงหักดังกร๊อบ
ของเหลวอุ่น ๆ กระเซ็นใส่ใบหน้า ลำคอ และปกเสื้อของว่างซี
ว่างซีเห็นหัวของหมาป่าราตรีหมุนคว้างกลางอากาศสองรอบครึ่ง วาดเป็นเส้นโค้งสวยงาม ก่อนตกลงในกองเถ้ากระดูกห่างออกไปสามก้าวดัง “ตุบ”
ผู้หญิงคนนั้นมายืนอยู่ข้างซากหมาป่าราตรีแล้ว
เธออยู่ห่างจากว่างซีเพียงก้าวเดียว
ว่างซีสัมผัสได้ถึงไอเย็นที่แผ่ออกมาจากตัวอีกฝ่าย ความเย็นนั้นไม่เหมือนลมหนาวที่พัดในฤดูหนาว แต่เป็นบางสิ่งที่ลึกล้ำกว่านั้น ราวกับมีใครเปิดประตูที่เชื่อมไปยังถ้ำน้ำแข็งซึ่งเยือกแข็งมานับหมื่นปีอยู่ข้างตัวเธอ
มือของผู้หญิงคนนั้นยังคงอยู่ในท่าบิดหักบางสิ่ง เล็บสีเงินขาวสะอาดวาววับ ไม่มีเลือดเปื้อนแม้แต่หยดเดียว
เธอยืนตัวตรง ดวงตาสีเงินขาวมองไปข้างหน้า ภายในม่านตาไร้จุดโฟกัส
เหมือนรูปสลักที่ตั้งอยู่ตรงมุมหนึ่งของพิพิธภัณฑ์ ถูกฝุ่นจับมานานหลายพันปี ก่อนจะมีใครมาเช็ดฝุ่นออก แต่ยังไม่ทันนึกได้ว่าตัวเองควรทำอะไร
เมื่อได้เข้าใกล้ ว่างซีก็เห็นรายละเอียดใบหน้าของผู้หญิงคนนั้นชัดเจนขึ้นในที่สุด