ว่างซีตัดการเชื่อมต่อกับงูน้อยโดยไม่ลังเลแม้แต่นิดเดียว
ภาพแบ่งหน้าจอในหัวแตกกระจายเป็นจุดรบกวน ภาพที่ยังค้างอยู่คือหลี่ซือหยาที่ยืนอยู่หน้าโหลแก้ว เงยหน้ามองร่างคนที่ลอยอยู่ ภาพด้านข้างของเธอยังคงติดตา
เธอไม่รู้ว่าหลี่ซือหยาจะทำอะไร และก็ไม่อยากรู้ด้วย
เธอรู้เพียงเรื่องเดียว ตอนหลี่ซือหยาออกมาจากห้องทดลอง นั่นคือช่วงเวลาที่เหมาะที่สุดในการลงมือ
ผนังรถฟักทองเพิ่งปิดเข้าหากัน ดอกตูมบนหัวของฟักทองน้อยก็ระเบิดออกครึ่งหนึ่ง ดวงตากลมสีทองสว่างวาบขึ้นในความมืดสลัว
“ไป กลับไปเขตบ้านพักที่สร้างค้างไว้” ว่างซีบอกสถานที่แล้วก็ไม่เสียเวลาแม้แต่ครึ่งวินาที
สายตาพร่ามัวไปชั่วขณะ ไม่มีแม้แต่เสียงลมข้างหู พริบตาต่อมาเธอก็มายืนอยู่บนที่โล่งซึ่งมีหญ้ารกทึบ
ประตูรั้วเหล็กยังอยู่ในสภาพถูกกระชากขาด โซ่เหล็กขึ้นสนิมขดอยู่บนพื้นโคลน
ราตรีมืดสนิทราวกับมีหมึกสาดไปรอบด้าน โคมไฟถนนที่อยู่ไกลออกไปหลายร้อยเมตรส่องแสงสีเหลืองสลัว แสงส่องมาไม่ถึงบริเวณนี้
ว่างซีไม่ได้รีบร้อนเข้าไปใกล้บ้านพักที่หลี่ซือหยาจอดรถไว้ แต่เดินวนสำรวจบริเวณรอบนอกก่อนหนึ่งรอบ
ระเบิดรูน
เธอสลักมันทีละลูก สลักไปมากกว่าสี่สิบลูกจึงหยุด
แก่นผลึกระดับต่ำมีไม่พอ เธอจึงหยิบวัสดุคุณภาพดีในกระเป๋าออกมาขัดแต่ง สลักลวดลาย และฝังรูนลงไปด้วย
ค่าความชำนาญของ【ระเบิดรูน】บนหน้าต่างสกิลพุ่งขึ้นอย่างบ้าคลั่ง เธอไม่มีเวลามองด้วยซ้ำว่าเพิ่มขึ้นเท่าไร ทำได้เพียงทำซ้ำไปเรื่อย ๆ อย่างเครื่องจักร “สลัก วาง กลบ”
เธอเลือกตำแหน่งได้อย่างแยบยล ทั้งใต้รากหญ้า ขอบกองเศษหิน และใต้แผ่นเหล็กที่ฝังอยู่ในดินครึ่งหนึ่ง เธอยังยัดระเบิดที่สลักรูนหน่วงเวลาไว้อีกสองลูกเข้าไปในซอกใต้ท้องรถเก๋งสีดำ
การทำเรื่องแบบนี้คุ้นมือเธอพอ ๆ กับการหายใจ
หลังวางระเบิดลูกสุดท้ายเสร็จ ว่างซีก็ถอยออกไปไกลกว่าร้อยเมตร แล้วปีนขึ้นต้นไหวแก่ที่เกือบยืนต้นตายต้นหนึ่ง