เกมรุกราน: เริ่มต้นด้วยพรสวรรค์ระดับ SSS

ตอนที่ 49 ฉันรักเขาเหรอ?

8 นาที· 1.8K คำ

ว่างซีตัดการเชื่อมต่อกับงูน้อยโดยไม่ลังเลแม้แต่นิดเดียว

ภาพแบ่งหน้าจอในหัวแตกกระจายเป็นจุดรบกวน ภาพที่ยังค้างอยู่คือหลี่ซือหยาที่ยืนอยู่หน้าโหลแก้ว เงยหน้ามองร่างคนที่ลอยอยู่ ภาพด้านข้างของเธอยังคงติดตา

เธอไม่รู้ว่าหลี่ซือหยาจะทำอะไร และก็ไม่อยากรู้ด้วย

เธอรู้เพียงเรื่องเดียว ตอนหลี่ซือหยาออกมาจากห้องทดลอง นั่นคือช่วงเวลาที่เหมาะที่สุดในการลงมือ

ผนังรถฟักทองเพิ่งปิดเข้าหากัน ดอกตูมบนหัวของฟักทองน้อยก็ระเบิดออกครึ่งหนึ่ง ดวงตากลมสีทองสว่างวาบขึ้นในความมืดสลัว

“ไป กลับไปเขตบ้านพักที่สร้างค้างไว้” ว่างซีบอกสถานที่แล้วก็ไม่เสียเวลาแม้แต่ครึ่งวินาที

สายตาพร่ามัวไปชั่วขณะ ไม่มีแม้แต่เสียงลมข้างหู พริบตาต่อมาเธอก็มายืนอยู่บนที่โล่งซึ่งมีหญ้ารกทึบ

ประตูรั้วเหล็กยังอยู่ในสภาพถูกกระชากขาด โซ่เหล็กขึ้นสนิมขดอยู่บนพื้นโคลน

ราตรีมืดสนิทราวกับมีหมึกสาดไปรอบด้าน โคมไฟถนนที่อยู่ไกลออกไปหลายร้อยเมตรส่องแสงสีเหลืองสลัว แสงส่องมาไม่ถึงบริเวณนี้

ว่างซีไม่ได้รีบร้อนเข้าไปใกล้บ้านพักที่หลี่ซือหยาจอดรถไว้ แต่เดินวนสำรวจบริเวณรอบนอกก่อนหนึ่งรอบ

ระเบิดรูน

เธอสลักมันทีละลูก สลักไปมากกว่าสี่สิบลูกจึงหยุด

แก่นผลึกระดับต่ำมีไม่พอ เธอจึงหยิบวัสดุคุณภาพดีในกระเป๋าออกมาขัดแต่ง สลักลวดลาย และฝังรูนลงไปด้วย

ค่าความชำนาญของ【ระเบิดรูน】บนหน้าต่างสกิลพุ่งขึ้นอย่างบ้าคลั่ง เธอไม่มีเวลามองด้วยซ้ำว่าเพิ่มขึ้นเท่าไร ทำได้เพียงทำซ้ำไปเรื่อย ๆ อย่างเครื่องจักร “สลัก วาง กลบ”

เธอเลือกตำแหน่งได้อย่างแยบยล ทั้งใต้รากหญ้า ขอบกองเศษหิน และใต้แผ่นเหล็กที่ฝังอยู่ในดินครึ่งหนึ่ง เธอยังยัดระเบิดที่สลักรูนหน่วงเวลาไว้อีกสองลูกเข้าไปในซอกใต้ท้องรถเก๋งสีดำ

การทำเรื่องแบบนี้คุ้นมือเธอพอ ๆ กับการหายใจ

หลังวางระเบิดลูกสุดท้ายเสร็จ ว่างซีก็ถอยออกไปไกลกว่าร้อยเมตร แล้วปีนขึ้นต้นไหวแก่ที่เกือบยืนต้นตายต้นหนึ่ง

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป