บทที่ 10 ทบทวนตัวเอง ผู้ถือคบเพลิง
อู๋โยวหิ้วดาบไม้เล่มนั้นเดินกลับบ้านมาตลอดทาง
สภาพดาบดูไม่ได้แล้ว บนตัวดาบเต็มไปด้วยรอยฟัน แถมยังมีหลายจุดที่ถูกกัดทะลุไปอีกด้าน
ถ้าไม่ใช่เพราะมีไอเย็นไหลเวียนอยู่ ดาบไม้นี่คงแตกเป็นเศษไม้ไปนานแล้ว
เมื่อเดินมาถึงข้างถังขยะในหมู่บ้าน อู๋โยวก็หยุดฝีเท้า
เขาก้มมองดาบในมือแล้วส่ายหน้า
เขากำลังจะโยนดาบไม้ที่พังยับเยินลงถังขยะ
แต่เหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงชะงักมือไว้
จากนั้นเขาก็หิ้วดาบไม้ที่พังยับเยินหันกลับขึ้นตึก
...
เมื่อกลับถึงห้อง เขาก็ปิดประตู
อู๋โยวเก็บดาบไม้ที่ใช้การไม่ได้แล้วไว้ใต้เตียง ก่อนเริ่มทบทวนตัวเอง
ชาติที่แล้วเขาเป็นคนรอบคอบชัด ๆ ก่อนลงมือทำอะไรจะคิดถึงผลที่จะตามมาให้ดี ไม่ใช่เลือดร้อนพุ่งเข้าใส่ทันที
แล้วครั้งนี้ล่ะ? ทั้งที่ก่อนหน้านี้ก็เดาได้แล้วว่าอาจมีซากศพผีดิบมากกว่าหนึ่งตัว ทั้งที่รู้ว่าผู้ชายที่ออกมาวิ่งตอนกลางคืนมีอะไรแปลก ๆ แต่เขาก็ยังไปบ้านหลี่เว่ยอยู่ดี
ถ้าไม่ใช่เพราะโชคดี ถ้าไม่ใช่เพราะสัตว์ประหลาดตัวนั้นอยากเล่นสนุกสักพัก ถ้าไม่ใช่เพราะมีผู้แข็งแกร่งคนอื่นผ่านมา...
ตอนนี้เขาคงอยู่ในปากนั่นไปแล้ว
บุ่มบ่ามเกินไปจริง ๆ
อู๋โยวยกมือขึ้นนวดหว่างคิ้ว
เป็นเพราะได้รับอิทธิพลจากความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมหรือเปล่า?
เจ้าหนุ่มเจ้าของร่างเดิมคนนั้นเป็นคนเก็บตัว อ่อนไหว และให้ความสำคัญกับความรู้สึก เติบโตมากับหลี่เว่ยและมองหลี่เว่ยเป็นพี่น้องแท้ ๆ
ความทรงจำเหล่านั้นยังคงอยู่ในหัวเขา บางครั้งก็ผุดขึ้นมาเอง ทำให้รู้สึกว่าการไปดูบ้านหลี่เว่ยเป็นเรื่องที่ควรทำ
แต่เขาไม่ใช่เจ้าของร่างเดิม
เขาข้ามมิติมาอยู่ที่นี่ นับรวมแล้วก็ยังไม่ถึงสองวันด้วยซ้ำ