บทที่ 7 ข่าวร้าย
อู๋โยวเดินกลับบ้านไปตามถนนในหมู่บ้านจัดสรร
เมื่อเดินผ่านอาคาร 15 เขาชะงักฝีเท้า เงยหน้ามองขึ้นไป
ชั้นห้า หน้าต่างบานนั้นยังคงมืดสนิท ตั้งแต่ช่วงบ่ายจนถึงตอนนี้ก็ยังไม่เคยเปิดไฟ
บ้านของหลี่เว่ยอยู่ที่นั่น
เขากับหลี่เว่ยโตมาด้วยกันตั้งแต่เด็ก บ้านอยู่ใกล้กัน เดินแค่สามนาทีก็ถึง ตอนเด็ก ๆ พวกเขาแวะไปมาหาสู่กันบ่อย แม่ของหลี่เว่ยทำกับข้าวอร่อย อู๋โยวจึงไปฝากท้องอยู่ไม่น้อย พอโตขึ้นก็ไปกินข้าวฟรีน้อยลง แต่บางครั้งหลังเลิกเรียนก็ยังไปทำการบ้านที่บ้านหลี่เว่ยด้วยกัน
พ่อแม่คู่นั้นเป็นคนใจดีมาก
พ่อของหลี่เว่ยทำงานอยู่ที่ไซต์ก่อสร้าง ผิวคล้ำจนผอมเกร็ง เวลาเจอใครก็ยิ้มให้ ส่วนแม่ทำงานเป็นพนักงานเก็บเงินในซูเปอร์มาร์เก็ต ทุกครั้งที่เขาไปหา เธอมักยัดขนมใส่มือเขา
ตอนนี้ ที่นั่นกลับมืดสนิท
อู๋โยวยืนมองอยู่ใต้ตึกพักหนึ่ง ในใจรู้สึกอึดอัดขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ
กรมรักษาความสงบน่าจะแจ้งพวกเขาแล้วสินะ
ใช้เหตุผลอะไรบอกล่ะ? อุบัติเหตุทางรถยนต์? อุบัติเหตุอย่างอื่น? หรือเรื่องอะไรทำนองนั้น?
เขาเองก็ไม่รู้
แต่ไม่ว่าจะใช้เหตุผลอะไร ผลลัพธ์ก็เหมือนกัน
หลี่เว่ยตายแล้ว ลูกชายของพวกเขาตายแล้ว
อู๋โยวบีบดาบไม้ในมือ ก่อนละสายตาแล้วเดินต่อกลับบ้าน
เขาตัดสินใจแล้วว่า พรุ่งนี้หลังเลิกเรียนจะไปเยี่ยมพ่อแม่ของหลี่เว่ย
……
กลับถึงบ้าน ไฟในห้องนั่งเล่นยังเปิดอยู่ แต่ไม่มีใคร
พ่อแม่อาบน้ำแปรงฟันเสร็จแล้วและเข้าห้องไป บนตู้รองเท้าตรงทางเข้ามีนมอุ่นวางอยู่ ใต้แก้วมีโน้ตแผ่นหนึ่งกดทับไว้: เอาเข้าไมโครเวฟอุ่นก่อนค่อยดื่ม
อู๋โยวยกนมขึ้นมาดื่มทันทีโดยไม่อุ่น