บทที่ 19 สิ่งลี้ลับบุกจู่โจม บันทึกคำให้การ
ในเวลาเดียวกัน ณ มุมหนึ่งของโลกหมอกดำ
หมอกดำหนาทึบผืนหนึ่งปั่นป่วนพลุ่งพล่าน เคลื่อนไหวช้า ๆ ราวกับเป็นสิ่งมีชีวิต
ในส่วนลึกของหมอกมีเงาคนอยู่ราง ๆ หลายคนยืนโงนเงนไปมา ทั้งหมดเป็นซากศพผีดิบทั่วไป จำนวนมีไม่มาก กระจัดกระจายอยู่ประปราย มองแวบเดียวก็นับได้ครบ
ชายคนหนึ่งยืนอยู่ตรงหน้าพวกมัน
หน้าตาธรรมดา แต่งตัวตามสบาย เป็นประเภทที่โยนเข้าไปในฝูงชนแล้วก็หาไม่เจอ แต่ดวงตาคู่นั้นกลับผิดปกติ มันดำสนิท ไม่มีรูม่านตา ราวกับมีออบซิเดียนสองเม็ดฝังอยู่ในเบ้าตา
มันมองซากศพผีดิบไม่กี่ตัวตรงหน้า คิ้วขมวดเข้าหากันแน่นขึ้นเรื่อย ๆ
“เกิดอะไรขึ้น?”
เสียงของมันต่ำมาก แฝงความโกรธไว้อย่างชัดเจน
“พวกติดเชื้อที่ปล่อยออกไปคืนนี้ ทำไมกลับมาแค่นี้?”
ไม่มีใครตอบ ซากศพผีดิบไม่กี่ตัวได้แต่ยืนนิ่ง บางครั้งก็โงนเงนเล็กน้อย ราวกับฟังภาษาคนไม่รู้เรื่อง
ชายวัยกลางคนหันไปมองอีกทิศทางหนึ่ง ซึ่งเป็นที่ตั้งของเขตบ้านหลานซิง
“แถวเขตบ้านหลานซิง... ตายเรียบ”
มันเอ่ยทีละคำ สีหน้าดูย่ำแย่มาก
หากไม่มีเนื้อสดใหม่มากพอ บาดแผลของมันจะฟื้นตัวได้เมื่อไหร่กัน?
คราวก่อนมันถูกหมาหนังดำตัวนั้นไล่ตามจนต้องหนีแทบหัวซุกหัวซุน เกือบเอาชีวิตไม่รอด ร่างกายยังเจ็บจากแผลที่โดนเล่นงานหลายแผลจนถึงตอนนี้ มันต้องการเลือดเนื้อ ต้องการเนื้อสดใหม่จำนวนมาก ถึงจะรักษาบาดแผลเหล่านั้นให้หายได้
แต่ตอนนี้ล่ะ?
พวกติดเชื้อที่ปล่อยออกไปกลับมาไม่ถึงครึ่ง ส่วนทางเขตบ้านหลานซิงยิ่งแล้วใหญ่ ไม่เหลือสักตัว หายไปหมด
สีหน้าของชายวัยกลางคนเริ่มบิดเบี้ยว
“หมาหนังดำบัดซบพวกนั้น...”
มันกัดฟัน เค้นคำเหล่านั้นออกมาจากซอกฟัน
จากนั้นเหมือนมันจะนึกอะไรขึ้นได้ มุมปากค่อย ๆ ฉีกกว้าง เผยให้เห็นฟันสามเหลี่ยมสีขาวโพลนด้านใน
“ใกล้แล้ว อีกไม่นาน” มันพูดเสียงต่ำ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความตื่นเต้นที่แทบกดไว้ไม่อยู่ “ท่านแม่ทัพซากศพกำลังมา ถึงตอนนั้นหมาหนังดำพวกนั้นต้องตาย! มนุษย์ทั้งเมืองหลานเหอจะกลายเป็นเครื่องบูชายัญแด่เทพพันหน้าอันยิ่งใหญ่!”