เหอจวินยั่นเสียใจมาก เพราะพ่อเข้าคุก เขาจากลูกชายหัวหน้าห้องกลายเป็นลูกชายอาชญากร ถึงแม่จะบอกว่าพ่อมีความดีความชอบจากการแจ้งเบาะแส รู้สำนึกกลับตัวกลับใจ เป็นคนใหม่... ช่างเถอะ ยิ่งพูดยิ่งออกทะเล สรุปก็คือพ่อจะไม่ถูกขังนาน อีกไม่นานก็จะได้ออกมา ถึงตอนนั้นครอบครัวก็จะได้กลับมาอยู่พร้อมหน้ากันอีกครั้ง
แต่ก่อนจะถึงตอนนั้น เพราะกลัวคนตระกูลหลี่จะมาแก้แค้น เขากับแม่จึงบินข้ามมหาสมุทรไปยังอเมริกา
การหนีครั้งนี้ไม่ได้เกิดขึ้นอย่างกะทันหัน เพราะทุกอย่างจัดเตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว เหอจวินยั่นเพิ่งมาถึงลอสแอนเจลิสเมื่อวานนี้ วันรุ่งขึ้นก็ได้นั่งอยู่ในห้องเรียนของโรงเรียนประถมเอกชนชื่อดังแห่งหนึ่งในที่นี่ เขาอยากบอกแม่จริง ๆ ว่าที่จริงแล้วเขาก็ไม่ได้ชอบเรียนหนังสือขนาดนั้น
คนรอบตัวมีสีผิวสารพัด ทั้งดำ ทั้งขาว ทั้งเหลือง ไม่มีใครเยาะเย้ยเหอจวินยั่นว่าเป็นลูกชายหัวหน้าห้องอีกแล้ว เพราะเด็กผิวขาวพวกนั้นเริ่มดึงหางตาแล้วล้อว่าเขาเป็นคนเอเชียแทน
ดีจริง ๆ จากการถูกเจาะจงเล่นงานคนเดียว กลายเป็นการเหยียดเชื้อชาติไปเสียแล้ว เหอจวินยั่นเดินไปหาพนักงานคนหนึ่งของโรงเรียนด้วยสีหน้าเรียบเฉย แล้วชี้มือไปทางอีกฝ่าย “คุณครูครับ เขาเรียกผมว่าลิงผิวเหลือง”
ไม่เป็นไรหรอก สิ่งที่เขาถนัดที่สุดก็คือการไปฟ้องครู
คุณครูโกรธมาก เพราะเธอก็เป็นคนเอเชียเหมือนกัน “บิลลี่ ขอโทษเพื่อนเดี๋ยวนี้!”