บทที่ 1 สาวใช้วังชิงผู้ไร้บทบาท 1
ปีคังซีที่ 22 สวนเหมย
หลังจากหิมะตกหนักผ่านไป พระราชวังต้องห้ามก็ยิ่งหนาวเย็นลง
อานหนิง ค่อยๆ สวมถุงมือผ้าที่ทำเองอย่างระมัดระวัง อดีตนักศึกษามหาวิทยาลัย ปัจจุบันเป็นสาวใช้ตัวน้อยผู้น่าสงสาร ลากไม้กวาดพลางสูดน้ำมูกพลาง กวาดหิมะอย่างขะมักเขม้น
เสียงงิ้วแว่วมาแต่ไกล ตรงกับเทศกาลหยวนเซียว ในวังและนอกวังเต็มไปด้วยบรรยากาศรื่นเริง งิ้วที่นี่เพราะกว่าที่เคยดูในโทรทัศน์เสียอีก เรียกได้ว่าพลิ้วไหวกังวาน ชวนหลงใหล อานหนิงฟังเพียงครู่เดียวก็เลิกสนใจ ก้มหน้าก้มตากวาดหิมะอย่างแข็งขัน
พลางพ่นลมหายใจขาวใสใส่มือที่สั่นเป็นระยะ
ต่อให้ครึกครื้นเพียงไหน สุดท้ายก็เป็นของคนอื่น
ยิ่งไปกว่านั้น ในยามนี้ หากกวาดไม่สะอาด ให้พวกเจ้านายที่ผ่านไปผ่านมาเห็นกิ่งไม้ใบไม้เหี่ยวแห้งเข้า พวกมาม่าผู้ดูแลสวนเหมยก็ไม่ใช่คนที่จะรับมือง่ายๆ
นึกถึงเจ้าของเดิมของร่างนี้ อานหนิงก็อดสูดลมหายใจเย็นยะเยือกเข้าปอดลึกๆ ไม่ได้
ในวังลึก ชีวิตของคนรับใช้ชั้นต่ำนั้นช่างต่ำต้อยนัก
นับตั้งแต่เธอมาอยู่ที่นี่ก็เกือบเดือนแล้ว
เจ้าของเดิมของร่างนี้ชื่อว่า หม่าเจีย อานหนิง เดิมเป็นคนเปาอีในกองธงเหลืองแท้ แต่อย่าเข้าใจผิด แม้เจ้าของเดิมจะแซ่มาเจียเหมือนกัน แต่ครอบครัวสาขานี้ของนางกลับไม่เกี่ยวข้องอะไรเลยกับพระสนมหรงเฟยในวัง อย่างมากก็แค่ใช้แซ่เดียวกัน หรืออาจจะเคยมีบรรพบุรุษเดียวกันเมื่อหลายร้อยปีก่อน?
ระบบแปดธงของราชวงศ์ชิงก็สุดยอด แค่แซ่เดียวกัน บางคนเกิดมาก็เป็นชาวธง พวกเขาไม่ต้องทุกข์ทนเข้าวังมาปรนนิบัติผู้อื่น
แต่เจ้าของเดิมก็โชคร้าย
ตามเหตุผล บิดาก็เป็นขุนนาง ถึงจะเป็นเพียงขุนนางฝ่ายทหารขั้นต่ำกว่าขั้นหกในวังหลวง แต่ก็ยังดีกว่าครอบครัวที่ไร้ตำแหน่งไร้หน้าที่ ไม่ถึงกับไม่มีสินบนให้ลูกสาวเลย ถึงไม่แบ่งให้ตำแหน่งดีๆ หน่อย อย่างน้อยก็ไม่ต้องมาอยู่ที่สวนเหมยที่ทั้งเหนื่อยและไร้อนาคต
แต่จะว่าไป ดังคำกล่าวที่ว่า ลูกไม่มีแม่ก็เหมือนหญ้า ก่อนอายุสิบขวบ เจ้าของเดิมของร่างนี้ก็เคยมีชีวิตที่ดี ถึงจะไม่ได้มีบ่าวไพร่成群 แต่ข้างกายก็มีสาวใช้คอยปรนนิบัติสองคน สิบนิ้วไม่เคยต้องโดนแม้แต่น้ำ แต่ทุกอย่างเปลี่ยนไปหลังจากแม่เสีย โดยเฉพาะอีกเพียงไม่กี่ปีต่อมา อีกฝ่ายก็คลอดลูกชายลูกสาวติดๆ กันสองคน
ภรรยาสาวสวยและลูกน้อย เจ้าของเดิมกับน้องชายผู้อาภัพจึงกลายเป็นเหมือนเมล็ดข้าวสวยที่ติดบนเขียงอาหาร อยากจะเช็ดทิ้งเสียให้พ้น
เดาได้อย่างสมเหตุสมผล ที่ก่อนหน้านี้ร่างกายเจ้าของเดิมไม่ดี แค่ลงโทษหนหนึ่งก็เกือบเอาชีวิตไม่รอด ถึงจะมีเหตุเพราะถูกคนจงใจกลั่นแกล้ง แต่ก็ไม่แน่ว่าเป็นเพราะถูกทารุณจนร่างกายไม่ดีมาก่อน
อานหนิงสูดลมหายใจลึก แล้วกวาดหิมะต่อไปอย่างขะมักเขม้น
ฤดูหนาวเดือนสิบสอง กำลังหนาวพอดี ไม่นาน มือที่เคยขาวของอานหนิงก็ถูกความหนาวกัดจนแดงไปทั่ว เท้ายิ่งหนาวจนชา รองเท้าของคนรับใช้ชั้นต่ำที่ใส่ทั้งตัวทั้งเท้า ล้วนเป็นรองเท้าที่สำนักกิจการในวังแจกจ่ายให้ จะให้อบอุ่นสักแค่ไหนนั้นเป็นไปไม่ได้เลย ถึงอานหนิงจะใช้สำลีเย็บซับในไว้ก่อนหน้านี้ ในอุณหภูมิแบบนี้ก็ไร้ประโยชน์
อานหนิงคิดในใจ ในวังหลวง มิน่าล่ะ ทุกคนถึงอยากไต่เต้าสูงขึ้น
ชีวิตอย่างหมาหมู่บ้านนี้ อยู่วันเดียวก็ทนไม่ไหว
"ฮือๆๆ... โฮสต์ ลำบากเหลือเกิน"
ในห้วงญาณ เจ้าสุนัขพันธุ์ถ้วยกาแฟตัวหนึ่งกำลังทำหน้าเศร้า ร้องห่มร้องไห้
"ฮือ... โฮสต์ก็น่าสงสารเกินไปแล้ว ไว้คราวหน้าผู้คุมชเวมาอีก โฮสต์ก็รับปากไปเถอะ!"
ผู้คุมชเวที่ระบบพูดถึงคือหัวหน้าผู้คุมที่รับผิดชอบจัดตารางคนงานเบ็ดเตล็ดแถบนี้ ถือเป็นหัวหน้าของหัวหน้าอีกที เจ้าของเดิมเข้าวังตอนอายุไม่ถึงสิบสาม จนถึงตอนนี้ก็สี่ปีแล้ว เทียบกับตอนมาแรกๆ ที่ถูกแม่เลี้ยงใจร้ายข่มเหงจนขาดสารอาหาร หน้าตาซูบซีด ร่างผอมแห้ง ชีวิตในวังถึงจะยากลำบาก แต่อย่างน้อยก็มีเงินเดือน พอประทังให้อิ่มท้องได้ ร่างกายจึงดีขึ้นตามธรรมชาติ โดยเฉพาะครึ่งปีนี้ หน้าตายิ่งเด่นชัดขึ้นมา สาวงามในครรภ์มารดาแบบนี้ มีแบบอย่างของพระสนมเหลียงกุ้ยเหรินมาก่อน ในวังย่อมไม่ขาดคนฉวยโอกาส
ผู้คุมชเวก็เป็นเพียงหนึ่งในนั้น "อุบัติเหตุ" เมื่อเดือนก่อน ก็คงมาจากสาเหตุนี้
อานหนิงหลุบตาลง ไม่ว่าจะอย่างไรก็ตาม ในวังนี้ก็อยู่ต่อไปอีกไม่ได้แล้ว
ระบบยังคงพูดพล่ามไม่หยุด
"放心吧，有灵泉水，宿主只会越来越好看，就算去宫里当个低等答应，也比在这里当宫人强，是吧？"
"แล้วความปรารถนาของเจ้าของเดิมก็คือการใช้ชีวิตให้ดี ยังต้องดูแลน้องชายนอกวัง ให้น้องชายมีอนาคต ให้พ่อสารเลวพวกนั้น后悔不是吗？"
"只要宿主努力当了宠妃，再得到皇帝真心，最后逆袭当了太后，这些不就迎刃而解，就跟某某传那样…………"
หมาระบบยังคงชี้นำอย่างแนบเนียน ภาพวาดฝันนั่นใหญ่โตหอมหวนกลมเกลียวเสียจริง เหยื่ออานหนิงอดกลอกตาไม่ได้ พูดไม่เกรงใจว่า:
"เจ้าระบบ ยังจำได้ไหมว่าก่อนชาติก่อนที่เข้ามาผูกพันกับข้า ตอนนั้นข้ามีสถานะอะไร?"
"ไม่ใช่นักศึกษาหรอ?"
นักศึกษาที่ดวงไม่ค่อยดีด้วย
หรือว่าโฮสต์ยังมีสถานะลับอื่นอีก?"
"ใช่ นักศึกษา! งั้นเจ้าระบบรู้ไหมว่าในโลกออนไลน์สมัยใหม่ประเมินนักศึกษาร่วมสมัยว่ายังไง?"
"ยังไงรึ?"
อานหนิงหัวเราะเหอะๆ ชี้แก้มซ้ายหน้าตางามของตัวเอง: "รู้ว่าเขียนอะไรไว้บนนี้หรือไม่?"
"ง... งดงาม?"
"ไม่! มันใสซื่อ!"
พูดจบก็ชี้แก้มขวาตัวเอง: "บนนี้ยังมีอีกสองคำ!"
"มันโง่เขลา!"
มองหน้าระบบที่มึนงงไปหมดแล้ว อานหนิงพูดไม่ออก มองฟ้า: "แกเอามั่นมาจากไหนกัน ว่าข้าเองที่เป็นนักศึกษาในยุคสันติภาพชนรุ่นหลัง จะสู้กับพวกคุณหนูตระกูลใหญ่ได้?"
ก่อนจะถูก绑架โดยระบบข้ามมิติสมปรารถนาที่เรียกว่า快穿还愿系统นี้ นางก็เป็นนักศึกษามหาวิทยาลัย 24K แท้ๆ ที่เรียนวิชาคอมพิวเตอร์อันไร้ประโยชน์ในยุคโบราณ หนึ่งไม่มีชาติตระกูล สองไม่มีภูมิหลัง จะไปสู้กับสาวตระกูลใหญ่ที่ถูกอบรมมาอย่างดีในยุคโบราณกลุ่มนั้น ไม่ใช่แค่หาที่ถูกทรมานเพียวๆ หรอ
แก้วกับปูนซีเมนต์ โทษที สาขามันไม่ตรง
วัคซีนฝีดาษ? นางเป็นคนไม่รู้หนังสือสักกี่ตัว เลี้ยงมาแต่เด็กในหอห้อง หน้าตาประวัติชีวิตก็เห็นแค่นี้ คนโบราณมันโง่รึไง?
พูดถึงโชคลาภ ก็ยิ่งน่าสงสารกว่า พอนึกถึงเรื่องนี้ อานหนิงก็เกลียดจนกัดฟันกรอดๆ ชาติก่อน นางเป็นเด็กกำพร้า ไม่รู้ว่าพ่อแม่ไปตายที่ไหน ลำบากตรากตรำสู้มาเป็นสิบกว่าปี ตอนใกล้รับปริญญาจากมหาวิทยาลัยดังก็เพิ่งรู้ว่าเมื่อวันก่อนได้รับรางวัลลอตเตอรีก้อนใหญ่ นึกว่าจะกลับตัวได้แล้ว ใครจะคิดระหว่างทางไปรับเงิน กลับถูกรถบรรทุกไม่รู้มาจากไหนสวนทางมาจน game over คาที่
คืนใบปริญญามาด้วย!
คืนเงินห้าล้านของข้ามาด้วย!
ไอ้ดวงซวยนี่ หมามาเห็นยังต้องร้องไห้ นางไม่รู้สึกว่าข้ามมิติจะสามารถเปลี่ยนดวงได้
ข้อได้เปรียบอย่างเดียว ตัวช่วยวิเศษก็ใช้ได้อยู่ แต่พื้นที่น้ำพุวิญญาณที่好不容易งัดแย่งมาจากระบบได้ นางลองดูแล้ว อย่างมากก็แค่รับประกันว่าร่างกายแข็งแรง ความสามารถในการขับสารพิษมีมากน้อยแค่ไหนยังต้องรอทดลอง
แต่แกคิดว่าการแย่งชิงในวังหลังคือการวางยาพิษอย่างเดียวหรือ? ไร้เดียงสา!
ยิ่งกว่านั้น... อานหนิงบีบไม้กวาดอย่างห้ามปราม ฮึดฮัดขึ้นมา วังหลังของจักรพรรดิคังซี จะเข้าง่ายที่ไหนเล่า ช่วงแรกยังดี ยังใช้การมีโอรสเสี่ยงดวงไต่เต้าขึ้นไปเป็นพระชายาได้ แต่ช่วงปลาย พระสนมที่มียศต่ำต้อยนั้นไม่มีทางไต่เต้าได้เลย น่าอนาถยังไง ตอนนี้ก็ปีคังซีที่ 22 แล้ว องค์ชายเปียดกูโตวของเก้าโอรสแห่งมังกรกำลังใกล้จะรวมตัวครบแล้วด้วย! พระชายาทั้งสี่และพระสนมหกยังเต็มอัตรา
ตอนนี้ถึงเข้ามา ไม่เท่ากับหาที่ทุกข์ยากหรอ?
หมอนี่ยังดันอายุยืนยาวเป็นโจรเสียอีก
คิดถึงสภาพอนาถอนาจที่ต้องต่อสู้กับคนกลุ่มหนึ่งยาวนานหลายสิบปี อันตรายถึงชีวิต สุดท้ายมีโอกาสสูงที่จะไม่ได้อะไรเลย เป็นสิบๆ ปีอย่างหนึ่งวันที่เบียดเสียดกับคนกลุ่มหนึ่งอยู่ในตำหนักเดียวกัน อานหนิงก็ขอไม่เอาด้วย
ผลประโยชน์กับความเสี่ยงไม่สมเหตุสมผลกันชัดๆ
ในห้วงญาณ ระบบยังคงพูดไม่หยุดถึงประโยชน์ของการเข้าวัง อานหนิงไม่แม้แต่จะสนใจ
หนทางข้างหน้ามีตั้งหลายสาย ย่อมหาเส้นทางที่คุ้มค่าคุ้มราคาได้ จะไปแขวนคอตายกับต้นไม้คดๆ ต้นเดียวทำไมกัน