ใบหน้าของเซวียนหยวนชิงเฮิงไม่อาจซ่อนความรู้สึกซับซ้อนเจือเศร้าสร้อยไว้ได้
เขาเงียบงันชั่งใจไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยออกมาอย่างช้า ๆ ด้วยน้ำเสียงที่แฝงความไม่ยอมรับและความหนักอึ้ง
"บรรพชนใหญ่ แม้แต่วิธีเดียวก็ยังไม่มีเลยหรือคะ? แก่นจักรพรรดิ 5 ประกาย บวกสมบัติสวรรค์สมบัติปฐพี 3 ชิ้น แม้แต่โอกาสเพียงเส้นด้ายก็ไม่มีจริงหรือ?"
จิ้งเสวียนเทียนจวินส่ายหน้า ดวงตาที่ผ่านมาถึงความเปลี่ยนแปลงนับไม่ถ้วนนั้นสะท้อนความอนาถใจและความเหนื่อยล้าอย่างลึกซึ้ง
"ไม่มีทางแล้ว เราลองมาทุกวิถีที่จะลองได้แล้ว ม่านมนต์ โอสถ ยันต์ บูชาโลหิต แม้กระทั่งการเผาโลหิตแก่นของกึ่งจักรพรรดิ ล้วนไม่ช่วยอะไรเลย
แม้แต่ศาสตราจักรพรรดิของตระกูลเรายังไร้ความสามารถ ของสิ่งเหล่านั้นของเจ้าแม้จะล้ำค่า แต่เทียบกับลูกธนูนั้นแล้วก็ไร้ผลสิ้นเชิง"
"เข้าใจแล้ว!"
เซวียนหยวนชิงเฮิงเงียบไป ดวงตาที่มักเย็นชาไร้ความรู้สึกนั้นบัดนี้กลับคลั่งไคล้ด้วยอารมณ์ที่ซับซ้อนถึงขีดสุด
นานเนิ่นนานแล้วเขาจึงค่อยเงยหน้าขึ้นช้า ๆ สายตามองไปยังท้องฟ้าดวงดาวไร้ขอบเขตอันกว้างใหญ่ น้ำเสียงแฝงความหวังและคำภาวนา
"หวังว่าเหยียนจิ้งจะได้พบผู้สถิตนั้นโดยเร็ว ไม่อาจรู้ได้เลยว่านางเป็นเช่นไรแล้ว?
นางเดินทางเร่ร่อนเพียงลำพังในทะเลดาวอันไร้ขอบฟ้า แม้ฤทธิ์เดชจะไม่ใช่น้อย แต่ก็ยังน่าเป็นห่วงไม่รู้จบ"
"ใช่ ขอเพียงนางได้พบโดยเร็วก็พอ"
จิ้งเสวียนเทียนจวินก็จ้องมองท้องฟ้าดวงดาวแห่งเดียวกัน น้ำเสียงแก่ชราและต่ำลึก แฝงความหวังลึกซึ้ง
"เหยียนจิ้งเป็นความหวังเพียงหนึ่งเดียวของบรรพชนใหญ่แล้ว
ขอสวรรค์คุ้มครองเผ่าจักรพรรดิเซวียนหยวนของเรา ขอให้นางได้พบผู้นั้น แล้วทูลวิงวอนให้เขาลงมือช่วยชีวิตบรรพชนใหญ่ไว้"
ทั้งสองยืนเคียงไหล่มองท้องฟ้าดวงดาวอันกว้างใหญ่ ดวงตาเต็มเปี่ยมด้วยความห่วงใยต่อเซวียนหยวนเหยี่ยนจิ้ง และเจือความกังวลลึก ๆ ต่ออนาคตอันคาดเดาไม่ได้
พวกเขาไม่รู้ว่าขณะนี้เซวียนหยวนเหยี่ยนจิ้งอยู่ ณ ที่ใด ไม่รู้ว่านางได้พบสิ่งลึกลับนั้นแล้วหรือยัง ยิ่งไม่รู้ว่าผู้สถิตนั้นจะยอมลงมือช่วยหรือไม่
สิ่งเดียวที่พวกเขาทำได้ คือการรอคอยอย่างทรมาน
ขณะเดียวกัน