ฉินหว่านฉิงเผยสีประหลาดใจเล็กน้อยออกมา แต่ไหนแต่ไรเธอก็วางตัวได้เหมาะสม ยามนี้จึงเพียงกวาดตามองหลินเจี้ยนเซี่ยตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนยิ้มเอ่ยว่า “คุณหลินหน้าตาสดใสชวนมองจริง ๆ เห็นแล้วก็รู้สึกชอบเลย พวกคุณก็เหลือเกิน ทำไมสือเชียนพาแฟนมาด้วยถึงไม่บอกฉันล่วงหน้าสักคำ ฉันจะได้เตรียมของขวัญไว้”
เธอมองกู้เหยี่ยนด้วยสีหน้าแสร้งงอน
กู้เหยี่ยนได้แต่ยักไหล่
เขาเองก็ไม่รู้ว่าสือเชียนจะพาเธอมาที่นี่จริง ๆ
สือเชียนทำราวกับมองไม่เห็นเธอ เขายื่นมือไปรินน้ำให้หลินเจี้ยนเซี่ย กาน้ำสีดำด้านทั้งใบอยู่ในมือเขา น้ำค่อย ๆ ไหลลงสู่แก้วกระเบื้องสีขาวตรงหน้าเธอ
เดิมทีหลินเจี้ยนเซี่ยตั้งใจจะเอื้อมมือไปหยิบ แต่พลันนึกขึ้นได้ว่าตอนนี้เธอเป็นแฟนสาวจอมเอาแต่ใจของเขา
เธอรีบขมวดคิ้วพึมพำ “ฉันไม่ชอบดื่มชา”
ฉินหว่านฉิงมองหลินเจี้ยนเซี่ยด้วยแววตาคล้ายกำลังดูอะไรสักอย่าง
สีหน้าหลินเจี้ยนเซี่ยดูอ่อนแอไร้พิษภัย
แบบนี้เอาแต่ใจเกินไปหรือเปล่านะ...
ต่อหน้าคนตั้งเยอะ แบบนี้ไม่ไว้หน้าพระเอกเกินไปหรือเปล่า
เขาคงไม่โกรธจนสะบัดทิ้งเธอตอนนี้หรอกนะ
มือเรียวยาวข้อนิ้วเด่นชัดของสือเชียนชะงักไปครู่หนึ่ง
จากนั้นเขาก็เงยหน้าบอกคนที่อยู่ด้านหลังว่า “เปลี่ยนเป็นเครื่องดื่มหวาน ๆ ให้เธอหน่อย”
ริมฝีปากฉินหว่านฉิงขยับเล็กน้อย ก่อนหันไปมองสวี่เจิงกับกู้เหยี่ยนที่อยู่ด้านข้างอีกครั้ง
นี่มันเรื่องอะไรกัน ผู้หญิงคนนี้กล้าขนาดนี้ แต่สือเชียนก็ยังตามใจหรือ
ไม่รู้จักกฎเกณฑ์เอาเสียเลย สือเชียนไม่คิดจะสั่งสอนเธอสักหน่อยหรือไง
หลินเจี้ยนเซี่ยมือสั่นขณะรับแก้วชาที่นำมาให้ใหม่ เธอค่อย ๆ จิบไปคำหนึ่ง ริมฝีปากชุ่มฉ่ำมีหยดน้ำเกาะพราวเป็นประกาย
เธอแอบเหลือบมองสือเชียน พลางคิดว่าเขาดูไม่ได้อารมณ์ร้ายอย่างที่นักเขียนบรรยายไว้เลย
พอโล่งใจแล้ว เธอก็ตัดสินใจกระโดดโลดเต้นบนปากหลุมต่ออีกสักหน่อย
เธอจึงยกมือขึ้น แล้วหันไปหาสือเชียนที่อยู่ข้าง ๆ “ขอกระดาษเช็ดปากหน่อย”
สายตาทุกคนหันมามองเธออีกครั้ง
หลินเจี้ยนเซี่ยเห็นสือเชียนหันมามอง สีหน้าจึงอดเผยความหวั่นใจขึ้นมาอีกไม่ได้
เขาจะทนไม่ไหวแล้วหรือเปล่า
ก็จริง พระเอกไม่เหมือนแฟนหนุ่มทั่วไป จะใช้ให้ทำอะไรก็ได้ตามใจไม่ได้
เธอกำลังจะบอกว่าไม่เป็นไร เดี๋ยวไปหาเองก็ได้
แต่กลับเห็นสือเชียนหยิบผ้าเช็ดหน้าลายตารางสีฟ้าขาวออกจากกระเป๋า แล้วเอื้อมมือมาเช็ดริมฝีปากบางของเธอเบา ๆ ก่อนวางมันไว้ข้าง ๆ อย่างสบาย ๆ
ไหนบอกว่าพระเอกจะยอมทำตามนางเอกทุกอย่างคนเดียวไม่ใช่หรือ
หรือจริง ๆ แล้วพระเอกเป็นพวกคลั่งรัก ใครเป็นแฟนก็ทำแบบนี้ให้หมด
หลินเจี้ยนเซี่ยรีบก้มหน้า แต่ก็สังเกตเห็นสายตาของฉินหว่านฉิงที่มองมาจากด้านหลังแล้ว
เธอรู้ดีว่าคุณหนูฉินเป็นคนเจนจัดในแวดวงนี้ ไม่เคยเผยความรู้สึกทางสีหน้า แต่วันนี้กลับดูเหมือนจะเก็บสีหน้าไม่อยู่ สายตาที่มองมาราวกับเจือความเป็นอริอยู่จาง ๆ
โชคดีที่อาหารมาเสิร์ฟพอดี
หลินเจี้ยนเซี่ยคิดว่าควรพอแค่นี้
วันนี้เอาแต่ใจนิด ๆ หน่อย ๆ ก็พอ หลังจากนี้นั่งเป็นแจกันอยู่ตรงนี้อย่างเรียบร้อยดีกว่า
แบบนี้ก็จะไม่ทำให้พระเอกสงสัย หรือเผลอเปลี่ยนเนื้อเรื่อง แถมยังจะได้ตักตวงไปนาน ๆ
แต่สือเชียนกลับเหมือนเพิ่งเข้าใจอะไรขึ้นมา จู่ ๆ ก็เริ่มคีบกับข้าวใส่จานให้เธอทีละคำ
ที่แท้พระเอกก็เป็นแฟนหนุ่มผู้แสนดีระดับยี่สิบสี่ชั่วโมงจริง ๆ หรือ
หลินเจี้ยนเซี่ยแปลกใจในตอนแรก แต่พอคิดว่าเขาทำด้วยความสมัครใจ เธอไม่ได้บังคับให้เขามาคอยปรนนิบัติเสียหน่อย จึงเริ่มกินอย่างสบายใจคำแล้วคำเล่า
ในที่สุดฉินหว่านฉิงก็ทนไม่ไหว เธอพิมพ์ถามลงในกลุ่มส่วนตัวเล็ก ๆ ที่มีคนอยู่เพียงไม่กี่คน
“ผู้หญิงคนนี้มีภูมิหลังยังไง สือเชียนถึงไว้หน้าเธอขนาดนั้น”
ผ่านไปครู่ใหญ่ สวี่เจิงถึงกล้าตอบกลับอย่างลับ ๆ
“แฟนที่คบกันทางออนไลน์ ไม่มีภูมิหลังอะไร”
“สวี่เจิง ไม่ใช่นายเป็นคนแนะนำให้รู้จักกันหรือ” ลู่ซิงหรานว่า
“ฉันแค่อยากแกล้งเขาเลยส่งให้ ใครจะไปรู้ว่าเขาจะคบจริง ๆ ล่ะ”
ฉินหว่านฉิงอ่านข้อความแล้วจึงพูดว่า “ถ้าอย่างนั้นคงแค่คบเล่นเพราะความแปลกใหม่ เดี๋ยวไม่กี่วันก็คงเบื่อ”
แต่พอเงยหน้าขึ้นมาเห็นสือเชียนยิ้มมุมปาก พลางคีบกับข้าวให้หลินเจี้ยนเซี่ยทีละคำ ฝ่ายหนึ่งกินอย่างสบายใจ อีกฝ่ายก็คีบให้อย่างเป็นธรรมชาติ ในใจฉินหว่านฉิงก็ยังอดอิจฉาริษยาอย่างรุนแรงไม่ได้
ทุกครั้งที่เธอพูดกับสือเชียน เธอต้องระมัดระวังตัวเป็นอย่างมาก
ไม่เคยกล้าล้ำเส้นแม้แต่นิดเดียว
แต่ผู้หญิงที่ไม่รู้โผล่มาจากไหนคนนี้กลับกล้าหาญถึงเพียงนี้
หลินเจี้ยนเซี่ยกินจนอิ่มหนำก่อนออกจากงานเลี้ยง
พอเดินออกมา เธอถึงเงยหน้าถามว่า “ที่นี่มันที่ไหนกันแน่ คนเยอะจัง ฉันไม่รู้จักใครเลย”
ที่เธออยากบอกก็คือ คราวหน้าไม่อยากมาที่แบบนี้อีกแล้วจริง ๆ เพราะถูกคนมองกันง่ายเหลือเกิน
สือเชียนมองเธอด้วยดวงตาคมเข้มราวหมึก “พามาที่นี่แล้วเบื่อใช่ไหม อยากได้อะไรล่ะ ฉันจะชดเชยให้”
ดวงตาหลินเจี้ยนเซี่ยเป็นประกายขึ้นทันที
ขอของได้ด้วยหรือ...
คราวก่อนเธอเพิ่งขอกระเป๋าไปใบหนึ่ง ราคาเป็นแสนกว่าหยวน
คราวนี้จะขอเพิ่มอีกนิดได้ไหมนะ...
เธอยิ้มสดใส ดวงตารูปเมล็ดซิ่งมีแววหยั่งเชิง “คุณดูสิ มือฉันเหมือนขาดอะไรไปหรือเปล่า...”
สายตาสือเชียนหยุดอยู่บนข้อมือเรียวราวหยกของเธอ ข้อมือขาวบางจนเห็นเส้นเลือดฝอยชัดเจน ปลายนิ้วขยับไหว เผยสีชมพูระเรื่อที่เด่นชัดเป็นพิเศษใต้แสงไฟ
เห็นเขาจ้องมือตัวเองโดยไม่พูดอะไร หลินเจี้ยนเซี่ยก็เริ่มลังเลขึ้นมาอีกครั้ง
เธอขอมากเกินไปหรือเปล่า
เธออยากได้กำไลสักวง ราคาก็น่าจะราวสองแสนหยวน เพื่อจะได้สวมบทสาวนักตักตวงได้ดี เธอถึงกับตั้งใจไปค้นหาแบรนด์หรูในอินเทอร์เน็ตมาหลายเจ้า
คราวนี้เธอเตรียมจะขอกำไลแบรนด์ฟานเค่อหย่าป่าว
ราคาก็น่าจะสองแสนกว่าหยวน
แต่ถ้าไม่ได้จริง ๆ กำไลทิฟฟานีราคาสักแสนกว่าหยวนก็ได้เหมือนกัน
“หรือว่า...”
เธอกำลังจะพูด แต่สือเชียนกลับเอื้อมมือมาจับมือเธอไว้ แล้วเอ่ยว่า “มือสวยขนาดนี้ก็ควรมีเครื่องประดับสักชิ้น คุณพูดถูก ไปกันเถอะ”
หลินเจี้ยนเซี่ยดีใจจนแทบเก็บอาการไม่อยู่
เธอยิ้มออกมา ลักยิ้มตรงแก้มซ้ายบุ๋มลงเล็กน้อย ตื้นเสียจนแทบเหมือนภาพลวงตาจากแสงเงา แต่เพราะผิวของเธอดูเนียนละเอียดราวเครื่องเคลือบเมื่ออยู่ใต้แสงไฟ ลักยิ้มนั้นจึงยิ่งเห็นชัดขึ้น
ท่าทางเวลาผู้หญิงคนนี้ขอของช่างมีลูกเล่นขึ้นทุกครั้งเลยนะ
แถมยังดูระมัดระวังอยู่หน่อย ๆ
เหมือนจะกลัว แต่ก็อยากได้เหลือเกิน
แต่ของที่ขอแต่ละครั้งกลับราคาแพงเอาเรื่อง ชวนให้เดาใจไม่ถูกจริง ๆ
สือเชียนขับรถโคนิกเซกก์คันใหม่ที่เพิ่งซื้อด้วยตัวเอง พาเธอมาถึงสุดตรอกแคบ ๆ ซึ่งมีต้นอู๋ถงเรียงรายอยู่ในเขตสถานทูต หลังซุ้มประตูเหล็กหล่อสูงใหญ่คือสนามหญ้าด้านหน้าที่มีขนาดพอ ๆ กับสนามบาสเกตบอล
คฤหาสน์สไตล์ฝรั่งเศสตั้งอยู่ด้านใน หลังคาจั่วลาดสีเทาอมฟ้า หน้าต่างหลังคาประดับกระจกตะกั่วขอบโค้ง เมื่อเดินผ่านประตูเข้าไปก็พบพรมเปอร์เซียผืนยาวทอดไปสุดสายตา เดินลึกเข้าไปอีกก็เห็นโคมระย้าขนาดมหึมาสูงถึงห้าเมตรส่องประกายอยู่เหนือศีรษะ