ภายในห้องรับรองชั้นเลิศที่มีแสงสลัว แสงหม่นมัวทอดลงบนใบหน้าชุ่มเหงื่อของหลินเจี้ยนเซี่ย
เอวบางของเธอถูกสือเชียนกอบกุมไว้ในฝ่ามือ
ศีรษะของเธอกระแทกกับเหลี่ยมมุมโซฟาซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนรู้สึกทรมาน
เธออยากร้องออกมา แต่แก้มกลับถูกเขาบีบไว้ ทำให้หันกลับไปด้านหลังอย่างยากลำบาก
ริมฝีปากของเธอถูกเขาครอบครองอย่างหนักหน่วง
รสเค็มขื่นปนกลิ่นเหงื่อไหลเข้าปาก เธออยากคายมันออกมา
แต่เขาไม่เปิดช่องให้แม้แต่จะหายใจ
ลูกกระเดือกขยับขึ้นลง เธอกล้ำกลืนรสชาติทั้งหมดลงไปอย่างฝืนทน
ลิ้นของเธอชาไปหมด แต่ก็ขยับหนีไม่ได้ ทำได้เพียงยื่นมือดันโซฟานุ่มตรงหน้า ร่างแทบจะถูกเขาดันจนจมลงไป
“เจ็บ...”
เสียงครางแผ่วเบาอ่อนหวาน ทำให้มือที่กุมเอวเธอไว้ของเขายิ่งกระชับแน่น
“เข้าไปได้ไหมคะ?”
จู่ ๆ ก็มีเสียงผู้หญิงดังมาจากด้านนอก ขัดจังหวะบรรยากาศหวานซ่านในห้อง
สือเชียนลืมตาขึ้น
ดวงตาสีอ่อนคู่นั้นทอดมองประตูห้องรับรองชั้นเลิศอย่างเย็นชา
“ไสหัวไปให้ไกล”
น้ำเสียงของเขาฟังดูไม่ใส่ใจ แถมยังลากเสียงสูงขึ้นเล็กน้อย
หญิงสาวด้านนอกเอ่ยเสียงอ่อย “คุณชายสือ คุณชายหวงมาถึงแล้วค่ะ รออยู่ข้างนอกมานานแล้ว คุณ...”
เธอยกมือไร้เรี่ยวแรงลูบแผงอกแน่นแข็งของเขา ปลายนิ้วซีดขาวลงเล็กน้อยเพราะหมดแรง
เขาใช้นิ้วปัดปอยผมของเธออย่างอ่อนโยน
“รอฉันก่อน”
ในที่สุดหลินเจี้ยนเซี่ยก็เป็นอิสระ เธอทรุดนั่งลงบนโซฟาหนังแท้ในห้องรับรองอย่างเหงื่อท่วมตัว
ใคร ๆ ก็พูดว่าทะลุมิติเข้ามาในนิยายดีจะตาย แต่ไม่มีใครบอกเลยว่าถ้าทะลุมิติมาเจอพระเอกที่มีสมรรถภาพล้นเหลือ จะต้องใช้แรงมากขนาดนี้
เธอรู้สึกว่าปากตัวเองบวมไปหมดแล้ว
เมื่อสัปดาห์ก่อน เธอทะลุมิติเข้ามาในนิยาย
นิยายเรื่องนี้ชื่อ “ที่รักคนโปรดขององค์รัชทายาท” เห็นได้ชัดว่าสือเชียนคือพระเอกตัวจริงของเรื่อง เป็นองค์รัชทายาท
ส่วนเธอไม่ใช่คนโปรดขององค์รัชทายาท แต่เป็นแฟนเก่าจอมงอแงของเขา
ตอนแรกหลินเจี้ยนเซี่ยไม่ได้เป็นแฟนของสือเชียน
วันนั้นสวี่เจิงส่งข้อความหาสือเชียนขึ้นมาอย่างกะทันหัน
“โอนเงินให้ฉัน 5 หยวน”
สือเชียนคิดแค่ว่าอีกฝ่ายคงเล่นเกมไร้สาระอีกแล้ว จึงโอนให้โดยไม่คิดอะไร
ใครจะคิดว่าทันใดนั้นสวี่เจิงก็ส่งลิงก์นามบัตรมาให้
“แฟนที่คุยกันออนไลน์มา 3 วัน ตอนนี้เป็นของนายแล้ว”
หลินเจี้ยนเซี่ยจึงถูกสวี่เจิงขายให้สือเชียนในราคา 5 หยวน กลายเป็นแฟนสาวที่คบกันทางออนไลน์ของเขา
น่าประหลาดใจที่สือเชียนคบกับหลินเจี้ยนเซี่ยต่อจริง ๆ หลินเจี้ยนเซี่ยไม่เคยเจอแฟนออนไลน์ที่ใจป้ำขนาดนี้มาก่อน ขอเงินก็ให้ ขอซื้อกระเป๋าก็ซื้อให้
เธอจะอดใจไหวได้อย่างไร คุยกันได้ไม่นานก็ชวนนัดเจอกันแล้ว
ยังดีที่หลินเจี้ยนเซี่ยหน้าตาดี ตัวจริงดูบอบบางกว่าในรูปเสียอีก
สือเชียนเองก็ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเหตุผลอะไร หลังจากเจอกันแล้วก็ยังคบกับหลินเจี้ยนเซี่ยต่อ
เจ้าของร่างเดิมตกใจจนพูดไม่ออก แฟนคนนี้ไม่เพียงรวย แต่ยังหล่อขนาดนี้ อยากได้อะไรก็ให้หมด
แต่วาสนาดีอยู่ได้ไม่นาน เจ้าของร่างเดิมได้รับสร้อยคอมูลค่า 130,000 หยวนเป็นครั้งแรก เธอตื่นเต้นจนตกจากเตียงในหอพักและเสียชีวิต
หลินเจี้ยนเซี่ยจึงถูกเรียกให้มาอยู่ในร่างนี้อย่างน่าอนาถ
กลายเป็นแฟนสาวจอมงอแงของพระเอก
ตามเนื้อเรื่องเดิม ความต้องการของหลินเจี้ยนเซี่ยจะยิ่งเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ เรียกร้องมากขึ้น ทั้งงกทั้งเอาแต่ใจ หลังนางเอกปรากฏตัว เธอก็หาเรื่องอีกฝ่ายหลายครั้ง จนในที่สุดพระเอกเกลียดเธอและทอดทิ้งอย่างไร้เยื่อใย
แต่ก่อนที่หลินเจี้ยนเซี่ยจะทันได้โอดครวญถึงชะตากรรมอันแสนรันทดในอนาคต เธอก็พลันพบจุดสำคัญบางอย่าง
หลังพระเอกเขี่ยตัวประกอบหญิงจอมงอแงทิ้ง เขากลับไม่ได้ทวงเงินหรือสิ่งของที่เคยให้คืน
นี่ก็หมายความว่าทุกอย่างที่หลินเจี้ยนเซี่ยขอมาในตอนนี้ จะกลายเป็นทรัพย์สินของเธออย่างแท้จริงในอนาคตงั้นสิ?
นี่มันไม่ใช่ตัวหายนะ แต่เป็นเทพนำโชคชัด ๆ!
ดังนั้น เพื่อชีวิตสุขสบายในวันข้างหน้า หลินเจี้ยนเซี่ยจึงตัดสินใจค่อย ๆ ขอของจากพระเอกมาใช้เพิ่มอีกหน่อย...
ในเมื่อพระเอกมีทรัพย์สินระดับหมื่นล้าน เป็นอันดับหนึ่งในรายชื่อเศรษฐีหูรุ่น ใช้กันกี่ชาติก็ไม่หมด แบ่งให้เธอใช้บ้างแล้วจะเป็นอะไรไป?
อย่างมากเธอก็แค่ช่วยปล้นคนรวยไปช่วยคนจน จะเรียกว่าหลอกเอาเงินก็ยังไม่ได้ด้วยซ้ำ!
แต่พระเอกควรรักษาพรหมจรรย์ไว้เพื่อนางเอกไม่ใช่เหรอ
ทำไมจู่ ๆ ถึงเกิดสนใจเธอขึ้นมา แถมยังเกาะติดจูบเธอไม่หยุดทุกวันด้วยล่ะ
หลินเจี้ยนเซี่ยนอนแผ่อยู่บนโซฟาครู่ใหญ่ ในที่สุดก็มีแรงลุกขึ้นมา
“สือเชียนมีแฟนตั้งแต่เมื่อไหร่?”
หลินเจี้ยนเซี่ยกำลังล้างมือ ก็ได้ยินเสียงนินทาเกี่ยวกับตัวเองดังมาจากด้านนอกอีกครั้ง
“ไม่รู้เหรอ ก็เดือนที่แล้วไง ได้ยินว่าเป็นลูกสาวบ้านเล็ก ๆ ทั้งเห็นแก่เงินทั้งเสแสร้ง วัน ๆ เอาแต่ก่อเรื่อง ไม่ขอกระเป๋าก็ขอเครื่องประดับ เดือนเดียวใช้เงินสือเชียนไปตั้งหลายล้าน”
“ไม่เคยเห็นโลกขนาดนั้น สือเชียนชอบเธอได้ยังไง?”
“ฉันได้ยินมาว่าก่อนหน้านี้สวี่เจิงรู้จักเธอทางออนไลน์ คุยกันได้ 3 วันก็เบื่อ เลยโยนให้สือเชียนไปเลย”
“งั้นเธอก็เป็นแค่ของเล่นบนโต๊ะเหล้าน่ะสิ ทำไมสือเชียนถึงยอมจ่ายเงินให้ด้วย?”
“ได้ยินว่าผู้หญิงคนนี้นั่งทับที่เขี่ยบุหรี่จนแตกได้ เธอทำได้ไหมล่ะ ถ้าทำได้ สือเชียนก็จ่ายเงินให้เหมือนกันแหละ”
หลินเจี้ยนเซี่ยถอนหายใจเฮือกใหญ่
เธอไปนั่งทับที่เขี่ยบุหรี่จนแตกตั้งแต่เมื่อไหร่กัน...
หลินเจี้ยนเซี่ยมองตัวเองในกระจกอย่างจนใจ ร่างกายบอบบางจนแทบดูแลตัวเองไม่ได้
เธอไม่ได้เตี้ย สูง 170 เซนติเมตร แต่กลับมีโครงกระดูกเล็กมาก
กระดูกไหปลาร้าโผล่พ้นคอเสื้อถักคอกลมออกมาเล็กน้อย ราวกับลำธารตื้นสองสายไหลมาบรรจบกันตรงแอ่งเว้าตื้น ๆ ข้อมือเรียวบางยกขึ้น ปลายนิ้วขาวผ่องดุจต้นหอมไล้ผ่านเส้นผมดำสนิทหยิกเป็นลอนราวน้ำตก ยิ่งขับให้ใบหน้ารูปไข่เล็ก ๆ ขาวผ่องดูบอบบางขึ้นไปอีก
ดวงตากลมโตสีอำพันกะพริบปริบ ๆ ผิวใต้เปลือกตาบางเฉียบ มีสีคล้ำจาง ๆ ราวกับแฝงความอ่อนล้าตามธรรมชาติ ชวนให้คนสงสาร
จมูกที่เชิดขึ้นเล็กน้อยดูซุกซน ริมฝีปากที่มุ่ยอยู่เหมือนเพิ่งได้รับการทะนุถนอมมา พอยกมือแตะก็ยิ่งดูเย้ายวนขึ้นอีกนิด
เธอมองรูปร่างผอมบางของตัวเองอีกครั้ง เจ้าของร่างเดิมผอมมากก็จริง แต่ไม่ถึงกับผอมแห้ง ผิวพรรณดูเหมือนได้รับการบำรุงอย่างดี จึงทำให้ร่างกายดูเพียงบอบบางเท่านั้น
หลินเจี้ยนเซี่ยอดชมไม่ได้ว่าร่างนี้สวยจริง ๆ
หรือพระเอกจะตกหลุมรักเพราะรูปลักษณ์ล้วน ๆ กันนะ?
“สวัสดีคนสวย มาที่เรือไร้ผูกครั้งแรกเหรอ หลงทางหรือเปล่า ให้พี่พาไปไหม?”
หลินเจี้ยนเซี่ยเพิ่งเดินออกมา ก็เห็นชายท่าทางน่ารังเกียจคนหนึ่งขวางอยู่ตรงหน้า กลิ่นเหล้าคละคลุ้ง
“ฉันมากับแฟน...”
หลินเจี้ยนเซี่ยรู้ดีว่าร่างเดิมดูเหมือนกระต่ายน้อยไร้เดียงสาที่หลอกง่าย
เผลอแค่นิดเดียวก็อาจตกเป็นเป้าสายตาของคนอื่น
“แฟนอะไรล่ะ ฉันไม่เห็นเลยสักคน”
ชายหน้าตาเหมือนหมูจ้องมองร่างขาวจนแทบโปร่งแสงของเธอ เห็นผิวใสจนเหมือนมองทะลุเส้นเลือดฝอยได้ ดวงตาของเขาจ้องเธอเขม็ง
“เซี่ยเซี่ย”
เสียงที่ฟังดูเกียจคร้าน แต่กลับข่มอารมณ์และเงียบขรึมดังแว่วมาจากด้านหลัง
สือเชียนมาแล้ว
คนที่ตามมาพร้อมกับเขา ยังมีแก๊งเพื่อนสนิทที่อยู่ข้างกายเขามาโดยตลอด
เหล่าเอฟโฟร์
กู้เหยี่ยน บุตรชายคนโตโดยสายเลือดของตระกูลทหารและตำรวจ มารดาเสียชีวิตตั้งแต่เขายังเด็ก ส่วนภรรยาใหม่ของบิดาให้กำเนิดน้องชาย เขาเป็นเพื่อนร่วมชั้นอนุบาลของสือเชียน และยังเป็นเพื่อนที่คบกันมายาวนานที่สุด ทั้งยังไม่มีเล่ห์เหลี่ยมอะไร เป็นพี่น้องที่เชื่อฟังสือเชียนที่สุด
ลู่ซิงหราน คุณชายน้อยแห่งเครือซิงหาน มีดวงตาหวานฉ่ำแบบที่ใครเห็นก็รู้สึกเหมือนกำลังถูกเกี้ยวพาราสี ในเครือซิงหานเขาแทบไม่ต้องดูแลงานใด ๆ กิจการทั้งหมดของตระกูลยกให้ลู่ซิงเหยาดูแล ส่วนตัวเองก็เอาแต่ตามสือเชียนไปเรื่อย ๆ ทุกวัน ทว่าลับหลังเขากลับลงมืออย่างโหดเหี้ยม เรียกได้ว่าเป็นคนที่เจ้าเล่ห์ที่สุดในบรรดาพวกเขาทั้งสี่
สวี่เจิง คุณชายคนที่สามแห่งเครือสื่อซิงเย่า มีพี่ชายหนึ่งคน พี่สาวหนึ่งคน และน้องสาวหนึ่งคน เขาเป็นจอมเข้าสังคมระดับตัวพ่ออันดับหนึ่งของแวดวง อีกทั้งยังเป็นพ่อสื่อชั้นยอดที่ใช้ชีวิตสำมะเลเทเมา คติประจำใจของเขาคือมีชีวิตอยู่ก็เพื่อความสนุก หากครอบครัวไม่คุมเข้ม อาณาจักรสื่อของตระกูลสวี่ทั้งตระกูลคงกลายเป็นของเล่นของเขาไปแล้ว
แต่คนที่โดดเด่นที่สุดในบรรดาพวกเขา ยังคงเป็นสือเชียนที่ยืนอยู่หน้าสุด
ความรู้สึกแรกเมื่อเห็นสือเชียนคือผู้ชายคนนี้ไม่ควรไปหาเรื่องด้วย แต่พอมองนานขึ้นอีกสักหน่อย ก็กลับรู้สึกว่าเขาน่ามองต่อไปอีกสักพัก
รูปร่างสูงเพรียว ไหล่กว้างเอวสอบ เป็นผลจากการฝึกขี่ม้าและต่อสู้มาเป็นเวลานาน
ใบหน้าคมลึก โหนกคิ้วสูง เวลามองใครมักแฝงแววพินิจพิจารณาอย่างไม่ใส่ใจอยู่หลายส่วน
ใต้ผิวขาวเย็น ดวงตาลึกล้ำเกือบดำสนิทคู่นั้นยิ่งดูเฉียบคม เขาดูสูงส่งเย่อหยิ่งสมกับเป็นองค์รัชทายาทตระกูลมหาเศรษฐีอยู่เสมอ ทว่าหางตาที่เชิดขึ้นกลับเหมือนซ่อนความไม่แยแสโลกไว้อยู่หลายส่วน
เป็นชายหนุ่มรูปงามที่มีโครงหน้าหล่อเหลาโดยกำเนิด ดูดีจนทำให้คนรู้สึกถึงแรงกดดัน