แฟนเก่าจอมเอาแต่ใจสายขุดทอง แค่จูบก็อ่อนระทวย

ตอนที่ 1 ตัวแม่จอมงกขององค์รัชทายาท

8 นาที· 1.8K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

ภายในห้องรับรองชั้นเลิศที่มีแสงสลัว แสงหม่นมัวทอดลงบนใบหน้าชุ่มเหงื่อของหลินเจี้ยนเซี่ย

เอวบางของเธอถูกสือเชียนกอบกุมไว้ในฝ่ามือ

ศีรษะของเธอกระแทกกับเหลี่ยมมุมโซฟาซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนรู้สึกทรมาน

เธออยากร้องออกมา แต่แก้มกลับถูกเขาบีบไว้ ทำให้หันกลับไปด้านหลังอย่างยากลำบาก

ริมฝีปากของเธอถูกเขาครอบครองอย่างหนักหน่วง

รสเค็มขื่นปนกลิ่นเหงื่อไหลเข้าปาก เธออยากคายมันออกมา

แต่เขาไม่เปิดช่องให้แม้แต่จะหายใจ

ลูกกระเดือกขยับขึ้นลง เธอกล้ำกลืนรสชาติทั้งหมดลงไปอย่างฝืนทน

ลิ้นของเธอชาไปหมด แต่ก็ขยับหนีไม่ได้ ทำได้เพียงยื่นมือดันโซฟานุ่มตรงหน้า ร่างแทบจะถูกเขาดันจนจมลงไป

“เจ็บ...”

เสียงครางแผ่วเบาอ่อนหวาน ทำให้มือที่กุมเอวเธอไว้ของเขายิ่งกระชับแน่น

“เข้าไปได้ไหมคะ?”

จู่ ๆ ก็มีเสียงผู้หญิงดังมาจากด้านนอก ขัดจังหวะบรรยากาศหวานซ่านในห้อง

สือเชียนลืมตาขึ้น

ดวงตาสีอ่อนคู่นั้นทอดมองประตูห้องรับรองชั้นเลิศอย่างเย็นชา

“ไสหัวไปให้ไกล”

น้ำเสียงของเขาฟังดูไม่ใส่ใจ แถมยังลากเสียงสูงขึ้นเล็กน้อย

หญิงสาวด้านนอกเอ่ยเสียงอ่อย “คุณชายสือ คุณชายหวงมาถึงแล้วค่ะ รออยู่ข้างนอกมานานแล้ว คุณ...”

เธอยกมือไร้เรี่ยวแรงลูบแผงอกแน่นแข็งของเขา ปลายนิ้วซีดขาวลงเล็กน้อยเพราะหมดแรง

เขาใช้นิ้วปัดปอยผมของเธออย่างอ่อนโยน

“รอฉันก่อน”

ในที่สุดหลินเจี้ยนเซี่ยก็เป็นอิสระ เธอทรุดนั่งลงบนโซฟาหนังแท้ในห้องรับรองอย่างเหงื่อท่วมตัว

ใคร ๆ ก็พูดว่าทะลุมิติเข้ามาในนิยายดีจะตาย แต่ไม่มีใครบอกเลยว่าถ้าทะลุมิติมาเจอพระเอกที่มีสมรรถภาพล้นเหลือ จะต้องใช้แรงมากขนาดนี้

เธอรู้สึกว่าปากตัวเองบวมไปหมดแล้ว

เมื่อสัปดาห์ก่อน เธอทะลุมิติเข้ามาในนิยาย

นิยายเรื่องนี้ชื่อ “ที่รักคนโปรดขององค์รัชทายาท” เห็นได้ชัดว่าสือเชียนคือพระเอกตัวจริงของเรื่อง เป็นองค์รัชทายาท

ส่วนเธอไม่ใช่คนโปรดขององค์รัชทายาท แต่เป็นแฟนเก่าจอมงอแงของเขา

ตอนแรกหลินเจี้ยนเซี่ยไม่ได้เป็นแฟนของสือเชียน

วันนั้นสวี่เจิงส่งข้อความหาสือเชียนขึ้นมาอย่างกะทันหัน

“โอนเงินให้ฉัน 5 หยวน”

สือเชียนคิดแค่ว่าอีกฝ่ายคงเล่นเกมไร้สาระอีกแล้ว จึงโอนให้โดยไม่คิดอะไร

ใครจะคิดว่าทันใดนั้นสวี่เจิงก็ส่งลิงก์นามบัตรมาให้

“แฟนที่คุยกันออนไลน์มา 3 วัน ตอนนี้เป็นของนายแล้ว”

หลินเจี้ยนเซี่ยจึงถูกสวี่เจิงขายให้สือเชียนในราคา 5 หยวน กลายเป็นแฟนสาวที่คบกันทางออนไลน์ของเขา

น่าประหลาดใจที่สือเชียนคบกับหลินเจี้ยนเซี่ยต่อจริง ๆ หลินเจี้ยนเซี่ยไม่เคยเจอแฟนออนไลน์ที่ใจป้ำขนาดนี้มาก่อน ขอเงินก็ให้ ขอซื้อกระเป๋าก็ซื้อให้

เธอจะอดใจไหวได้อย่างไร คุยกันได้ไม่นานก็ชวนนัดเจอกันแล้ว

ยังดีที่หลินเจี้ยนเซี่ยหน้าตาดี ตัวจริงดูบอบบางกว่าในรูปเสียอีก

สือเชียนเองก็ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเหตุผลอะไร หลังจากเจอกันแล้วก็ยังคบกับหลินเจี้ยนเซี่ยต่อ

เจ้าของร่างเดิมตกใจจนพูดไม่ออก แฟนคนนี้ไม่เพียงรวย แต่ยังหล่อขนาดนี้ อยากได้อะไรก็ให้หมด

แต่วาสนาดีอยู่ได้ไม่นาน เจ้าของร่างเดิมได้รับสร้อยคอมูลค่า 130,000 หยวนเป็นครั้งแรก เธอตื่นเต้นจนตกจากเตียงในหอพักและเสียชีวิต

หลินเจี้ยนเซี่ยจึงถูกเรียกให้มาอยู่ในร่างนี้อย่างน่าอนาถ

กลายเป็นแฟนสาวจอมงอแงของพระเอก

ตามเนื้อเรื่องเดิม ความต้องการของหลินเจี้ยนเซี่ยจะยิ่งเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ เรียกร้องมากขึ้น ทั้งงกทั้งเอาแต่ใจ หลังนางเอกปรากฏตัว เธอก็หาเรื่องอีกฝ่ายหลายครั้ง จนในที่สุดพระเอกเกลียดเธอและทอดทิ้งอย่างไร้เยื่อใย

แต่ก่อนที่หลินเจี้ยนเซี่ยจะทันได้โอดครวญถึงชะตากรรมอันแสนรันทดในอนาคต เธอก็พลันพบจุดสำคัญบางอย่าง

หลังพระเอกเขี่ยตัวประกอบหญิงจอมงอแงทิ้ง เขากลับไม่ได้ทวงเงินหรือสิ่งของที่เคยให้คืน

นี่ก็หมายความว่าทุกอย่างที่หลินเจี้ยนเซี่ยขอมาในตอนนี้ จะกลายเป็นทรัพย์สินของเธออย่างแท้จริงในอนาคตงั้นสิ?

นี่มันไม่ใช่ตัวหายนะ แต่เป็นเทพนำโชคชัด ๆ!

ดังนั้น เพื่อชีวิตสุขสบายในวันข้างหน้า หลินเจี้ยนเซี่ยจึงตัดสินใจค่อย ๆ ขอของจากพระเอกมาใช้เพิ่มอีกหน่อย...

ในเมื่อพระเอกมีทรัพย์สินระดับหมื่นล้าน เป็นอันดับหนึ่งในรายชื่อเศรษฐีหูรุ่น ใช้กันกี่ชาติก็ไม่หมด แบ่งให้เธอใช้บ้างแล้วจะเป็นอะไรไป?

อย่างมากเธอก็แค่ช่วยปล้นคนรวยไปช่วยคนจน จะเรียกว่าหลอกเอาเงินก็ยังไม่ได้ด้วยซ้ำ!

แต่พระเอกควรรักษาพรหมจรรย์ไว้เพื่อนางเอกไม่ใช่เหรอ

ทำไมจู่ ๆ ถึงเกิดสนใจเธอขึ้นมา แถมยังเกาะติดจูบเธอไม่หยุดทุกวันด้วยล่ะ

หลินเจี้ยนเซี่ยนอนแผ่อยู่บนโซฟาครู่ใหญ่ ในที่สุดก็มีแรงลุกขึ้นมา

“สือเชียนมีแฟนตั้งแต่เมื่อไหร่?”

หลินเจี้ยนเซี่ยกำลังล้างมือ ก็ได้ยินเสียงนินทาเกี่ยวกับตัวเองดังมาจากด้านนอกอีกครั้ง

“ไม่รู้เหรอ ก็เดือนที่แล้วไง ได้ยินว่าเป็นลูกสาวบ้านเล็ก ๆ ทั้งเห็นแก่เงินทั้งเสแสร้ง วัน ๆ เอาแต่ก่อเรื่อง ไม่ขอกระเป๋าก็ขอเครื่องประดับ เดือนเดียวใช้เงินสือเชียนไปตั้งหลายล้าน”

“ไม่เคยเห็นโลกขนาดนั้น สือเชียนชอบเธอได้ยังไง?”

“ฉันได้ยินมาว่าก่อนหน้านี้สวี่เจิงรู้จักเธอทางออนไลน์ คุยกันได้ 3 วันก็เบื่อ เลยโยนให้สือเชียนไปเลย”

“งั้นเธอก็เป็นแค่ของเล่นบนโต๊ะเหล้าน่ะสิ ทำไมสือเชียนถึงยอมจ่ายเงินให้ด้วย?”

“ได้ยินว่าผู้หญิงคนนี้นั่งทับที่เขี่ยบุหรี่จนแตกได้ เธอทำได้ไหมล่ะ ถ้าทำได้ สือเชียนก็จ่ายเงินให้เหมือนกันแหละ”

หลินเจี้ยนเซี่ยถอนหายใจเฮือกใหญ่

เธอไปนั่งทับที่เขี่ยบุหรี่จนแตกตั้งแต่เมื่อไหร่กัน...

หลินเจี้ยนเซี่ยมองตัวเองในกระจกอย่างจนใจ ร่างกายบอบบางจนแทบดูแลตัวเองไม่ได้

เธอไม่ได้เตี้ย สูง 170 เซนติเมตร แต่กลับมีโครงกระดูกเล็กมาก

กระดูกไหปลาร้าโผล่พ้นคอเสื้อถักคอกลมออกมาเล็กน้อย ราวกับลำธารตื้นสองสายไหลมาบรรจบกันตรงแอ่งเว้าตื้น ๆ ข้อมือเรียวบางยกขึ้น ปลายนิ้วขาวผ่องดุจต้นหอมไล้ผ่านเส้นผมดำสนิทหยิกเป็นลอนราวน้ำตก ยิ่งขับให้ใบหน้ารูปไข่เล็ก ๆ ขาวผ่องดูบอบบางขึ้นไปอีก

ดวงตากลมโตสีอำพันกะพริบปริบ ๆ ผิวใต้เปลือกตาบางเฉียบ มีสีคล้ำจาง ๆ ราวกับแฝงความอ่อนล้าตามธรรมชาติ ชวนให้คนสงสาร

จมูกที่เชิดขึ้นเล็กน้อยดูซุกซน ริมฝีปากที่มุ่ยอยู่เหมือนเพิ่งได้รับการทะนุถนอมมา พอยกมือแตะก็ยิ่งดูเย้ายวนขึ้นอีกนิด

เธอมองรูปร่างผอมบางของตัวเองอีกครั้ง เจ้าของร่างเดิมผอมมากก็จริง แต่ไม่ถึงกับผอมแห้ง ผิวพรรณดูเหมือนได้รับการบำรุงอย่างดี จึงทำให้ร่างกายดูเพียงบอบบางเท่านั้น

หลินเจี้ยนเซี่ยอดชมไม่ได้ว่าร่างนี้สวยจริง ๆ

หรือพระเอกจะตกหลุมรักเพราะรูปลักษณ์ล้วน ๆ กันนะ?

“สวัสดีคนสวย มาที่เรือไร้ผูกครั้งแรกเหรอ หลงทางหรือเปล่า ให้พี่พาไปไหม?”

หลินเจี้ยนเซี่ยเพิ่งเดินออกมา ก็เห็นชายท่าทางน่ารังเกียจคนหนึ่งขวางอยู่ตรงหน้า กลิ่นเหล้าคละคลุ้ง

“ฉันมากับแฟน...”

หลินเจี้ยนเซี่ยรู้ดีว่าร่างเดิมดูเหมือนกระต่ายน้อยไร้เดียงสาที่หลอกง่าย

เผลอแค่นิดเดียวก็อาจตกเป็นเป้าสายตาของคนอื่น

“แฟนอะไรล่ะ ฉันไม่เห็นเลยสักคน”

ชายหน้าตาเหมือนหมูจ้องมองร่างขาวจนแทบโปร่งแสงของเธอ เห็นผิวใสจนเหมือนมองทะลุเส้นเลือดฝอยได้ ดวงตาของเขาจ้องเธอเขม็ง

“เซี่ยเซี่ย”

เสียงที่ฟังดูเกียจคร้าน แต่กลับข่มอารมณ์และเงียบขรึมดังแว่วมาจากด้านหลัง

สือเชียนมาแล้ว

คนที่ตามมาพร้อมกับเขา ยังมีแก๊งเพื่อนสนิทที่อยู่ข้างกายเขามาโดยตลอด

เหล่าเอฟโฟร์

กู้เหยี่ยน บุตรชายคนโตโดยสายเลือดของตระกูลทหารและตำรวจ มารดาเสียชีวิตตั้งแต่เขายังเด็ก ส่วนภรรยาใหม่ของบิดาให้กำเนิดน้องชาย เขาเป็นเพื่อนร่วมชั้นอนุบาลของสือเชียน และยังเป็นเพื่อนที่คบกันมายาวนานที่สุด ทั้งยังไม่มีเล่ห์เหลี่ยมอะไร เป็นพี่น้องที่เชื่อฟังสือเชียนที่สุด

ลู่ซิงหราน คุณชายน้อยแห่งเครือซิงหาน มีดวงตาหวานฉ่ำแบบที่ใครเห็นก็รู้สึกเหมือนกำลังถูกเกี้ยวพาราสี ในเครือซิงหานเขาแทบไม่ต้องดูแลงานใด ๆ กิจการทั้งหมดของตระกูลยกให้ลู่ซิงเหยาดูแล ส่วนตัวเองก็เอาแต่ตามสือเชียนไปเรื่อย ๆ ทุกวัน ทว่าลับหลังเขากลับลงมืออย่างโหดเหี้ยม เรียกได้ว่าเป็นคนที่เจ้าเล่ห์ที่สุดในบรรดาพวกเขาทั้งสี่

สวี่เจิง คุณชายคนที่สามแห่งเครือสื่อซิงเย่า มีพี่ชายหนึ่งคน พี่สาวหนึ่งคน และน้องสาวหนึ่งคน เขาเป็นจอมเข้าสังคมระดับตัวพ่ออันดับหนึ่งของแวดวง อีกทั้งยังเป็นพ่อสื่อชั้นยอดที่ใช้ชีวิตสำมะเลเทเมา คติประจำใจของเขาคือมีชีวิตอยู่ก็เพื่อความสนุก หากครอบครัวไม่คุมเข้ม อาณาจักรสื่อของตระกูลสวี่ทั้งตระกูลคงกลายเป็นของเล่นของเขาไปแล้ว

แต่คนที่โดดเด่นที่สุดในบรรดาพวกเขา ยังคงเป็นสือเชียนที่ยืนอยู่หน้าสุด

ความรู้สึกแรกเมื่อเห็นสือเชียนคือผู้ชายคนนี้ไม่ควรไปหาเรื่องด้วย แต่พอมองนานขึ้นอีกสักหน่อย ก็กลับรู้สึกว่าเขาน่ามองต่อไปอีกสักพัก

รูปร่างสูงเพรียว ไหล่กว้างเอวสอบ เป็นผลจากการฝึกขี่ม้าและต่อสู้มาเป็นเวลานาน

ใบหน้าคมลึก โหนกคิ้วสูง เวลามองใครมักแฝงแววพินิจพิจารณาอย่างไม่ใส่ใจอยู่หลายส่วน

ใต้ผิวขาวเย็น ดวงตาลึกล้ำเกือบดำสนิทคู่นั้นยิ่งดูเฉียบคม เขาดูสูงส่งเย่อหยิ่งสมกับเป็นองค์รัชทายาทตระกูลมหาเศรษฐีอยู่เสมอ ทว่าหางตาที่เชิดขึ้นกลับเหมือนซ่อนความไม่แยแสโลกไว้อยู่หลายส่วน

เป็นชายหนุ่มรูปงามที่มีโครงหน้าหล่อเหลาโดยกำเนิด ดูดีจนทำให้คนรู้สึกถึงแรงกดดัน

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป