นางรู้ดีเสียยิ่งกว่าใครว่า กลียุคกำลังจะมาเยือน ทั้งภัยแล้งครั้งใหญ่ ทุพภิกขภัย ชนเผ่าหูรุกราน โจรผู้ร้ายก่อความวุ่นวาย ภัยธรรมชาติและเคราะห์ร้ายจากมนุษย์จะประดังเข้ามาไม่ขาดสาย
อีกไม่นานใต้หล้าจะตกอยู่ในความโกลาหลอย่างแท้จริง ผู้มีอำนาจล่มสลาย กองทัพเหยียบย่ำเมือง แม้มีฐานะเช่นไร ก็ใช่ว่าจะรักษาชีวิตให้ปลอดภัยได้เสมอไป
สิ่งเดียวที่นางพึ่งพาได้ มีเพียงตนเอง เสบียงในมิติ และความสามารถที่ติดตัวมา
เมื่อคิดได้เช่นนี้ หลิงชิงเชวี่ยก็ไม่วอกแวกอีก หันกลับไปจัดการเนื้อหมูป่าที่เหลือต่อ
หมูป่าหนักห้าร้อยชั่ง นางมอบเนื้อสามชั้นชั้นดีหนักยี่สิบชั่งให้ป้าจางเป็นสินน้ำใจ จากนั้นขายให้เพื่อนบ้านทั้งหมู่บ้านในราคาถูกเพียงชั่งละสิบอีแปะ
ท้ายที่สุด นางตั้งใจเก็บขาหมูชิ้นใหญ่ที่สมบูรณ์และอวบอิ่มไว้สองข้าง เนื้อนุ่มมัน ลายเอ็นสม่ำเสมอ เหมาะแก่การตุ๋นและเคี่ยวพะโล้ยิ่งนัก
นางวุ่นอยู่จนถึงยามเย็น ฟ้าค่อย ๆ มืดลง
หลิงชิงเชวี่ยปิดประตูเรือนให้เรียบร้อย ตั้งกระทะใส่น้ำมัน แล้วลงมือเคี่ยวเนื้อหมูพะโล้หม้อใหญ่ด้วยตนเอง
เนื้อถูกเคี่ยวจนเปื่อยนุ่มและซึมซับรสชาติทั่วทั้งชิ้น สีแดงมันวาว กลิ่นเครื่องปรุงเข้มข้น กลิ่นหอมของเนื้อแผ่กระจายอบอวลไปทั่วลานเรือนในพริบตา ลอยไปไกล
หลิงจิงเกอกับหลิงจืออิ๋งยืนล้อมเตา ดวงตาเป็นประกาย ใบหน้าเปี่ยมด้วยความคาดหวัง
“พี่ใหญ่! หอมเหลือเกิน!”
“ไม่เคยได้กลิ่นเนื้อที่น่ากินเช่นนี้มาก่อนเลย!”
สองพี่น้องค่อย ๆ กินเนื้อทีละคำ เนื้อนุ่มละมุนและหอมสดชื่นเมื่อเข้าปาก ความสุขเอ่อล้น ทั้งยังเอ่ยชมฝีมือของพี่ใหญ่ไม่ขาดปาก
หลิงจือเวยในห่อผ้ากินนมผงจนอิ่ม แล้วหลับไปอย่างว่าง่าย ใบหน้าน้อย ๆ นุ่มนิ่มน่าเอ็นดู
เซียวจิงเยว่ซึ่งนั่งเงียบอยู่ด้านข้าง ค่อย ๆ กินเนื้อพะโล้ในชาม
ตั้งแต่เล็กเขาเติบโตในตระกูลแม่ทัพ ได้ลิ้มรสอาหารเลิศรสมานับไม่ถ้วน ทว่ากลับไม่เคยกินอาหารพื้นบ้านที่เรียบง่าย ร้อนกรุ่น และหอมกรุ่นซึมลึกถึงกระดูกเช่นนี้มาก่อน