ความลับเหล่านี้ ชาวบ้านสามัญชนย่อมไม่มีโอกาสได้ยินแม้แต่น้อย หากแพร่งพรายออกไปเมื่อใด ก็มีโทษถึงประหาร
หลิงชิงเชวี่ยฟังเงียบ ๆ สีหน้ายังคงสงบนิ่ง ทว่าภายในใจนางกระจ่างแจ้งมานานแล้ว
เซียวจิงเยว่ถูกใส่ความ ขุนนางผู้ภักดีถูกปรักปรำ ขุนนางฉ้อฉลครองอำนาจ ภาษีหนักหนาสาหัส และลางบอกเหตุแห่งภัยพิบัติ
ทุกสิ่งล้วนยืนยันว่า กลียุคกำลังจะมาเยือน
นางเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยขึ้นอย่างจริงจัง น้ำเสียงหนักแน่นมั่นคง
“ท่านผู้ใหญ่บ้าน พวกเราเปลี่ยนแปลงสถานการณ์ไม่ได้”
“แต่สิ่งเดียวที่ชาวบ้านทำได้ก็คือกักตุนเสบียง สินค้า และข้าวของจำเป็น”
“ท่ามกลางกลียุค ราชอำนาจสั่นคลอน ราชโองการไร้ผล เงินทองเสื่อมค่า เหล่าผู้มีอำนาจยังเอาตัวเองไม่รอด
มีเพียงอาหารเท่านั้น ที่เป็นหลักประกันเดียวในยามกลียุค”
“จากนี้ไป จงให้คนทั้งหมู่บ้านลงมือกักตุนเสบียง ตากมันเทศทำเป็นมันแห้ง ทำแป้ง เก็บของแห้ง สำรองน้ำ และเตรียมสมุนไพรให้ทันเวลา
เก็บได้เท่าใดก็เก็บเท่านั้น อย่าโลภจนแพร่งพรายออกไป จงสะสมอย่างเงียบเชียบและรักษาตัวให้ปลอดภัย”
“ภัยธรรมชาติและเภทภัยจากมนุษย์ซ้ำเติมกัน ความโกลาหลครั้งใหญ่ใกล้มาเยือน มีเพียงเสบียงในมือเท่านั้น จึงจะมีชีวิตรอดผ่านกลียุคไปได้”
ลมตรงปากทางเข้าหมู่บ้านพัดเย็นอยู่บ้าง พัดพาหญ้าแห้งบนพื้นให้เสียดสีกันดังซ่า ๆ
ชาวบ้านที่ยืนจับกลุ่มกันอยู่โดยรอบต่างจับจ้องหลิงชิงเชวี่ย แววตาเปี่ยมด้วยความเคารพและซาบซึ้งใจ ไม่มีผู้ใดคาดคิดว่าผู้ใหญ่บ้านชราจะก้าวออกมา แล้วโน้มกายคำนับหลิงชิงเชวี่ยอย่างนอบน้อม
การคำนับครั้งนี้เกิดขึ้นอย่างกะทันหัน
หลิงชิงเชวี่ยยืนนิ่งงันไปทั้งตัว สัญชาตญาณทำให้นางถอยหลังไปครึ่งก้าว ทั้งลนลานทั้งไม่เข้าใจ จึงรีบยื่นมือไปประคองผู้ใหญ่บ้าน
“ท่านปู่ผู้ใหญ่บ้าน อย่าทำเช่นนี้เลย! ข้ารับไว้ไม่ไหวจริง ๆ!” น้ำเสียงนางเจือความร้อนใจ ใบหน้าเต็มไปด้วยความตกตะลึง
ผู้ใหญ่บ้านชรามากแล้ว แผ่นหลังค้อมงอเกือบครึ่ง ทว่ายามนี้กลับดื้อดึงรักษาท่าคำนับเอาไว้ ไม่ยอมลุกขึ้นเสียที เขาเงยใบหน้าเต็มไปด้วยริ้วรอย ดวงตาขุ่นมัวเปี่ยมด้วยความจริงจังและวิงวอน ทุกถ้อยคำหนักแน่นยิ่งนัก