พระสนมเอกสะอึกสะอื้นพุ่งออกมา คว้าชายแขนเสื้อของเขาไว้ กล่าวกล่าวโทษต่อหน้าผู้คนว่าเซียวจิงเยว่บุกเข้าไปในตำหนักบรรทมของนาง ทั้งยังกล่าววาจาเกี้ยวพาราสีและประพฤติตนไม่เหมาะสม
จากนั้นไม่นาน อาสองกับอาสะใภ้สองก็หันหลังให้เขาอย่างไม่ลังเล
ทั้งสองยืนอยู่กลางท้องพระโรง สีหน้าเจ็บปวดรวดร้าว ราวกับผิดหวังในตัวผู้ที่ไม่อาจสั่งสอนได้ พลางกล่าวประณามเซียวจิงเยว่ต่อหน้าฮ่องเต้ว่าเขาประพฤติตนเสื่อมเสีย ไร้กฎระเบียบ และอกตัญญูต่อพระมหากรุณาธิคุณ
พวกเขาคิดผูกสัมพันธ์กับราชวงศ์มานานแล้ว ครั้นถึงยามนี้ เพื่อเอาตัวรอดจึงผลักเซียวจิงเยว่ให้กลายเป็นแพะรับบาปโดยไม่ลังเล
เหล่าขุนนางทั้งราชสำนักต่างพากันฮือฮา
เดิมทีฮ่องเต้ก็ระแวงเซียวจิงเยว่อยู่แล้ว เกรงว่าเขาจะมีอำนาจบารมีเหนือองค์จักรพรรดิ คราวนี้จึงอาศัยเรื่องดังกล่าวเป็นข้ออ้าง ลงมือจัดการเขาเสียในทันที
“เซียวจิงเยว่ บังอาจนัก! กล้าก่อเรื่องบัดสีในเขตพระราชฐานเช่นนี้เชียวหรือ!”
ภายในท้องพระโรง กองทหารรักษาพระองค์กรูกันเข้ามา
กระบองฟาดลงบนร่าง ความเจ็บปวดแผ่ซ่านไปทั่วกาย เซียวจิงเยว่ขัดขืนสุดกำลัง ทว่าฮ่องเต้จัดเตรียมทุกอย่างไว้เรียบร้อยแล้ว ยอดฝีมือรายล้อมอยู่โดยรอบ
หลังต่อสู้พัวพันกันอยู่ครู่หนึ่ง วรยุทธ์ทั้งกายของเขาก็ถูกทำลายลงอย่างสิ้นเชิง
เส้นลมปราณขาดสะบั้น กระดูกทั่วร่างราวกับถูกแยกออกจากกัน ความเจ็บปวดแล่นลึกถึงขั้วหัวใจ
ดวงตาทั้งสองของเขาแดงก่ำ เปี่ยมด้วยความแค้นและโศกเศร้า จ้องเขม็งไปยังอาสองกับอาสะใภ้สองที่ยืนอยู่ด้านข้าง รวมถึงฮ่องเต้ผู้ประทับอยู่เหนือผู้คน
ฮ่องเต้ไม่เปิดโอกาสให้เขาแก้ต่าง
“เซียวจิงเยว่มีหลักฐานความผิดชัดแจ้ง ให้ทำลายวรยุทธ์ ลดฐานะเป็นสามัญชน แล้วเนรเทศไปยังแดนทุรกันดารเดี๋ยวนี้!”