วันสิ้นโลกทั่วหล้า: ฉันเลือกพรสวรรค์ระดับเอสเอสเอสได้เอง

ตอนที่ 4 เสบียงกลางแจ้ง สังหารซอมบี้

7 นาที· 1.6K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

ขณะที่มู่จิ่นหลานกำลังบ่นอยู่ในใจ เสียงของซูเสวียนก็ดังมาจากด้านหน้า น้ำเสียงสงบนิ่งจนเกือบเย็นชา

เขาก้าวเดินไปยังเนินเขาทางซ้ายแล้ว

เมื่อเห็นซูเสวียนเดินจากไปแล้ว มู่จิ่นหลานก็ใจหายวาบ เธอมองซอมบี้หน้าตาน่าสยดสยองที่อยู่ไกลออกไป ก่อนจะรู้สึกเย็นวาบที่แผ่นหลัง

“ไม่ต้องห่วง ฉันเข้าใจหลักการที่ว่าในวันสิ้นโลกต้องฆ่าพวกแม่พระก่อน ฉันไม่สร้างปัญหาให้นายหรอก ระดับพรสวรรค์ของฉันก็พอใช้ได้ ช่วยนายได้อยู่”

พูดจบ มู่จิ่นหลานก็รีบหยิบมีดพร้าตั้งต้นขึ้นมา แล้วเดินตามเขาไปติด ๆ

แม้คำพูดของซูเสวียนจะฟังดูเย็นชาในความรู้สึกของเธอ แต่มู่จิ่นหลานก็ไม่ใช่เด็กสาววัยสิบเจ็ดสิบแปดอีกแล้ว เธอเข้าใจดีว่าคนอื่นไม่ได้ติดค้างอะไรเธอ

ยิ่งกว่านั้น พอซูเสวียนพูดออกมาแบบนี้ กลับทำให้เธอโล่งใจขึ้นไม่น้อย

อย่างน้อยตอนนี้ก็พอจะยืนยันได้ว่าเพื่อนร่วมทีมคนนี้ไม่ใช่คนโง่ที่เลือดร้อนจนพุ่งเข้าไปหาเรื่องคนอื่น หรือเห็นสาวสวยแล้วก็เดินต่อไม่ไหว คนมีเหตุผลและรู้จักระเบียบแบบนี้ต่างหากที่จะไปได้ไกลกว่าในวันสิ้นโลก!

หลังเดินตามซูเสวียนไป มู่จิ่นหลานกวาดตามองภูมิประเทศรอบตัวกับต้นไม้ที่ขึ้นเต็มภูเขา แววตาครุ่นคิดเล็กน้อย

เธอเอ่ยว่า “จริงสิ เมื่อกี้ตอนตรวจดูหน้าต่างข้อมูล ฉันแวะดูเรื่องกองไฟในค่ายด้วย”

“ในกองไฟแสดงว่า การสร้างกำแพงไม้ต้องใช้ไม้ 10 ท่อน ส่วนพื้นไม้หนึ่งแผ่นใช้ไม้ 5 ท่อน”

“แต่เราเดินมาไกลขนาดนี้แล้ว ระหว่างทางก็ไม่เห็นไม้ที่ตกอยู่หรืออะไรที่คล้ายจุดเสบียงเอาชีวิตรอดเลย นายว่าเราต้องตัดไม้เองหรือเปล่า?”

ถ้าต้องตัดไม้เองล่ะก็...

“ฉันไม่เคยตัดต้นไม้ก็จริง แต่เคยได้ยินพนักงานเก่าแก่ในเขตป่าพูดถึงตอนหนุ่ม ๆ ว่าใช้ขวานตัดต้นไม้ได้ 7 ต้นในวันเดียว ส่วนมีดพร้าเล่มเล็กที่เกมให้มาใช้ไม่ถนัดเท่าขวาน ถ้าเราสองคนช่วยกันตัด...”

มู่จิ่นหลานกำลังคำนวณเรื่องนี้อยู่ แต่ซูเสวียนกลับพูดขึ้นเบา ๆ ว่า “เรื่องนี้คงไม่ต้องกังวลมากนัก”

“เธอไม่ได้ยินที่ระบบพูดหรือ? ครั้งนี้เป็นช่วงทดสอบภายใน จุดประสงค์ก็เพื่อเก็บข้อมูลให้ช่วงทดสอบสาธารณะ ไม่ใช่เพื่อฆ่าคน”

“ถ้าปัญหาเรื่องไม้ทำให้ผู้เล่นจำนวนมากตายในคืนแรก การทดสอบครั้งนี้ก็หมดความจำเป็นพอดี”

ซูเสวียนมั่นใจในเรื่องนี้ เพราะตอนคำใบ้พรพิเศษครั้งก่อน เขายังผ่านช่วงทดสอบภายในมาได้อย่างราบรื่นทั้งที่ไม่มีสายเลือดกิเลน นั่นแสดงว่าผู้สร้างเกมคงไม่จงใจทำให้ผู้เล่นลำบากเกินไปตอนสร้างค่าย

แต่ถึงอย่างนั้น ลองดูก่อนจะดีกว่า

พูดจบ ซูเสวียนก็เดินไปหยุดข้างต้นไม้ใหญ่ที่มีเส้นผ่านศูนย์กลางราว 30 เซนติเมตร

ยกมีดฟันฉับ!

แกร๊ก—

มีดพร้าเล่มเล็กฟันลงบนลำต้นด้วยท่าทางตายตัวคล้ายแอนิเมชันในเกม ทิ้งรอยบากตื้น ๆ ไว้บนผิวไม้

การฟันครั้งนี้ ซูเสวียนแทบไม่ได้ออกแรงมากนัก

“เห็นไหม ฟันทีเดียวก็เป็นรอยบากแล้ว เห็นได้ชัดว่าผู้สร้างเกมปรับกฎฟิสิกส์ของการตัดไม้ให้กลายเป็นระบบเกม ทำให้ขั้นตอนการตัดไม้เป็นแบบตายตัว ทั้งยังสะดวกกับผู้เล่นด้วย”

มู่จิ่นหลานถอนหายใจโล่งอก อย่างน้อยก็ไม่ต้องวิ่งแข่งกับซอมบี้ในตอนกลางคืน

แต่ทันใดนั้นก็ได้ยินซูเสวียนพูดต่อว่า “เทียบกับไม้ที่หาได้ทั่วไปแล้ว สิ่งที่ยากจริง ๆ คือน้ำกับอาหาร”

“ตลอดทางที่ผ่านมา ฉันยังไม่เห็นสัตว์ป่าสักตัว หวังว่าพื้นที่ที่เราสำรวจยังไม่กว้างพอก็แล้วกัน”

ไม่อย่างนั้นเขาคงไม่กล้าคิดเลยว่าตอนคำใบ้พรพิเศษครั้งก่อน ตัวเองกินอะไรถึงรอดมาได้

“ส่วนเรื่องน้ำ... ในสภาพแวดล้อมที่มีซอมบี้ เว้นแต่น้ำบรรจุหีบห่อที่ไม่ปนเปื้อน ต่อให้เจอแหล่งน้ำก็ยังไม่กล้าดื่ม ถ้าไม่กรองแล้วต้มให้เดือดก่อน”

พูดจบ สายตาของซูเสวียนก็เลื่อนไปยังเรียวขากลมกลึงของมู่จิ่นหลาน ซึ่งหุ้มด้วยถุงน่องสีดำ

มู่จิ่นหลานเป็นสาวงามอย่างแท้จริง ใบหน้าสะสวย ผมดำลอนใหญ่ เสื้อเชิ้ตสีขาวกับกระโปรงรัดรูปสีดำ ขาเรียวงามหุ้มถุงน่องสีดำเนื้อเนียน รองเท้าส้นสูงสีสดยิ่งขับเน้นบุคลิกสาวใหญ่ที่เปี่ยมเสน่ห์

แค่ยืนอยู่ตรงนั้นก็สะดุดตาอย่างยิ่ง

เมื่อสังเกตเห็นสายตาของซูเสวียน มู่จิ่นหลานก็ขมวดคิ้ว แล้วขยับขาชิดกันอย่างเก้อเขินเล็กน้อย

ไม่จริงน่า เมื่อกี้ยังชมเขาอยู่เลย นี่ก็ทนไม่ไหวแล้วเหรอ?

“นาย...”

คำว่า ‘นาย’ ยังไม่ทันหลุดจากปาก ซูเสวียนก็ถอนสายตากลับอย่างไม่ค่อยสบอารมณ์ แล้วหันไปมองพื้นตรงเท้าตัวเองแทน

หมายความว่ายังไงกัน!?

มู่จิ่นหลานอดไม่ไหวแล้ว

“...เมื่อกี้นายกำลังคิดอะไรอยู่?”

ซูเสวียนตอบส่ง ๆ ว่า “ฉันกำลังคิดว่าถุงน่องของเธอกรองน้ำได้ไหม จะเอามาทำเครื่องกรองแบบง่าย ๆ ได้หรือเปล่า”

“หะ... เครื่องกรอง?”

“ช่างเถอะ ใช้ของฉันดีกว่า ถุงเท้าฝ้ายน่าจะดูดซับได้ดีกว่า”

คราวนี้มู่จิ่นหลานถึงเพิ่งเข้าใจว่าเมื่อครู่เขามองอะไร แล้วทำไมถึงทำหน้าไม่สบอารมณ์

เมื่อเข้าใจแล้ว เธอก็ยิ้มเจื่อน ๆ อย่างกระอักกระอ่วน เป็นเธอที่เข้าใจผิดเอง ดูเหมือนในหัวของผู้ชายคนนี้จะมีแต่เรื่องเอาชีวิตรอดจริง ๆ

“เอ่อ... ถุงน่องของฉันคุณภาพดีนะ ถ้าถึงขั้นนั้นจริง ๆ ซักให้สะอาดแล้วก็ยังใช้ได้ ไม่ต้องห่วง ฉันไม่ได้เป็นฮ่องกงฟุต”

“ไว้ค่อยว่ากันทีหลัง ตอนนี้สำรวจภูมิประเทศรอบ ๆ ให้คุ้นก่อน พยายามจัดการเรื่องค่ายกับอาหารให้เรียบร้อยก่อนฟ้ามืด”

พูดจบ ทั้งสองก็เร่งฝีเท้าเดินทางต่ออีกครั้ง

พวกเขาเดินฝ่าป่าทึบที่ต้นไม้ขึ้นแน่นเป็นชั้น ๆ

ไม่นาน ซูเสวียนก็มองเห็นเต็นท์ตั้งแคมป์กลางแจ้งหลายหลังได้อย่างรวดเร็ว

ผ่านผ้าใบประตูเต็นท์ที่เปิดแง้มอยู่ เขาเห็นถุงบรรจุภัณฑ์สีสันสดใสหลายถุง!

แม้จะมีซอมบี้หลายตัวเดินวนเวียนอยู่แถวนั้น ทำหน้าที่เฝ้าสมบัติ

แต่การค้นพบนี้ก็ทำให้ซูเสวียนถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก

ดีที่ในเกมมีสถานที่ซ่อนสมบัติแบบนี้ ไม่อย่างนั้นพวกเขาคงต้องขุดหาแมลงกับแทะเปลือกไม้ประทังชีวิตจริง ๆ

ส่วนซอมบี้ไม่กี่ตัวนั้น...

ก่อนมีสายเลือดกิเลน ฉันต้องวางแผนสารพัด ทั้งลอบเร้นทั้งหลอกลวง

พอมีสายเลือดกิเลน ฉันก็แย่งเอาตรง ๆ เลย!

พอดีเขาเองก็อยากลองดูเหมือนกันว่า ร่างกายที่แข็งแกร่งขึ้น 6 เท่าจากสายเลือดกิเลนจะไปได้ถึงระดับไหน

มู่จิ่นหลานเองก็มองเห็นเต็นท์ทางนั้นเช่นกัน

ดวงตาเธอเป็นประกายอย่างยินดี ก่อนจะดึงชายแขนเสื้อซูเสวียนเบา ๆ “น้องซู ดูนั่นสิ!”

“ถึงจะมีซอมบี้ 8 ตัว แต่เรามีกันสองคน ใช้แผนล่อเสือออกจากถ้ำได้ พรสวรรค์ของนายเป็นยังไง? เหมาะกับการหนีไหม? ถ้าไม่เหมาะ ฉันจะไปเป็นเหยื่อล่อพวกมันออกมา แล้วนายเข้าไปขโมยของในเต็นท์”

มู่จิ่นหลานไม่คิดว่าพวกเขาสองคนจะใช้มีดพร้าเล็ก ๆ แค่สองเล่มฟันซอมบี้พวกนั้นตายได้

ต่อให้พรสวรรค์ของน้องซูคนนี้จะไม่เลว และร่วมมือกันเข้าปะทะตรง ๆ ได้ เธอก็ไม่อยากเสี่ยง

อย่างไรพวกมันก็เป็นซอมบี้ ถูกกัดทีหนึ่งมีความเสี่ยงติดเชื้อ ในตอนที่ยังไม่มีอาวุธถนัดมือหรือทรัพยากร จะใช้แผนเอาชนะด้วยสติปัญญาก็ควรทำก่อน

เมื่อได้ยินมู่จิ่นหลานพูดแบบนั้น ซูเสวียนก็หันกลับมามองเธอ “เธอจะเป็นเหยื่อล่อ?”

มู่จิ่นหลานกลอกตาใส่ซูเสวียน เธอผ่านสนามงานมาหลายปี ย่อมฟังออกว่าซูเสวียนหมายความว่าอย่างไร

“การร่วมมือเป็นเรื่องของคนสองคน ฉันไม่มีเหตุผลที่จะให้นายเสี่ยงคนเดียว”

มู่จิ่นหลานไม่ได้ดูถูกหรือชมใคร เพียงพูดอย่างสงบนิ่งว่า “เอายังไง? พรสวรรค์ของนายเพิ่มความเร็วหรือเปล่า?”

ซูเสวียนส่ายหน้า “ไม่ต้องยุ่งยากขนาดนั้น เราบุกเข้าไปตรง ๆ”

“ของในเต็นท์ฉันเอา ส่วนชีวิตพวกมัน ฉันก็จะเอาด้วย”

มู่จิ่นหลานหันขวับไปทันที อยากยืนยันว่าซูเสวียนพูดเล่นหรือเปล่า

แต่เมื่อเห็นแววตาที่กระตือรือร้นอยากลองของอีกฝ่าย เธอก็รู้ว่าซูเสวียนเอาจริง!

เธออดสูดหายใจลึกไม่ได้

“ฉันเข้าใจว่านายอยากได้ค่าประสบการณ์ไปเพิ่มระดับ ในเกมสารพัดแบบ การเพิ่มระดับเป็นวิธีเพิ่มพลังต่อสู้ที่สะดวกและรวดเร็วที่สุดมาตลอด”

“ถ้ามีแค่สองสามตัว ฉันก็จะไปกับนาย แต่พวกมันมีเกือบสิบตัว!”

“ซอมบี้สิบตัวที่ไม่มีความรู้สึกเจ็บปวด รู้จักแต่กัดคน ถ้าเข้ามารุมพร้อมกัน อย่าว่าแต่พวกเราเลย ต่อให้เป็นแชมป์มวยอยู่ตรงนี้ก็ต้องโดนกัดสักคำ”

“อย่าเสี่ยงเลย รอให้ครั้งหน้ามีวัสดุแล้วฉันจะทำธนู นายให้ฉันเข้าไปฟันคนประชิดตัวคงไม่ไหว แต่ฉันเคยฝึกยิงธนู ช่วยนายได้...”

มู่จิ่นหลานยังพูดไม่ทันจบ ซูเสวียนก็พุ่งออกไปดุจพยัคฆ์แล้ว!

เขาเร็วมาก เพียงพุ่งตัวครั้งเดียวก็ไปถึงหน้าเต็นท์

จากนั้นเขาก็ยกมีดฟันลง

ฉัวะ...

ศีรษะอันน่าสยดสยองหัวหนึ่งพลันลอยขึ้นสู่ท้องฟ้า!

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป