ซ่าท้าหมิง

ตอนที่ 893 ข้าอยากดูว่าพวกมันเก่งกาจสักแค่ไหน

11 นาที· 2.5K คำ

# บทที่ 2 ข้าอยากดูว่าพวกมันเก่งกาจสักแค่ไหน

ฤดูใบไม้ร่วงของจิงเฉิงมาเร็ว

ช่วงไม่กี่ปีมานี้อากาศหนาวเร็ว หลังวันเริ่มฤดูใบไม้ร่วง ลมตะวันตกพัดมา ใบไม้ในเมืองเหมือนคนป่วย เพิ่งจะเหลืองตรงปลายนิดเดียวก็ร่วงกราวลงมา

อุณหภูมิยามเช้ายามค่ำลดต่ำลงวันต่อวัน

ป้ายหน้าร้านหลากสีสันบนถนนใหญ่พลิ้วไหวตามแรงลม

ผู้คนบนถนนน้อยผิดปกติ ขุนนางผู้ดีนับไม่ถ้วนยืนเรียงรายอยู่สองข้างทาง

บอกว่าพวกเขาไม่มีความสุข แต่พวกเขาก็พยายามยิ้ม

บอกว่าพวกเขามีความสุข แต่กลับไม่รู้สึกถึงรสชาติของความสุข

กองกำลังห้าเมืองที่ถือไม้ไผ่ออกมาอีกแล้ว!

เดิมทีกรมกองกำลังห้าเมืองมีคนกว่าหมื่นคน ล้วนมีชีวิตอยู่แค่ในทะเบียน คนอายุมากที่สุดมีถึงหกร้อยกว่าคน ล้วนเป็นคนในสมัยเจียจิ้ง

พูดตรงๆ ก็คือ พวกที่กินเงินเดือนโดยไม่มีตัวตนทั้งนั้น!

หลังจากที่จับคนพวกนี้ พวกคนเป็นๆ ในกรมกองกำลังห้าเมืองก็ล้วนเป็นขุนนาง หลังจากกวาดล้างคนพวกนี้ พระคลังหลวงมีเงินเพิ่มขึ้นถึงเจ็ดล้านตำลึงเศษ

เวลานี้กรมกองกำลังห้าเมืองเหลือเพียงสองพันห้าร้อยคน

คนกลุ่มนี้เวลานี้ทำงานเอาจริงเอาจังมาก ภายใต้การอบรมสั่งสอนด้วยไม้กระบองของพวกเขา สุนัขที่เดินไปถึงใต้กำแพงแล้วยกขาฉี่ ยังต้องประเมินสภาพรอบข้างเสียก่อน

เพียงไม่ระวังก็ได้ขึ้นโต๊ะ

ท่านหยางซื่อชางนั่งอยู่ในห้องส่วนตัวของร้านริมถนน ถ้วยชามีฝาในมือยังมีไอร้อนกรุ่น

พวกอวี้สื่อข้างๆ มองหน้ากันเลิ่กลั่ก ถือถ้วยชา ไม่มีใจดื่มชา!

"ทำเช่นนี้สมควรหรือ"

หยางซื่อชางไม่ได้พูดอะไร จิบชาเบาๆ เป็นชาอวี่เฉียนเกรดสูงสุด

แต่ช่วงนี้แปลกนัก กลับลิ้มรสชาติอะไรไม่ออกเลย

"ถ้าท่านจางเห็นว่าไม่สมควร ก็ออกไปเสีย!"

นายอวี้สื่อแก่ผู้น่าสงสาร หนวดเคราก็ขาวแล้ว ริมฝีปากสั่นอยู่นาน บีบออกมาได้ประโยคหนึ่ง:

"นี่...นี่มันพูดอะไรกัน?"

"ไม่มีคนนอก พูดตรงๆ เถิด!"

"พวกเราเอาแต่นึกว่าหลังจากจัดการเว่ยจงเสียนแล้ว ราชสำนักต้าหมิงก็จะมีแต่คนดีงามครองราชสำนัก แต่ไปคนชั่วคนหนึ่ง กลับมาคนโหดคนหนึ่ง นี่ นี่ เฮ้อ......"

หยางซื่อชางจิบชาอีกครั้ง

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์