# บทที่ 2 ข้าอยากดูว่าพวกมันเก่งกาจสักแค่ไหน
ฤดูใบไม้ร่วงของจิงเฉิงมาเร็ว
ช่วงไม่กี่ปีมานี้อากาศหนาวเร็ว หลังวันเริ่มฤดูใบไม้ร่วง ลมตะวันตกพัดมา ใบไม้ในเมืองเหมือนคนป่วย เพิ่งจะเหลืองตรงปลายนิดเดียวก็ร่วงกราวลงมา
อุณหภูมิยามเช้ายามค่ำลดต่ำลงวันต่อวัน
ป้ายหน้าร้านหลากสีสันบนถนนใหญ่พลิ้วไหวตามแรงลม
ผู้คนบนถนนน้อยผิดปกติ ขุนนางผู้ดีนับไม่ถ้วนยืนเรียงรายอยู่สองข้างทาง
บอกว่าพวกเขาไม่มีความสุข แต่พวกเขาก็พยายามยิ้ม
บอกว่าพวกเขามีความสุข แต่กลับไม่รู้สึกถึงรสชาติของความสุข
กองกำลังห้าเมืองที่ถือไม้ไผ่ออกมาอีกแล้ว!
เดิมทีกรมกองกำลังห้าเมืองมีคนกว่าหมื่นคน ล้วนมีชีวิตอยู่แค่ในทะเบียน คนอายุมากที่สุดมีถึงหกร้อยกว่าคน ล้วนเป็นคนในสมัยเจียจิ้ง
พูดตรงๆ ก็คือ พวกที่กินเงินเดือนโดยไม่มีตัวตนทั้งนั้น!
หลังจากที่จับคนพวกนี้ พวกคนเป็นๆ ในกรมกองกำลังห้าเมืองก็ล้วนเป็นขุนนาง หลังจากกวาดล้างคนพวกนี้ พระคลังหลวงมีเงินเพิ่มขึ้นถึงเจ็ดล้านตำลึงเศษ
เวลานี้กรมกองกำลังห้าเมืองเหลือเพียงสองพันห้าร้อยคน
คนกลุ่มนี้เวลานี้ทำงานเอาจริงเอาจังมาก ภายใต้การอบรมสั่งสอนด้วยไม้กระบองของพวกเขา สุนัขที่เดินไปถึงใต้กำแพงแล้วยกขาฉี่ ยังต้องประเมินสภาพรอบข้างเสียก่อน
เพียงไม่ระวังก็ได้ขึ้นโต๊ะ
ท่านหยางซื่อชางนั่งอยู่ในห้องส่วนตัวของร้านริมถนน ถ้วยชามีฝาในมือยังมีไอร้อนกรุ่น
พวกอวี้สื่อข้างๆ มองหน้ากันเลิ่กลั่ก ถือถ้วยชา ไม่มีใจดื่มชา!
"ทำเช่นนี้สมควรหรือ"
หยางซื่อชางไม่ได้พูดอะไร จิบชาเบาๆ เป็นชาอวี่เฉียนเกรดสูงสุด
แต่ช่วงนี้แปลกนัก กลับลิ้มรสชาติอะไรไม่ออกเลย
"ถ้าท่านจางเห็นว่าไม่สมควร ก็ออกไปเสีย!"
นายอวี้สื่อแก่ผู้น่าสงสาร หนวดเคราก็ขาวแล้ว ริมฝีปากสั่นอยู่นาน บีบออกมาได้ประโยคหนึ่ง:
"นี่...นี่มันพูดอะไรกัน?"
"ไม่มีคนนอก พูดตรงๆ เถิด!"
"พวกเราเอาแต่นึกว่าหลังจากจัดการเว่ยจงเสียนแล้ว ราชสำนักต้าหมิงก็จะมีแต่คนดีงามครองราชสำนัก แต่ไปคนชั่วคนหนึ่ง กลับมาคนโหดคนหนึ่ง นี่ นี่ เฮ้อ......"
หยางซื่อชางจิบชาอีกครั้ง