# บทที่ 34 วงราชการคือสนามทำงาน
"ท่านขอรับ ข้าน้อยไม่ได้พูดเหลวไหลจริงๆ!"
ตี้เปี่ยนเสอถูกอัดไปยกหนึ่ง อวี๋ลิ่งรู้สึกว่าเจ้าหมอนี่คงดื่มเหล้ามากเกิน เริ่มพูดจาเรื่อยเปื่อยแล้ว
ตนอุตส่าห์ย่องมาหามิ่วชางชีแต่กลางคืน เจ้านี่กลับมาพูดกับตนเรื่องลวนลาม!
"ท่านขอรับ ไม่ใช่ข้าน้อยพูดมั่ว ท่านมิวชอบผู้ชาย ท่านต้องระวังจริงๆ!"
"หา?"
"จริงขอรับ ท่านชอบผู้ชายจริงๆ ข้าน้อยไม่ได้พูดมั่ว"
ตี้เปี่ยนเสอกลัวเซียวอู่จะกระโดดออกมาต่อยตนอีกรอบ จึงรีบพูด
"ท่านโปรดรอสักครู่ ข้าน้อยจะหาเหตุผลมาให้ ท่านดูแล้วจะรู้ เรื่องนี้ข้าน้อยจะบังอาจพูดเหลวไหลได้อย่างไร!"
ตี้เปี่ยนเสอวุ่นวายขึ้นมาทันที อวี๋ลิ่งรู้สึกว่าสมองตัวเองเหมือนจะตามไม่ทัน!
ตอนก่อนหน้านี้ที่อวี๋ลิ่งพบกับสวี่เสียเค่อ ทั้งคู่เคยนั่งคุยกันเป็นเวลานาน
ระหว่างที่พูดคุย สวี่เสียเค่อเคยกล่าวถึงมิ่วชางชี
สวี่เสียเค่อชื่นชอบมิ่วชางชี และยืนยันหนักแน่นว่าหากอวี๋ลิ่งมีโอกาสต้องหาโอกาสพบปะพูดคุยกับมิ่วชางชีให้มากๆ
เขาถึงขนาดทุบอกให้คำมั่นกับอวี๋ลิ่ง
ว่าหากวันใดอวี๋ลิ่งไม่สมหวังในเส้นทางราชการ ก็จงเขียนจดหมายมา เขาจะไปหามิ่วชางชีเพื่อเป็นพ่อสื่อให้ทั้งสอง
รับรองว่าจะแก้ไขความไม่สมหวังของอวี๋ลิ่งให้หมดไป!
ที่สวี่เสียเค่อกล้าพูดเช่นนี้ เพราะบุตรชายคนโตสวี่ฉี่มีสัญญาสมรสกับหลานสาวของมิ่วชางชี
แค่รอให้เด็กอายุครบเกณฑ์ หลานสาวของมิ่วชางชีก็จะแต่งเข้าบ้านสวี่
ทั้งสองตระกูลเป็นดองกันสนิท
สวี่เสียเค่อชื่นชอบที่อวี๋ลิ่งคอยดูแลเขา และก็ชอบนิสัยใจคอของอวี๋ลิ่ง
ดังนั้น จึงกล้าทุบอกให้คำมั่นสัญญา ไม่ใช่แค่ล้อเล่น!
และด้วยเหตุจากสวี่เสียเค่อนี่เอง อวี๋ลิ่งจึงจำชื่อมิ่วชางชีขึ้นใจ
จากคำชื่นชมของสวี่เสียเค่อ มิ่วชางชีเป็นยอดบัณฑิตที่หาได้ยากยิ่ง
เข้าเรียนหนังสือตั้งแต่อายุเจ็ดขวบ พออายุสิบกว่าก็เข้าสอบถงจื่อซื่อ ฉลาดปราดเปรื่อง แสวงหาวิชาไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย
ในที่สุดอายุห้าสิบสองปีก็สอบติดจิ้นซื่อ
แม้ตอนสอบติดจิ้นซื่อจะอายุมากแล้ว แต่ก็มีชื่อเสียงดีงามช่วยหนุน
ขึ้นชื่อว่า "บทร่างเดินทางไปทั่วทิศไม่ต้องใช้ขา ยามเป็นศิษย์ก็ก้องฟ้าสะเทือนโลกแล้ว"!