# บทที่ 50 ไส้ตะเกียงส่งเสียงฟ่อๆ
นายร้อยสวี่ถูสายหนัง...
ไม่ได้ออกรบมาหลายปีแล้ว สายหนังบนเสื้อเกราะผุพังหมด แค่ออกแรงดึงนิดหน่อย ก็ขาดสะบั้น
ตอนนี้พวกจ่งปิงจะบุกตีอวี๋ลิ่ง เขาก็ได้แต่ถูสายขึ้นมาเองเส้นหนึ่ง
ระหว่างที่ทำ เขาก็เหมือนกับพี่น้องคนอื่นๆ คือใจคอห่อเหี่ยว
กว่าจะถูจนเสร็จ ร้อยเข้ากับเกราะแล้วกระโดดสองสามที นายร้อยสวี่ก็เดินจากไปด้วยสีหน้าเหงาหงอย
นายร้อยสวี่ที่เดินออกมา ไปอาบน้ำก่อน
ขัดคราบไคลดำๆ บนเนื้อตัวออกหมดแล้ว ก็เดินไปยังถนนในเมืองของต้าถงเว่ย ยกเท้าก้าวเข้าไปในที่ที่เมื่อก่อนเคยอยากเข้าแต่ไม่กล้าเข้า
"นายท่าน มีคนรู้ใจรึเปล่า"
"วันนี้ข้ามาเพื่อไถ่ตัวผู้หญิงคนหนึ่ง นี่เงิน เจ้านับดู มีแค่นี้ ยังไงข้าก็ต้องพานางจากไป"
"แค่นี้มันพออะไรกัน นายท่านอย่ามาล้อเล่นสิ"
"ข้ามาหาชุนหลาน"
แม่เล้าแก่ทีแรกอยากจะบอกว่าเงินแค่นี้พอทำอะไรได้ แต่พอได้ยินว่าเป็นชุนหลาน ก็หุบปากทันที
ชุนหลานเป็นสาวแก่ในหอนาง อายุยี่สิบเก้าเข้าไปแล้ว
นอกจากอายุมากแล้ว ร่างกายก็ยังป่วยกระเสาะกระแสะบ่อยๆ แม่เล้าแก่ก็ไม่กล้าให้นางรับแขก
ถ้าเกิดคนตายคาหอขึ้นมา จะอัปมงคลขนาดไหน
ตอนนี้มีคนมาไถ่ตัวนาง ถึงเงินจะน้อยไปหน่อย แต่ก็ยังดีกว่าไม่ได้อะไรเลย
ไม่อย่างนั้นต้องเลี้ยงเสียเปล่าอีกปี ถึงไม่พอ ปีหน้าชุนหลานก็อายุสามสิบอยู่ดี ยังไงนางก็ต้องไป หาที่ซุกหัวนอนเปิดซ่องเถื่อน
ถึงตอนนั้นตัวเองก็ไม่ได้แม้แต่สลึงเดียว
พวกแขกล้วนชอบเด็กๆ ผิวพรรณอ่อนนุ่ม ที่ไหนจะมีใครหาเอาคนแก่กัน
ชะตาชีวิตหญิงคณิกาน่าเวทนานัก สุดท้ายแล้วหญิงคณิกามากมายก็ต้องลงเอยเป็นโสเภณีเถื่อน!
พวกนางอายุมาก หาร่างกายก็มีโรค หากจะอยู่รอดก็ต้องหวนคืนสู่อาชีพเก่า
เพราะพวกนางมีทะเบียนต่ำทราม เป็นชนชั้นต่ำสุด
เพราะพวกนางไม่มีวิธีหาเลี้ยงชีพอย่างอื่น
ที่พวกนางเรียนมาแต่เล็กแต่น้อยก็มีแค่นี้ อย่างอื่นไม่เป็น
ถึงตอนนี้ข้างนอกจะวุ่นวาย ไม่มีใครตามติดตูดมาถามว่าเมื่อก่อนเจ้าเคยทำอะไรมา แต่ใช่ว่าทุกคนจะลืมประวัติของพวกเจ้าได้
ชาวบ้านธรรมดาจะมีชีวิตรอดยังยากเย็น พวกนางที่ถือทะเบียนต่ำทรามก็ไม่ต้องพูดถึงเลย