# บทที่ 93 สมุดบัญชีที่แสนจะไม่ธรรมดา
เฉียนเชียนอี้ทรุดลง ร่างกายซูบซีดดั่งซากผี
อวี๋ลิ่งเอาหนังสือมาให้เขาอ่านกองใหญ่ เขาคิดว่าหนังสือพวกนี้เป็นคัมภีร์ตกสำรวจ เพราะเขาไม่เคยอ่านมาก่อน
แม้แต่ชื่อก็ไม่มี!
พอลองอ่านดู ถึงเพิ่งรู้ว่าหนังสือเหล่านี้แท้จริงก็คือสมุดบัญชีเล่มแล้วเล่มเล่า
ดูเผินๆ แล้วปวดหัว และแสนน่าเบื่อ พออ่านไปได้ไม่กี่หน้า...
นั่นคืออีกโลกหนึ่งเลยทีเดียว
ครอบครัวใหญ่มีธรรมเนียมลงบัญชีรายรับจ่าย แม้รู้กันดีว่าหากสมุดพวกนี้ตกไปถึงมือคนนอกก็เท่ากับเอาความลับของบ้านตนไปบอกคนนอก
แต่พวกเขาก็จำต้องลงบัญชี
ของขวัญผลัดเปลี่ยนเวียนกันมากนัก จำนวนเงินก็สูง บางครั้งก็กินเวลาถึงสองสามชั่วคน
หากใช้สมองจำเพียงอย่างเดียว ถ่ายทอดปากต่อปาก ก็จะเป็นงานที่มหึมาและน่าเบื่อหน่ายนัก
ดังนั้น บางอย่างจำต้องลงบัญชี
ก็เหมือนกับสมุดลงรายชื่อของขวัญงานมงคลอวมงคลนั่นแหละ แต่งงาน ญาติผู้ใหญ่สิ้น ซุงขึ้นบ้าน...
คนอื่นให้ของขวัญมาก็จดไว้ รอให้ถึงคราวงานบ้านเขาแล้วค่อยไปคืน
(ทางเหนือเรียกซุงขึ้นบ้านว่าขึ้นคาน ทางใต้เรียกออกน้ำ)
ครอบครัวใหญ่ก็เช่นกัน
เฉียนเชียนอี้เป็นคนฉลาดหาได้ยาก ทั้งยังมาจากตระกูลใหญ่โตมโหฬาร
ถ้อยคำกำกวมที่คนอื่นอาจดูไม่ออกนั้น ในสายตาเขากลับไร้ความลับใดๆ
พอมองไป เขาก็หลงใหล!
เรื่องอย่างนี้ใครมาเจอก็ต้องหลงใหล
ความลับส่วนตัวของตระกูลที่สืบต่อกันกี่ชั่วคนถูกบันทึกไว้ในนั้น ใครมา ใครก็อยากฟังต่อ อยากอ่านต่อ
พอมองไป ก็ทำให้เฉียนเชียนอี้ย่อยยับ!
ธุรกรรมการเงินมหาศาลนั้นเฉียนเชียนอี้ไม่ค่อยสนใจนัก
เพราะอะไรก็ตามที่เกี่ยวกับเงินจำนวนมากล้วนเน่าเฟะเป็นพิเศษ
เพราะใครกันที่หาเงินอย่างสุจริตแล้วรวยเท่าชาติได้?
อย่าอ้างว่าเจ้าเก่งการค้า หัวการค้าเลิศ ครอบครัวขยัน
ถ้าพูดอย่างนั้น ประชากรสองร้อยล้านของต้าหมิง แม้กระทั่งอีกฟากของมหาสมุทรก็คงไม่มีคนจนแล้ว!
เพราะทุกคนล้วนขยันทำงานกันทั้งนั้น
อ่านสมุดบัญชีจบสามเล่ม เฉียนเชียนอี้แทบทนไม่ไหว
เขาไม่อาจบรรยายสิ่งที่เห็น ไม่เคยคิดมาก่อนว่าผลักดันข้อตกลงหลงชิ่ง ล้มเลิกนโยบายของจางจวีเจิ้งแล้ว ตระกูลจางจะเป็นเช่นนี้