# บทที่ 82 ความได้เปรียบเบ็ดเสร็จ
ตำแหน่งหน้าที่ของเสี่ยวเหล่าหู่ถูกถอดถอน ตัวเขาก็ถูกย้ายไปกรมซักรีด
จากที่เคยอยู่สูงส่ง มาสู่สภาพต่ำต้อยดั่งดินโคลน
เสี่ยวเหล่าหู่ไม่ได้รู้สึกว่าสถานการณ์ปัจจุบันของตนห่างไกลจากเดิมมากนัก เขายอมรับทุกอย่างนี้อย่างสงบ
พวกคนในกรมซักรีดชอบรังแกคนใหม่
เหตุผลที่รังแกก็แสนง่าย เพราะพวกเขาผ่านความทุกข์มามากเกินไป
ดังนั้นเมื่อเห็นคนที่เคยสุขสบายกว่าตัวเองต้องมาอยู่ที่นี่ พวกเขาก็จะรังแก พลอยระบายอารมณ์คั่งแค้นไปด้วย
เสี่ยวเหล่าหู่ไม่ได้ถูกกลั่นแกล้ง
ไม่ใช่เพราะพวกกรมซักรีดเลิกรังแกคนใหม่ หากแต่พวกเขายอมรับในตัวตนของเสี่ยวเหล่าหู่
เหตุผลก็แสนง่าย เสี่ยวเหล่าหู่ไม่เคยอาศัยการมีฝีมือในวังไปรังแกคนอื่นเลย!
"เฮ้อ จะเอายังไงดีล่ะนี่"
มองเว่ยจงเสียนที่พร่ำทอดถอนใจ เสี่ยวเหล่าหู่หัวเราะพลางว่า
"ข้าเชื่ออวี๋ลิ่ง เขาทำแบบนี้ต้องมีเหตุผลให้ทำแบบนี้แน่ ไม่ใช่แบบที่พวกนั้นว่ากันหรอก!"
"ปัญหาคือ พวกนั้นบอกว่าเขาเป็นกบฏ!"
เสี่ยวเหล่าหู่พยักหน้าน้อย ๆ มั่นใจว่า
"พวกนั้นว่าก็คือพวกนั้น ถึงทุกคนจะว่าเขาอย่างนั้น ข้าก็จะไปว่าเขาไม่ได้ ข้าเชื่อเขา!"
เว่ยจงเสียนถอนหายใจ
"สหายเฉิงเอิน ข้ามีชีวิตอยู่ได้อีกไม่นาน อยู่ได้อีกไม่กี่ปีดีแล้ว!"
"ท่านก็เลยผลาญตัวเองไม่ยั้ง ฉ้อราษฎร์ รับสินบน สร้างคฤหาสน์หรูหรา ชอบความใหญ่โต หยิ่งผยองอวดเบ่ง อะไรที่ดีกับตัวท่าน ท่านเอาหมดงั้นหรือ"
เว่ยจงเสียนเงียบไป!
เวลานี้เขาเป็นเช่นนั้นจริง ๆ
ขอเพียงเป็นคนที่ประจบเขา สอพลอเขา เขารับไว้หมด ถึงขนาดที่หยวนฉงฮ่วนสร้างศาลคนเป็นให้เขา ก็ยังทำใจยอมรับได้หน้าตาเฉย
เว่ยจงเสียนไม่เคยเชื่อว่าหยวนฉงฮ่วนจะประจบตัวเองอย่างจริงใจ
บัณฑิตที่สอบจอหงวนเข้ามาได้ สังกัดอาจารย์ประจำราชสำนักที่เป็นถึงเก๋อเหล่า มีอำนาจบัญชาทหารในเหลียวตง จะมาสร้างศาลคนเป็นให้ขันทีเน่า ๆ คนหนึ่งอย่างนั้นหรือ
ที่เขาทำแบบนี้ แท้จริงแล้วทำให้พวกพรรคขันทีดู
ดูสิ พวกก๊กตงหลิน เป็นศิษย์ใต้สังกัดท่านหานกว่าง เป็นบัณฑิตยุคนี้ ถึงกับเลือกมาสร้างศาลคนเป็นให้ขันที
คนแบบนี้ก็คือที่ในหมู่คนหนังสือเรียกว่าเอาตัวรอดเป็น