# บทที่ 31 ก็แค่เปลี่ยนมือเท่านั้น
เป่าติ้งก็วุ่นวายเป็นจอกเดือดเหมือนกัน
เรื่องฆ่าคนตามรับสั่งนี้เฉาอี้จวินไม่ได้พูด เขากัดคำว่า "ไอ้ขาเป๋" ไม่ยอมปล่อย เขากัดฟันกรอดว่าเขาเป็นขุนนางไม่ยอมคลายปาก
เขายังให้นายอำเภอเป่าติ้งเป็นพยาน ให้เป็นปากเป็นเสียงให้เขา เขายังจะไปฟ้องถวายฎีกาด้วย!
คำว่า "หม่าลี่จุ้ย" ถูกเขาท่องจนจะเละอยู่แล้ว
เหงื่อบนหน้าผากนายอำเภอเป่าติ้งหยดติ๋งๆ ไม่เคยหยุด
สำหรับขุนนางกระจอกงอกง่อยอย่างเขา สองฝ่ายซ้ายขวาล้วนยั่วยุไม่ได้ทั้งนั้น
เขาแทบอยากจะทุบหัวตัวเองให้สลบไปเสีย เก็บเอาวันนี้ที่เห็นไปเป็นแค่ความฝัน
ฝั่งหนึ่งคือบ่าวเหิมของท่านเก๋อเหล่า!
สองเซียนหู้องครักษ์เสื้อแพรสืบตระกูล!
แล้วก็อวี๋ลิ่งที่ยิ้มร่าระบุตัวเองว่าเป็นพวกก๊กขันที สามฝ่ายนี้มารวมกัน เขาไม่มีแม้แต่คุณสมบัติจะเป็นกาวใจ แทรกคำพูดก็ยาก
จะเป็นพยานบ้าอะไรกัน
ฆ่าคนเสร็จแล้ว สองสามคนนี้ก็จากไปเลย!
มองคล้อยหลังคนพวกนี้จากไป นายอำเภอเป่าติ้งรู้สึกว่าตัวเองอายุมากแล้ว ก็น่าจะแก่ตัวกลับบ้านเกิดไปเสียที
พวกขุนนางในจิงเฉิงสู้กันด้วยชีวิตแล้ว...
ก็พอจะเห็นได้ว่าในท้องพระโรงเป็นภาพเช่นไร
การกลับมาครั้งนี้ของอวี๋ลิ่งพอดีเจอช่วงหน้างานฤดูใบไม้ผลิ
เงยหน้ามองไป เขตเป่าติ้งฟู่แห่งนี้กวาดสายตาไปทางไหนก็มีแต่ภาพผู้คนวุ่นวายกับการงาน อ้วนเสี่ยวเศรษฐีผู้ขี่ม้ามองคนนอกถิ่นกลุ่มนี้เคลื่อนคล้อยจากไป
"อวี๋ลิ่งกลับมาแล้ว!"
"ใช่แล้ว ท่านซุนเฉิงจงไม่ได้กลับมา แต่เจ้ามือสังหารนี่กลับมาเสียได้ ฝ่าบาทนี่หมายมั่นเพื่อไท่จื่อ ตั้งใจผลักดันอวี๋ลิ่งให้เป็นขุนนางมังกรตามเสด็จอย่างโจ่งแจ้งเลยนะ!"
"ข้าว่าองค์จักรพรรดิเริ่มเล่นพนันแล้ว หรือไม่องค์จักรพรรดิก็ต้องการปล่อยมือข้างหนึ่งไปตะลุมบอนแล้ว"
"เป็นข้า ข้าก็พนัน อย่าไปสนใจว่าญาติฝ่ายมเหสี ขุนนางชั่ว ขุนนางดีอะไรนั่น คนที่ฟังคำสั่งใช้ได้ถึงเป็นพวกพ้องตัวเอง ฝีมือขององค์จักรพรรดินี่ร้ายกาจนัก ต้องระวัง!"
"ข้อแม้คืออวี๋ลิ่งต้องมีประโยชน์จริง!"
ชุยเฉิงซิ่วพูดจบ ดื่มชาในถ้วยหมด ลุกขึ้นตัวตรงเดินจากไป
อวี๋ลิ่งกลับมาคนอื่นจะกลัวหรือไม่กลัว เขาไม่รู้ ในใจของชุยเฉิงซิ่วร้อนรนจนร้อนรุ่มที่สุด!