# บทที่ 20 ดินก้อนหนึ่งแห่งเหลียวตง
"ขุนนางหมิง อวี๋ลิ่ง ขอเทิดทูนโองการสวรรค์ประกาศกร้าวต่อหน้าสามทัพ ประณามความชั่วช้าของพวกทรราชย์เจี้ยนโจว..."
"ปู่เจ้า พ่อเจ้า ล้วนเป็นสุนัขที่ชนเผ่าข้ากักขังเลี้ยงดู ชีวิตเจ้าเป็นเพียงหนอนใต้คอกม้าของหลี่เฉิงเหลียง ประทานเสื้อผ้าให้ รางวัลข้าวปลายังชีพ ปล่อยให้เจ้ารอดตายอย่างทุลักทุเลอยู่ชายแดน..."
"เจ้ากล่าวอ้างฟ้าประทานชะตา ก่อการด้วย 'เกราะตกทอดสิบสามชุด' แท้จริงคือโลงศพสิบสามใบขุดหลุมฝังตัวเอง!"
"รอวันที่ทัพสวรรค์ทลายค่ายพวกเจ้า..."
คำประกาศศึกดังก้องดั่งอสนีบาต สะเทือนไปทั่วจิงเฉิงราวกับฟ้าผ่า
คำประกาศศึกถูกประกาศออกไป การล้างแค้นก็เริ่มต้นขึ้น!
"ลูกจะไปไหนน่ะ?"
ยามเช้าของจิงเฉิงเริ่มคึกคักขึ้น เหตุเพราะคำประกาศศึกทำให้วันนี้ผู้คนตื่นเช้ากว่าทุกวัน
ฟ้ายังไม่ทันสว่างดี โรงน้ำชาก็เต็มไปด้วยคนนั่งดื่มชา ส่วนคนฟังหนังสือหน้าเวทีนักเล่าเรื่องกลับหายไปหมด!
ในลานบ้านน้อยหลังหนึ่งมีเสียงเครื่องทอผ้าดังก๊อกแก๊ก!
เมื่อเสียงพูดดังขึ้น เสียงทอผ้าที่มีจังหวะสม่ำเสมอก็หยุดลงทันที
มองดูหลานชายที่สวมเกราะสวมเสื้อเกราะ ม่าซื่อที่ผมบนศีรษะแทบหลุดหมดแล้วเกิดอาการมึนงงชั่วขณะ
ในชั่วพริบตานั้น นางเห็นเขา และก็คิดถึงเขา
เหมือนมาก เหมือนเหลือเกิน!
"ท่านย่า ท่านอวี๋จะไปฆ่าพวกเจี้ยนหนู หลานต้องไป หลานอกตัญญู!"
สิ้นเสียง เด็กหนุ่มก็คุกเข่าโขกศีรษะทันที
ได้ยินเสียงโขกศีรษะดังปังๆ น้ำตาของม่าซื่อก็ไหลริน
เกียรติยศและความโปรดปรานทั้งหมดของตระกูลหม่า พังทลายกลายเป็นระนาดที่ถูกคนนับหมื่นรุมทุบเพราะ"พวกเจี้ยนหนู"!
ท่านแม่ทัพหม่าหลินสิ้นชีพอย่างไร้แม้ซากศพ บุตรชายหม่าราน หม่าเย่ก็ตายตามกันไป
คืนเดียว บ้านสกุลหม่าตั้งสุสานเสื้อผ้าและหมวกขึ้นหลายแห่ง!
หญิงชราอาศัยลมหายใจนี้พยุงชีวิตอยู่ นางอยากไปเก็บดินสักกำมือมากลบหัวใจที่แห้งเหี่ยวตายด้านนั้น
แต่ลมหายใจนี้ก็กำลังทรมานนางอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน!
เหลียวตงพ่ายแล้ว ไปไม่ได้ ไปไม่ได้ ต่อให้ตายไป ลมหายใจนี้ก็ไม่มีวันคล่องคอ!
นับวันนับคืนไม่ถ้วน หญิงชราจะเห็นบุตรชายของนาง บุตรชายกำลังร้องไห้อยู่ริมแม่น้ำ