# บทที่ 51 เราคือครอบครัวเดียวกัน
“ไอ้หนู ไม่ต้องห่วงข้า เจ้าวิ่งได้เร็วแค่ไหน ข้าก็ตามทัน!”
เฉาเปี้ยนเจียวยิ้มออกมา ในเมื่อท่านสยงพูดเองขนาดนี้แล้ว ถ้างั้นเขาตามไม่ทันก็ไม่เกี่ยวกับตน ตนทำหน้าที่สมบูรณ์แล้ว!
ภายใต้การนำทางของหน่วยสอดแนมที่พี่ชุนส่งมา ความเร็วม้าก็เร่งขึ้นทันที!
สยงถิงปี้ก้มตัวแนบกับหลังม้าศึก ควบตามทุกคนไป
ภายใต้การปกคลุมของพายุหิมะ เสียงกึกลองของม้าศึกวิ่งยังไม่ทันแผ่ออกไปก็ถูกพายุหิมะที่ฟุ้งทั่วฟ้าฉีกกระจายจนแหลกละเอียด!
ปัดเกล็ดหิมะน้ำค้างแข็งบนขนตา สยงถิงปี้อิจฉาเครื่องไม้เครื่องมือของคนพวกนี้
หน้ากากผ้าฝ้ายหนาสี่ชั้น ถุงมือห้านิ้วผ้านอกสำลีใน สนับเข่าผ้าขนแกะ เสื้อสำลีบุนวมด้านนอกทับด้วยเสื้อหนังแกะอีกชั้น...
นี่เป็นเพียงแค่ส่วนหนึ่งของเครื่องแต่งกาย!
อาวุธยุทโธปกรณ์ยิ่งหรูหราจนน่าตกใจ!
หน้าไม้พกพาคนละหนึ่งกระบอก ปืนไฟสองกระบอก คราดม้าหนึ่งด้าม อาวุธที่พับเป็นทวนสั้นและหอกยาวได้คนละหนึ่งด้าม
ที่น่ากลัวที่สุดคือบนตัวแต่ละคนยังพกระเบิดไฟอีกหกลูก!
ระเบิดขวดคืออะไรสยงถิงปี้ฟังไม่เข้าใจ
ได้ยินว่าไอ้นี่ทุกคนพกมาหนึ่งลูก ใช้อุปกรณ์ระดับนี้ห้าร้อยคนไปตีเผ่าน่ายม่านออกจะเกินเหตุไปหน่อย
ที่แท้อวี๋ลิ่งไม่ได้อหังการ...
แต่แม่งระวังเกินไปแล้วต่างหาก!
เฉาเหวินเจาในการปฏิบัติการครั้งนี้เป็นผู้ช่วยของหลานชาย
แม้จะเป็นผู้ช่วย แต่เขากลับไม่มีความไม่พอใจแม้แต่น้อย มาถึงก็ได้เป็นผู้ช่วย นี่ความไว้วางใจหนักหนาเกินไป!
“อีกกี่ลี้?”
“สี่สิบลี้!”
“ทุกคนลงจากม้าพักครึ่งชั่วยาม ครึ่งชั่วยามหลังจากนั้นเตรียมเปลี่ยนม้า สี่สิบลี้ที่เหลือวิ่งเหยาะยี่สิบลี้ก่อน สิบลี้สุดท้ายเปลี่ยนม้าอีกครั้ง!”
เฉาเปี้ยนเจียวสูดหายใจเข้าลึก: “ครึ่งชั่วยามทะลวงเผ่าน่ายม่าน!”
“รับ!”
คำสั่งเฉียบขาด แผนการถ่ายทอดแม่นยำ
ระหว่างพักทุกคนเริ่มตรวจสอบหินเหล็กไฟ อากาศแบบนี้แย่มาก ปืนนกสับของปืนไฟจุดไม่ติดง่าย!
มีที่กำบังก็ไม่ได้ ลมนี่แรงเกินไป!
“ข้าเสนอว่า รอบแรกบุกจู่โจมให้พลหน้าไม้ลงมือก่อน ย่นระยะใช้ขวดไฟ พอบุกเข้าเขตค่ายใช้ระเบิดสะเทือนฟ้า!”
“ทุกคนคิดว่าไง?”