# บทที่ 65 เลือดชโลมวังหลวง
ท่ามกลางกลิ่นคาวเลือด เน่ยเก๋อตกอยู่ในความเงียบงัน
อวี๋ลิ่งนั่งบนเก้าอี้ มองดูผู้คนด้วยสายตาเหยียดหยาม ปลายนิ้วเคาะเบาๆ จังหวะเสียงเป็นระเบียบช่วยเติมกลิ่นอายความเป็นคนให้แก่เน่ยเก๋อขึ้นมาบ้าง
ทุกคนดูเหมือนยังไม่ทันตั้งตัวว่าอวี๋ลิ่งกล้าลงมือจริง
จางรุ่ยถู ผู้มีอาวุโสสูงสุด แถมยังเป็นบัณฑิตอันดับสามหรือทั่นฮวาแห่งศักราชเสินจงปีที่สามสิบห้า ตวาดอย่างโกรธเกรี้ยวว่า:
"อวี๋ลิ่ง เจ้าบังอาจ"
สิ้นเสียงตวาด อวี๋ลิ่งก็ลุกขึ้นยืนแล้ว ร่างกายเคลื่อนไหว เพียงสองก้าวยาวก็ทะยานมาตรงหน้าจางรุ่ยถู มือจับเข้าที่ลำคอ...
เสียงครืนสนั่นดังขึ้น
ชั้นวางเอกสารสูงระฟ้าพังทลายลงตามแรง จางรุ่ยถูถูกกองฎีกาถมทับ
ประตูเน่ยเก๋อเปิดออก องครักษ์เสื้อแพรสามนายปรากฏตัวขึ้นทันใด
"ไสหัวไป!"
"ฆ่ามัน!"
เมื่อเห็นดาบยาวเปื้อนเลือดของพวกเขา อวี๋ลิ่งก็ชักดาบอีกครั้ง ฟันดาบฟาดลง พรวดเดียว
ล้มลงไปอีกคน
องครักษ์เสื้อแพรอีกคนคาดไม่ถึงว่าจะมาเจออวี๋ลิ่งที่นี่ แม้วรยุทธ์ของอวี๋ลิ่งจะไม่ดี แต่ย่อมต้องแข็งแกร่งกว่าองครักษ์จิ่นอีเว่ยในจิงเฉิงแน่
เสียงเลือดพุ่งดังซ่าๆ วกวนอยู่ข้างหูผู้คน
อวี๋ลิ่งไม่เก็บดาบ เดินกะเผลกเข้าไปช้าๆ กลับมายังตำแหน่งของตนอีกครั้ง กวาดสายตามองทุกคนอย่างเย็นชา แล้วกล่าวเสียงเบาว่า:
"ข้ายังบังอาจอยู่หรือไม่?"
หยาดเลือดไหลย้อยลงมาตามคมดาบอย่างช้าๆ รวมเป็นกองเลือดอยู่ใต้ปลายดาบ
อวี๋ลิ่งรินน้ำชาให้ตนเอง พอชาคลายร้อนก็ดื่มรวดเดียวหมด จูงมือไท่จื่อเดินออกไปทางตำหนักเฉียนชิง
คนในเน่ยเก๋อสบตากัน แล้วรีบร้อนเดินตามออกมา
"อวี๋ลิ่ง บังอาจนัก!"
อวี๋ลิ่งหรี่ตาลง มองลั่วหย่างซิ่ง แม้ความสัมพันธ์กับจิ่นอีเว่ยจะดีมาก แต่อวี๋ลิ่งไม่เคยเหยียบจวนสกุลลั่วเลยสักครั้ง
ทว่าคนผู้นี้กลับทำให้อวี๋ลิ่งรังเกียจอย่างประหลาด
เมื่อครั้งจูโหยวเซี่ยวปราบปรามพวกพนักงานอวี่สื่อที่ชอบยุแหย่
ลั่วหย่างซิ่งเป็นฝ่ายขอความเมตตาให้พวกอวี่สื่อด้วยตนเอง รับเป็นผู้ค้ำประกัน ได้ชื่อว่าเป็นการกระทำ "เที่ยงธรรม" จากเหล่านักปราชญ์
หากเที่ยงธรรมเช่นนี้ตลอดไป อวี๋ลิ่งคงจะนับถือคนเช่นนี้