# บทที่ 61 ใครกันแน่คือผู้ชนะ
"ใต้สะพานหน้าบ้าน มีเป็ดว่ายผ่านไปกลุ่มหนึ่ง ฉันมีลาน้อยตัวหนึ่ง......"
ปั้วจวนฮัมเพลงที่เรียนมาจากเซียวอู่ อารมณ์ดีเป็นพิเศษ!
เมื่อคืนนี้ ผู้เป็นอาใหญ่ก็เพิ่งเอาชุดมาให้อีกชุดหนึ่ง
ชุดนี้ดูดีเหลือเกิน ปลายแขนเสื้อปักดิ้นเงิน ชายเสื้อมีเศษเงินถ่วงไว้ไม่ให้เสื้อคลุมยาวปลิวสะบัด!
เสื้อผ้าชุดนี้ พอได้มาครอบครอง ปั้วจวนก็รู้สึกมึนงงไปหมด!
เมื่อไม่นานมานี้ยังต้องกลุ้มใจว่าจะกินอะไรดี ตอนนี้ชายเสื้อมีเศษเงินประดับ เงินนี่ไม่ใช่เอาไว้ใช้จ่าย แต่เอาไว้ถ่วงชายเสื้อโดยเฉพาะ!
แบบนี้ เวลาฉี่ก็ไม่ต้องกลัวลมพัดมา ฉี่ใส่เสื้อ!
ที่สุขใจที่สุดก็คือตาจื่อ
ในหมู่เด็กเล็กหลายคน เขาอายุเท่ากับจูฉือหรัน แต่ความสูงกลับเตี้ยกว่าจูฉือหรันครึ่งศีรษะ มองเผินๆ ใครก็คิดว่าเขาเด็กที่สุด
ที่จริงแล้ว จูฉือหรันต่างหากที่เด็กที่สุดในกลุ่ม
เขาก็มีเสื้อใหม่เหมือนกัน และก็เหมือนกับของพี่ใหญ่ปั้วจวน เมื่อคืนทุกคนลองชุดกันหมดแล้ว
ตาจื่อเด็กสุด แต่กลับเป็นคนแรกที่เรียนรู้วิธีสวมเสื้อผ้าอย่างถูกต้อง!
เพราะสวมเสื้อผ้าเป็น เขาเลยได้รับรางวัล เศษเงินหนึ่งตำลึงมาอยู่ในมือ กลายเป็นคนแรกที่มาอยู่บ้านนี้แล้วหาเงินได้!
เพียงพริบตา เงินก็ไปอยู่ในมือเซียวอู่
"มานี่ ให้ข้า ข้าจะเก็บไว้ให้ เผื่อวันหน้าจะได้เอาไว้แต่งเมีย!"
หากมองดูแววตาของเซียวอู่ให้ละเอียด ในยามนี้เขากลับเหมือนหรูฉือที่สุด
หรูฉือก็ใช้ท่าทางแบบนี้แหละ "หลอก" เมิ่นเมิ่นกับไหลไฉก่อน ต่อมาก็หลอกเด็กเล็กๆ ในบ้าน
เด็กพวกนี้ที่มาจากข้างนอกไม่มีความมั่นใจ ต้องให้รางวัล
ให้กำลังใจ ชมเชย ยอมรับ สนับสนุน สี่อย่างพร้อมหน้ากัน
อีกไม่กี่ปี เด็กพวกนี้ก็จะจากที่เลียนแบบไปเป็นทำได้เหมือน และสุดท้ายก็มีท่วงท่าเป็นของตัวเอง
นี่แหละคือความสามารถในการหล่อหลอม!
อารมณ์ของจูฉือหรันดีมาก ที่เขาดีใจไม่ใช่เพราะมีเสื้อผ้าใหม่ แต่เป็นเพราะเวลาที่อวี๋ลิ่งกับเสี่ยวอ้ายไม่อยู่ อารมณ์ของเขาจะดีเสมอ
คนหนึ่งตีเขา อีกคนหนึ่งคอยบังคับเขา
เด็กๆ ที่มาจากตระกูลเถียนและสกุลสวี พากันคิดว่าบ้านของอาจารย์คงจะเป็นวันที่มืดมนที่สุดในชีวิต