# บทที่ 62 ดาวอังคารกุมดาวใจ (3)
“พระบัญชาฮ่องเต้ เปิดราชสำนัก...”
เวินถี่เหรินก้าวเข้าประตูวัง พอข้ามสะพานจินสุ่ยเฉียวก็เห็นสวี่เสี่ยนฉุนยืนถือมีดอยู่ที่นั่น
เถียนเอ่อร์เกิงยืนอยู่ข้างหลังเขา สายตาที่เหมือนมีตะขอเกี่ยวจ้องมองทุกคน
เดินต่อไปข้างหน้า...
หน้าโถงหวงจี๋เต็มไปด้วยทหารกองอวี้หม่าในเครื่องรบครบมือ
คนกลุ่มนี้เหมือนสองคนด้านหน้าเปี๊ยบ กระทั่งเบิกตากว้าง จ้องมองผู้คนตรงหน้าอย่างเงียบเชียบ
“ท่านลู่ วันนี้มัน...”
“เรียนท่านโจว วันนี้เป็นวันสิ้นปี ฝ่าบาทเสด็จเข้าร่วมการประชุมใหญ่ด้วยพระองค์เอง มีพระบัญชา พวกข้าพเจ้ามาตามรับสั่ง เรื่องอื่นข้าพเจ้าไม่รู้!”
หัวใจโจวเหยียนหรูวูบวาบขึ้นมาทันที
“ในเมื่อฝ่าบาทพระวรกายแข็งแรงดี เหตุใดพวกเจ้ายังคงใส่เกราะไม่ยอมถอด ธนูหน้าไม้ไม่ยอมปลด จะทำอะไร พวกเจ้าคิดจะทำอะไร ไม่กลัวหัวหลุดจากบ่าหรือ?”
“ข้าพเจ้าเป็นองครักษ์ส่วนพระองค์ของฮ่องเต้”
พวกขุนนางที่ทยอยกันมาก็เป็นเช่นนี้ พวกเขาไม่รู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้น
รู้แค่ว่าจวนองค์หญิงเกิดไฟไหม้ แต่ไม่รู้เรื่องใหญ่ที่สี่กองอวี้หม่าเข้าวังหลวง
ประชุมตามลำดับชั้น ทุกคนยืนกันในลมหนาว
อิงกั๋วกงก็มาด้วย เพราะอายุมาก บรรพบุรุษทำคุณแก่ชาติ ตำแหน่งของเขาจึงอยู่ด้านหน้ามาก
มีเตาผิง มีเก้าอี้ แล้วก็มีชาร้อนสำหรับอุ่นมือ
อิงกั๋วกงยกถ้วยชา มือสั่นเล็กน้อย
ผิดปกติ ผิดปกติเกินไปแล้ว เดิมนึกว่าฮ่องเต้จะประชวรอยู่บนเตียง สิ้นพระชนม์ไปอย่างเงียบเชียบ
ไม่คิดเลยว่าฝ่าบาทจะเสด็จเข้าราชสำนักตอนเช้า ประทับอยู่บนนั้นอย่างสูงส่ง
“ข้าเป็นคนแบกเจ้าออกจากตำหนักเฉียนชิง!”
“ฝ่าบาท ตระกูลจางของกระผมได้รับพระมหากรุณาธิคุณมาหลายชั่วคน สนมหลี่เป็นพระสนมเอกของเสด็จพ่อ นางหมายจะเลียนแบบอู่เจ๋อเทียนว่าราชการหลังม่าน เพื่อป้องกันราชสำนักเกิดเหตุผันแปรอีก...”
“การอวยใครสักคนมันต้องมีเงื่อนไข!”
มือของอิงกั๋วกงยิ่งสั่นหนักขึ้น ฮ่องเต้ดูเหมือนตอบ แต่แท้จริงก็คือการบีบบังคับ
“ชอบ” เป็นความรู้สึกอย่างหนึ่ง และความรู้สึกไม่เคยเกิดขึ้นโดยไร้สาเหตุ
สนมหลี่ก็คือคนที่เสด็จพ่อทิ้งไว้คุ้มครองฮ่องเต้องค์ปัจจุบัน