# บทที่ 98 ความสามารถในการระดมพลอันน่าสะพรึงกลัว
ซูหวายจิ่นจับคนไว้จำนวนมาก และสังหารคนไปมากกว่าเดิม
เมื่อซูหวายจิ่นเริ่มหาคนมาไต่สวน ก็ขุดลึกลงไปอีก!
ในจังหวะที่ฟันลงบนหัวคนจำนวนหนึ่ง ทันใดนั้นบางคนที่ถูกจับก็เหมือนเลือดบรรพชนตื่นขึ้นมาร้องไห้ประสานเสียงว่าจับผิดคน!
"ท่านครับ ข้าเป็นคนต้าหมิง!"
ถึงตอนนี้สายเกินไปแล้ว พยานหลักฐานวางอยู่ตรงนั้น!
ใครกันที่เป็นคนดีปกติจะแอบคิดค้นดินปืนอยู่ในบ้าน ใครกันที่เป็นคนดีปกติจะตกแต่งอุโมงค์ใต้ดินเหมือนรังบำเพ็ญเซียน
คนตาดีแค่มองปราดเดียวก็รู้ว่านี่คือสถานที่ใช้สำหรับชุมนุมประชุมหารืออย่างลับๆ
คนพวกนี้ก็ทำกันอย่างนี้
มองดูพวกเขาร้องเรียกความอยุติธรรมไม่หยุด อวี๋ลิ่งพลันนึกถึงตอนเรียนในภายหลังขึ้นมา
มีเพื่อนร่วมชั้นสองคนมีความสัมพันธ์กำกวม ส่งกระดาษโน้ตกันให้ว่อน คิดว่าครูไม่รู้ ที่จริงครูรู้ทุกอย่าง
ในห้องทำงานครู เรื่องที่ครูชอบนินทากันมากที่สุดก็คือฉันเห็นเด็กห้องนั้นกับคนนั้นคบกันแล้ว
คนพวกนี้ก็ประมาณนี้
คนพวกนี้คิดว่าอวี๋ลิ่งกับพวกไม่รู้ ที่จริงเขารู้มาตลอด
ไอ้ตุ่มใหญ่ตั้งตรงก็ใส่น้ำได้ คว่ำลงก็ใช้ดักฟังได้ด้วยนะ!
ปากก็ร้องว่าอยุติธรรม ร้องว่าจับผิดไป ที่จริงไม่ได้อยุติธรรมสักนิด
เรื่องที่พวกเขาทำมีคนมาแจ้งเบาะแสนานแล้ว
เมืองกุยฮวาใช้กฎหมายลูกโซ่!
ใครที่เป็นคนดีปกติจะยามวิกาลไปงัดดินปืนในห้องใต้ดิน?
ซูหวายจิ่นขี้เกียจพูดมากกับคนพวกนี้ พึมพำประโยคหนึ่งว่า "คนเถื่อนรุกเข้าจีน ก็เปลี่ยนเป็นจีน จีนร่นเข้าคนเถื่อน ก็เปลี่ยนเป็นคนเถื่อน" แล้ว...
ยกดาบขึ้นฟันลงไปอย่างแรง
จูฉุนเซียงก็ง่วนขึ้นมาอีกครั้ง นักโทษที่ยังรอดชีวิตเหลืออยู่ไม่มากสามคนถูกเขาเชิญขึ้นบนหลังม้า เริ่มประจานไปตามถนน
จูฉุนเซียงต้องอธิบายให้ชาวเมืองทั้งเมืองเข้าใจให้ชัดว่าทำไมถึงต้องฆ่าคน?
จูฉุนเซียงเดินวนในเมืองสามรอบ คนที่ยังมีชีวิตอยู่บนหลังม้าก็ตาย!
นอกด่านมาถึงฤดูที่หนาวที่สุดของปีแล้ว คนที่นั่งบนหลังม้าล้วนเปลือยกาย เดินแค่รอบเดียวยังทนไม่ได้ ไม่ต้องพูดถึงสามรอบ!
จูฉุนเซียงเพราะต้องอธิบายจึงเดินได้ค่อนข้างช้า!
คนพวกนี้คงละอายแก่ใจ ตัวเองอายจนตัวเองตาย