# บทที่ 95 เป็นตายไม่ว่า
สนามรบตรงหน้าไม่เหมือนกับที่หม่า ซื่อหลงคิด
เขาฝันไม่ถึงเลยว่ากองกำลังเซวียนฝู่ กำลังพลประจำตระกูลเซวียนฝู่ และชานเจี้ยงแห่งเซวียนฝู่จะเป็นได้แค่กองทรายไร้การประสาน
"ไอ้พวกไร้ค่า พวกไร้ค่าทั้งนั้น!"
ธงใหญ่ยังไม่ทันล้ม แต่ชานเจี้ยงกลับยอมจำนนเองอย่างแข็งขัน!
หม่า ซื่อหลงคิดฟุ้งซ่านมากเกินไป!
พุ่งเข้าใส่ ไม่ถึงยกเดียวก็ถูกเฉาติ่งเจียวแทงตกหลังม้า ไม่ใช่เพราะเฉาติ่งเจียวมีเมตตากรุณา แต่เพราะเขาไม่อยากฆ่าคนพวกเดียวกันเอง
นี่ยังเป็นกรณีที่ยั้งมือไว้ ถ้าไม่ยั้งมือเกรงว่าคงถูกแทงตายไปแล้ว!
ชีวิตการเป็นจ่งปิงแห่งด่านซานไห่กวนทำให้หม่า ซื่อหลงสุขสบายมานาน
ก่อนรับตำแหน่ง สภาพร่างกายเขาก็ใช่ว่าจะไม่ดี เคยเป็น "หน่วยอารักขา" ให้พวกอวี้สื่อ ฝีมือวรยุทธจะเป็นอย่างไรก็ช่าง แต่อย่างน้อยท่วงท่าภายนอกก็ต้องดูดีพอไปวัดไปวายได้
ตอนนี้ไม่ไหวแล้ว ชีวิตที่สุขสบายเกินไปทำให้เนื้อหนังไขมันส่วนเกินพอกพูน
หม่า ซื่อหลงล้มอยู่บนพื้น มองดูบุรุษบนหลังม้า แทบสิ้นสติสัมปชัญญะ
ความคิดแรกที่แวบเข้ามาในหัวไม่ใช่คิดว่าตนเองกำลังจะตาย แต่นึกว่าตนเองกลับพ่ายแพ้ให้กับไอ้กระจอกไร้นามเช่นนี้
พ่ายให้อวี๋ลิ่งยังพอทำใจได้
อวี๋ลิ่งแม้จะไม่สู้ตน แต่อย่างน้อยก็ยังนับเป็นบุคคลมีชื่อ พ่ายให้อวี๋ลิ่งไม่ขายหน้า!
แต่จะพ่ายให้ไอ้กระจอกไร้นามไม่ได้ จะเป็นเหมือนข่านมองโกลถูกไอ้กระจอกไร้นามที่ประมงเฉิงยิงด้วยปืนนัดเดียวตายไม่ได้!
ตายแบบนั้นน่าอึดอัดเกินไป
นี่มันอะไรกัน ตัวเขาเกียรติยศท่วมฟ้า อดีตจ่งปิงแห่งด่านซานไห่กวนผู้กุมตราปราบเหลียว อีกทั้งยังเคยได้บรรดาศักดิ์จั่วตูตู กลับมาพ่ายแพ้ในที่แห่งนี้
ทหารของเซวียนฝู่ช่างเป็นได้แค่พวกไร้ค่าจริงๆ
แท้จริงแล้วไม่ใช่ทหารเซวียนฝู่ไร้ค่าเลย
ระบบถุนเถียนล่มสลาย ครัวเรือนทหารกลายเป็นทาสของนายทหาร ครัวเรือนทหารพากันหลบหนีเอาชีวิตรอดเป็นจำนวนมาก
งบการทหารของ "เก้าชายแดน" รายรับไม่พอกับรายจ่าย เงินเดือนถูกหัก เกณฑ์ทหารไปใช้เป็นแรงงานส่วนตัว
ราชสำนักเพื่อป้องกันไม่ให้นายทหารผูกขาดอำนาจ ก็ตั้งมาตรการคานอำนาจซ้อนกันหลายชั้น