# บทที่ 95 เรียกขานให้ไพเราะว่า——คุณธรรมการปกครอง
พ่อเฒ่าอู๋ที่รีบร้อนกลับมาก็รู้สึกว่าชีวิตนี้มีความหวัง!
ไอ้เจ้าลูกชายไหลฝูนี่มันกตัญญูรู้คุณจริงๆ คำที่ตัวเองสั่งเสียไว้ก่อนจากไป ในที่สุดมันก็ฟังเข้าหูบ้าง
ถึงแม้ว่าจะไปหาแม่หญิงชาวทุ่งหญ้ามาอีกคน...
แต่พ่อเฒ่าก็ไม่เห็นว่าจะเป็นเรื่องผิดแปลกอันใด!
อย่าว่าแต่แม่หญิงชาวทุ่งหญ้าเลย ขอแค่ให้ลูกชายของตนหาแม่หญิงที่มีที่มาที่ไปสะอาดสักคน ขอแค่ให้ตนได้อุ้มหลานชาย เขาก็ยอมรับนับถือหมด
แม่ได้ดีเพราะลูก ขอแค่คลอดลูกชายได้ ขอแค่เป็นสายเลือดของสกุลอวี๋เฒ่า
อย่าว่าแต่แม่หญิงทุ่งหญ้าเลย ต่อให้เป็นพวกผมทองตาสีฟ้า พ่อเฒ่าก็รู้สึกว่ารับได้แล้ว!
แล้วก็อีกอย่าง ถ้าไม่มองพินิจพิเคราะห์ให้ดี ไห่หลานจูก็ไม่มีเค้าเหมือนแม่หญิงชาวทุ่งหญ้าแม้แต่น้อย
พ่อเฒ่าพอใจมาก เขารู้สึกว่าสกุลอวี๋เป็นสกุลเล็กตระกูลน้อย มีคนเพิ่มมาก็คือดีแล้ว ไม่ต้องช่างเลือกมาก และก็ไม่มีสิทธิ์จะไปเลือก
ที่ถนนฝ่างซั่งในฉางอานก็มีคนต่างเผ่าอยู่มากมายไม่ใช่หรือ... (ถนนฝ่างซั่งก็คือถนนของชาวหุยในปัจจุบัน)
เดี๋ยวนี้พวกเขาก็ถือตัวว่าเป็นคนต้าหมิง แต่งงานสู่ขอข้ามเผ่ากันไม่ใช่หรือ?
สกุลอวี๋ของตัวก็ไม่ใช่ตระกูลอ๋องตระกูลกงอะไรที่ไหน จะต้องผูกอำนาจสืบต่อกัน ต้องแต่งงานกับลูกพี่ลูกน้อง
เพื่ออำนาจ แต่งงานกันโดยไม่พ้นเครือญาติห้าชั่วคน!
พ่อเฒ่าพอใจมาก พอใจจนเริ่มเลือกของขวัญจะให้ไห่หลานจู
“ไอ้ห้า สมกับที่ข้าประคบประหงมแก แกทำถูกต้องครานี้ บั้นท้ายใหญ่ ท่าทางจะออกลูกง่าย ข้าจะให้รางวัลแก!”
เซียวอู่สูดหายใจลึก เขารู้ดีว่าพ่อเฒ่าเป็นคนใจป้ำที่สุดในสกุลอวี๋ ส่วนเจ้าเมิ่นเมิ่นเป็นพวกขี้เหนียวที่สุด!
เพราะตอนเดินเที่ยวในฉางอาน เมิ่นเมิ่นยังเคยแบมือขอเงินจากเขาเลย
“อู่ ไม่อำพรางแกหรอก หลังจากแกไปแล้ว ใครสักคนนั่นแหละมาหาข้า เขามีญาติห่างๆ มีลูกสาวคนหนึ่ง...”
เซียวอู่ยังคงยิ้มอยู่ พ่อเฒ่าก็พูดต่อไป
“แม่หญิงคนนั้นข้าเห็นแล้ว ดีมาก ก็แค่กินจุไปหน่อย ที่บ้านเลี้ยงไม่ไหวแล้ว นางเลยให้คนมาพูดกับข้า เขายินดีจะอยู่กับแกนะ!”
เซียวอู่ยังคงยิ้ม พ่อเฒ่าพอใจอย่างยิ่ง ตบบ่าเซียวอู่