# บทที่ 43 โฮ่ง โฮ่ง โฮ่งๆ
"โย่ว โย่ว โย่ววว~~~"
เสียงโห่ร้องดังมาจากไกล ๆ เสียงยังไม่ทันหาย ม้าลายจุดตัวหนึ่งก็วิ่งออกมาจากที่ไกล
พื้นหญ้าหนาทึบซ่อนเสียงฝีเท้าม้าได้เป็นอย่างดี
ม้าลายจุดหายลับไปในพริบตา!
ที่อีกฝั่งของพื้นหญ้า ม้าลายจุดล้มตัวลงนอนอย่างชาญฉลาด
ศีรษะที่สามหมวกหนังแกะโผล่ออกมาจากหลังม้าลายจุด นัยน์ตาเจ้าเล่ห์เต็มไปด้วยความระแวดระวัง
อากาศหนาวเย็นลงแล้ว ทุ่งหญ้าก็วุ่นวาย!
นับแต่หลินตันเข่อหานถูกอ๋องตะวันตกแห่งเมืองกุยฮวาจับตัวไป ทุ่งหญ้าก็ระส่ำระสาย
วันนี้เจ้ามาปล้นข้า พรุ่งนี้ข้าไปปล้นเจ้า ตอนนี้การปล้นเช่นนี้กลับกลายเป็นการเข่นฆ่าเสียแล้ว
ไม่ได้ยินเสียงฝีเท้าม้า ซือฉางมิ่งถอนหายใจโล่งอก
ซือฉางมิ่งเป็นชื่อของคนฮั่น แต่เขาไม่ใช่คนฮั่น พูดให้ถูก เลือดในกายเขาควรจะเกี่ยวดองกับเผ่าตู้เอ่อร์ปั๋วเท้อ
เผ่านั้นมีคนแซ่ตู้และแซ่ซือมาก
ชนเผ่าบนทุ่งหญ้าแท้ ๆ จะไม่มีแซ่ฮั่น มีแต่แซ่มองโกล
ต้องย้ายไปอยู่เผ่าอื่น หรือไม่ก็เผ่าตนเองหลอมรวมเข้ากับเผ่าอื่น จึงจะใช้ชื่อเผ่าเป็นแซ่
ตั้งแต่ราชวงศ์หยวนเป็นต้นมา ชาวมองโกลมากมายก็มีแซ่ฮั่น!
รออีกสักพัก ซือฉางมิ่งยังไม่ได้ยินเสียงฝีเท้าม้า เขาจึงถอนหายใจโล่งอก
สบถด่าอย่างแผ่วเบาไม่กี่คำ ซือฉางมิ่งกับม้าก็ลุกขึ้นพร้อมกัน
ที่นี่เป็นแหล่งน้ำเล็ก ๆ
เพราะเล็ก จึงไม่ค่อยมีชื่อเสียง แทบไม่มีใครรู้จัก
ที่นี่จึงกลายเป็นที่อาศัยหลบภัยของซือฉางมิ่ง อากาศหนาวแล้ว เขาก็ต้องเตรียมตัวหลบลมหนาวเช่นกัน!
แต่ช่วงนี้ทุ่งหญ้าไม่สงบสุขเลย มีแต่คนตระเวนหาข้าวของเตรียมหลบหนาวไปทั่ว
รออยู่ครู่หนึ่ง เสียงฝีเท้าดังซ่าซ่าแผ่วเบาดังมา แหวกพงหญ้าดูเบา ๆ หัวใจซือฉางมิ่งแทบกระเด็นออกมา
วันนี้กลับมาเจอเลียงผาป่า?
ตบม้าลายจุด ม้าลายจุดก็เดินออกไปอย่างรู้ความ!
เสียงเคลื่อนไหวที่ดังขึ้นมาอย่างกะทันหันทำให้ฝูงภูตน้อยแห่งทุ่งหญ้านี้ตกใจอย่างแรง
ครั้นพบว่าเป็นเพียงม้าที่ไม่มีอันตราย ฝูงเลียงผาเหล่านี้ก็วกกลับมากินน้ำต่อ
ซือฉางมิ่งยกคันธนูเก่า ๆ เดินอ้อมไปอีกด้านหนึ่ง
คนหนึ่งกับม้าหนึ่งตัวกลับร่วมมือกันเล่นงาน เมื่อเสียงผิวปากดังขึ้น เสียงโห่ร้องแสบแก้วหูก็ตามมาติด ๆ