# บทที่ 84 สี่ปี... สี่ปีแล้ว!
ฟ้ายังไม่ทันสาง องค์หญิงแปดสวมหมวกน้อยก็เสด็จออกจากวัง
เพราะเป็นเดือนอ้าย ตามถนนหนทางจึงมีผู้คนเดินขวักไขว่ไม่น้อย ภายใต้การติดตามของแม่นมชราสามนาง จูฮุยถี่มุ่งตรงไปยังบ้านตระกูลอวี๋ตลอดทาง
จวนแห่งนี้เป็นพระราชทานจากเสินจง ตั้งอยู่ติดกำแพงวังหลวง
ตัวอวี๋ลิ่งไม่ชอบโอ่อ่า ทั้งชื่อเสียงในราชสำนักก็แสนย่ำแย่
แม้ "ศึกใหญ่" สองครั้งจะชนะขาดลอย แต่ก็ทำให้เขากลายเป็นศัตรูกับขุนนางกว่าครึ่งราชสำนัก
ดังนั้นช่วงเวลาแห่งการไปคารวะขอพรและสานสัมพันธ์ บ้านตระกูลอวี๋กลับเงียบเหงาเป็นพิเศษ
เป็นจวนชั้นดีแท้ๆ แต่เพราะขาดผู้คน กลับไร้ซึ่งความครึกครื้นของบ้านที่มีผู้มาเยือนไม่ขาดสาย
แม่นมชราทั้งสามดีใจแทบแย่ ความใจกว้างของตระกูลอวี๋เป็นที่เลื่องลือ
ปีนั้นแม่นมผู้สอนศีลธรรมที่ออกจากวังไป ล้วนร่ำรวยกันทั้งนั้น
แค่ออกไปครั้งเดียว ก็หาเงินได้มากเท่าชั่วชีวิต
พอเรื่องนี้แพร่ออกไป ทุกคนต่างอิจฉาโชคดีของนางเหล่านั้น และจำได้ขึ้นใจถึงความใจกว้างของตระกูลอวี๋
บัดนี้ทั้งสามนางกำลังจะมาบ้านตระกูลอวี๋
ใจของนางลอยละลิ่วไปนานแล้ว
ใจของจูฮุยถี่ก็ลอยละลิ่วเช่นกัน นางไม่อยากอยู่ในวังอีกแล้ว กำลังจะได้รับบรรดาศักดิ์อันน่าอิจฉาในไม่ช้า
แต่นางกลับไม่ต้องการสิ่งใดเลย
นางเห็นผู้หญิงมากมายที่ "แกว่งชิงช้า" อยู่ในวัง
ผู้หญิงพวกนั้นเอาเชือกคล้องคอ พลิ้วไหวไปมาในสายลมหนาว
การตายแบบนี้ในวังเรียกว่า "แกว่งชิงช้า"
ฟังจากท่านอ๋องว่า คนพวกนี้ไม่หวังดี คิดหาทางขายข่าวในวังออกไปข้างนอก
เรื่องจริงเท็จเช่นไรนางไม่รู้ นางก็แค่กลัว
ประตูบ้านตระกูลอวี๋เปิดออก แล้วปิดลงอย่างรวดเร็ว
พี่เย่เฒ่ากุมมือบุตรชายเข้ามาคารวะ ไหลไฉยืนอยู่ใต้ชานเรือน มองจูฮุยถี่ด้วยรอยยิ้ม
เห็นไหลไฉไม่ทำความเคารพ แม่นมทั้งสามนางอดไม่ได้ ต่างส่งเสียงกระแอมขึ้นพร้อมกัน
ไหลไฉกวาดตามองทั้งสาม แม่นมทั้งสามสะดุ้งโหยง
ดวงตาคู่นั้นช่างเอาตายเสียเหลือเกิน แม้กำลังยิ้ม แต่กลับเหมือนกำลังสอบสวน ทำให้คุณไม่กล้าคิดมาก แต่ก็อดคิดเรื่อยเปื่อยไม่ได้
"ยังไม่ได้ทานข้าวใช่ไหม ไป ทานด้วยกัน"