# บทที่ 25 ก้าวแรกแห่งการตีเมืองชิงป้อม
พี่ชุน หัวเจ้าเย็นบ้างไหม!
พี่ชุนลูบศีรษะโล้นเลี่ยน หัวเราะกากกาจนเห็นไรฟัน
"เย็นสิ ตัวเห็บตัวหมัดมันน่ารำคาญนัก ดีแล้วล่ะ พวกมันหายไปเสียที!"
เมื่อคนที่ล้อเขาเดินจากไป พี่ชุนก็เงยหน้าขึ้นอย่างเปิดเผยพร้อมเตรียมรับคนต่อไป พี่ชุนกลับกลายเป็นคนหัวโล้นอีกครั้ง
แต่คราวนี้เขาไม่ได้โดดเดี่ยว เพราะคนที่หัวโล้นเหมือนกันมีอยู่หลายร้อยคน
เพียงชั่วข้ามคืน ผู้คนในเผ่าเย่เฮ่อต่างพากันโกนผมจนหมด หางหมูอันน่าขยะแขยงหายไปแล้ว!
พี่ชุนทำใจได้อย่างเปิดเผย แต่คนในเผ่าเย่เฮ่อกลับไม่กล้าออกไปพบผู้คน
ถึงแม้ว่าศีรษะโล้นเลี่ยนจะไม่น่ามองเท่าไรนัก แต่มันก็ดูสบายตากว่ามากจริงๆ
ไม่มีใครชอบกระหม่อมโล้นที่มีหางเปียเส้นเดียวห้อยอยู่ข้างหลังหรอก
พี่ชุนกลับมายืนอยู่หน้าเต็นท์ของอวี๋ลิ่งเช่นเดิม
มองดูแม่ทัพที่บัญชาการทัพเพียงลำพังทยอยเข้าสู่เต็นท์ตามลำดับ ตัวเขากลับก้มหัวต่ำราวนกกระทาอีกครั้ง
หากไม่มีเรื่องไม่คาดฝันเกิดขึ้น ตัวเขาเองก็น่าจะเป็นหนึ่งในนั้น
น่าจะได้เป็นผู้ยิ่งใหญ่ที่คุมทัพเพียงลำพัง
แต่ตอนนี้ คำพูดเพียงประโยคเดียวของอวี๋ลิ่งกลับลบล้างความหยิ่งยโสทั้งหมดของเขา
พวกชาวทุ่งหญ้าที่เคยตามเขาเหล่านั้น ไม่กล้าที่จะเป็นศัตรูกับอวี๋ลิ่งเลยแม้แต่น้อย ยิ่งไม่กล้าออกหน้าแทนพี่ชุน
ตั้งแต่มีหัวโล้น ความเกลียดชังก็ลดน้อยลงไปมาก
พี่ชุนเองก็เริ่มครุ่นคิดถึงสาเหตุของการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่นี้ ทันใดนั้นเขาก็เข้าใจแล้ว!
พวกเจี้ยนหนูก่อกรรมฆ่าฟันไว้มากเกินไป!
พี่น้องชาวเหอเป่ยที่ติดตามหวังปู้เอ้อร์ พี่น้องชาวเหลียวตงที่สูญเสียบ้านเรือน ยังมีพวกพี่น้องที่หนีทัพมาจากหัวเมืองต่างๆ ของต้าหมิง...
พวกเขาเกลียดหางหมูของพวกเจี้ยนหนูที่สุด
สงครามเริ่มขึ้นโดยพวกเจี้ยนหนู ชาวเหลียวตงถูกพวกมันสังหารโดยใช้ข้ออ้างว่าเป็น "คนไร้ข้าว"
ไม่ต้องพูดถึงว่ากลุ่มของพี่ชุนจะก่อกรรมหรือไม่...
ทุกครั้งที่เห็นหางหมู หัวใจของคนพวกนี้ก็เหมือนถูกแทงอีกครา
แม้เผ่าเย่เฮ่อจะถูกทำลายล้าง พวกเขาก็ยังคงเป็นหนึ่งในหนหวี่เจินเผ่าต่างๆ
ในอู้เหลียงฮาแห่งนี้ พี่ชุนและพวกที่ไว้หางหมูได้ทำให้ผู้คนมากมายไม่พอใจมานานแล้ว