# บทที่ 68 ความได้เปรียบอยู่ที่ข้า
หรูฉือดีดลูกคิดแปดทิศดังเปาะแปะ
ลูกคิดชนิดนี้นับว่ายากที่สุดในบรรดาลูกคิดที่มีขายในท้องตลาด มีทั้งหมดห้าสิบหลัก สามร้อยลูก
ลูกคิดรุ่นนี้ไม่เพียงใช้แก้บัญชีที่ซับซ้อนและใหญ่โตเท่านั้น
ยังวางบนโต๊ะให้คนใช้พร้อมกันสี่คนได้อีกด้วย
พวกจิ้นซางเล่นได้เก่งกาจ นักบัญชีสี่คนของพวกเขานั่งล้อมโต๊ะตรวจบัญชีพร้อมกัน ภาพนั้นน่าตื่นตะลึงยิ่งนัก!
ผู้ช่วยพูดรัวเร็วราวกับกำลังไล่ชื่ออาหาร นิ้วทั้งสิบของพวกเขาสี่คนเริงระบำอยู่บนลูกคิด!
ลูกหลานของชินเทียนเจี้ยนในเมืองกุยฮวาก็ใช้ลูกคิดแบบนี้คำนวณฤดูกาลเพาะปลูก
ภาพนั้นน่าหวาดหวั่นยิ่งกว่า ลูกคิดแปดทิศเก้าอันคำนวณพร้อมกัน ตัวเลขมหาศาลที่ถูกประมวลผลนั้นน่าสะพรึงกลัว!
ต่อหน้าพวกเขา หรูฉือไม่มีความกล้าแม้แต่จะชำเลืองมองอีกสักนิด!
เพราะด้านข้างยังมีคนที่ใช้มือเปล่าคำนวณอีกด้วย
ข้อนิ้วแต่ละข้อคือหนึ่งหลัก สองข้อรวมกันเป็นหนึ่งหลัก สามข้อรวมกันก็เป็นอีกหนึ่งหลัก!
หรูฉือส่งฮุนฮุนเข้าไปหมายให้เรียนรู้วิชา ครึ่งชั่วยามต่อมาพวกเขาก็ส่งตัวกลับออกมา ถ้อยคำที่พูดนั้นสุภาพยิ่งนัก
"คุณชายน้อยเฉลียวฉลาด มีปัญญาใหญ่หลวง วิชาคำนวณเป็นเพียงทางเล็ก มิอาจขัดขวางทางใหญ่ได้!"
เด็กกลับมาพร้อมหนังสือเล่มหนึ่งหนีบไว้ข้างกาย
พูดตรงๆ ก็คือเด็กกินข้าวชามนี้ไม่ลง ไม่มีพรสวรรค์ด้านนี้
พวกเขาใช้ตำรา "ซ่านฝ่าถ่งจง" ที่เฉิงต้าเว่ยเรียบเรียงขึ้น เพราะในหนังสือเล่มนี้มีเคล็ดวิชาการใช้ลูกคิด
หรูฉือรู้แค่เพียงผิวเผิน
นับตั้งแต่ยามที่อวี๋ลิ่งออกศึก หลังจากอยู่ไฟครบเดือน นางก็เริ่มเรียนรู้ด้วยตนเอง
เมืองกุยฮวาถึงแม้ไม่ใหญ่ ประชากรก็ไม่มาก แต่เรื่องจุกจิกก็ไม่น้อย
หรูฉืออยากช่วยแบ่งเบาสักหน่อย เรื่องจะได้น้อยลง
หู่พั่วนั้นอย่าได้หวังเลย ตอนนี้นางมีครรภ์แล้ว กลายเป็นหัวแก้วหัวแหวนไปเสียแล้ว
นอกจากกินข้าวต้องใช้ปาก งานอื่นๆ นางไม่แตะเลยสักอย่าง
ตั้งแต่มีลูก อาการของหู่พั่วก็เปลี่ยนไปอย่างชัดเจน!
ทุ่งหญ้าแม้จะมีประเพณีต่างจากต้าหมิง แต่กับเรื่องเด็กนั้นกลับเหมือนกัน
หู่พั่วถามจาปู้ทุกวัน ขอคน ขอองครักษ์ ขอนักรบ!