# บทที่ 109 ผู้ลงมือ กำลังเตรียมพร้อม!
โฮ่งๆ...
ท่ามกลางเสียงสุนัขเห่า เย่เซี่ยงเกาก็เปิดประตูออกไป
วันนี้แม้จะยังมีราชสำนัก แต่เขากลับขอลาหยุด ไม่อยากเสียปากเสียงกับผู้คน อายุมากแล้ว กลัวเสียงเอะอะ!
พอขุนนางทั้งหลายเริ่มทุ่มเถียงกัน ขมับเขาก็ปวดตุบๆ
เดินผ่านถนนที่เงียบเหงา เย่เซี่ยงเกาก็ตรงดิ่งไปยังเรือนหลังใหญ่ที่พ่นไอร้อนกรุ่น
เรือนหลังใหญ่ที่พ่นไอร้อนนั้นคือโรงอาบน้ำแห่งหนึ่ง
โรงอาบน้ำนี้มีระดับสูงยิ่ง ภายนอกบอกกันว่าเป็นสำนักสงฆ์ แต่แท้จริงคืออุทยานงามที่บริการเฉพาะขุนนางผู้มั่งคั่ง!
ในอุทยานงามมีต้นแปะก๊วยอายุร้อยปีต้นหนึ่ง
จั่วซือเคยสรรเสริญใน "ซานตูฟู่" ว่าต้นไม้ต้นนี้กิ่งก้านลำต้นตรงดุจดังวิญญูชน บอกว่า "ผิงจ้งจวินเชียน ซงจื่อกู่ตู้"
ดังนั้นอุทยานนี้จึงได้ชื่อว่าอุทยานผิงจ้ง!
อุทยานผิงจ้งไม่อลังการ แต่แฝงความประณีตในทุกจุด!
นับตั้งแต่จางจวีเจิ้งล้มล้างไป ขบวนแห่หรูหราฟุ่มเฟือยยามเขากลับบ้านเกิดฝังศพบิดา ถูกเล่าขานจนผู้คนรู้ทั่ว...
มาบัดนี้ขุนนางแม้ในใจจะชอบงานใหญ่โต ก็พยายามเก็บให้ดูสมถะ
หวาดกลัวว่าหลังจากลาออกจากตำแหน่ง จะถูกใครขุดคุ้ยเรื่องฟุ่มเฟือยแต่ก่อนออกมาพูด!
อุทยานผิงจ้งไม่อลังการ ก็เป็นเพียงภายนอกที่ไม่อลังการเท่านั้น
ในอุทยานผิงจ้ง ไม่ว่าจะเป็นเด็กรับใช้วิ่งงาน หรือสาวใช้ที่คอยนวดเฟ้นทุบหลัง...
หน้าตาล้วนงดงาม ล้วนอ่อนเยาว์ทุกคน!
อาภรณ์ของหญิงสาวที่นี่ล้วนถูกออกแบบเป็นพิเศษ
เวลาย่อตัวรินน้ำ สัดส่วนช่วงเอวและสะโพกกลมกลึงจะปรากฏอย่างพอดิบพอดี
พวกนางไม่ต้องเอ่ยวาจา ก็ทำให้เจ้ารู้สึกจักจี้ในใจเอง นี่แหละคือระดับ!
ไม่เริศร้าง ไม่ยั่วยวน!
เย่เซี่ยงเกาตรงขึ้นไปชั้นสาม ชั้นสามตำแหน่งสูง มองเห็นได้ไกล
หากอากาศดี ตำแหน่งชั้นสามสามารถเห็นจิงเฉิงได้ครึ่งเมือง บัดนี้ตำแหน่งนี้เป็นของเย่เซี่ยงเกาผู้เดียว!
ท่านเก๋อเหล่ามาแล้ว สาวใช้รูปงามก็ออกมาต้อนรับ!
เสื้อผ้าหนาหนักของเย่เก๋อเหล่าถูกถอดออก หนังจิ้งจอกที่ผิงไฟจนอบอุ่นพ่นไอร้อนกรุ่น ห่อหุ้มตัวเย่เก๋อเหล่าไว้รอบด้าน
พอเย่เก๋อเหล่านั่งบนแท่นอุ่น...
หน้าต่างก็ถูกเปิดออก ทัศนียภาพยามอรุณรุ่งสาดเข้าสู่สายตา!