# บทที่ 31 แหลกสลายกลายเป็นฝันร้าย
ไอร้อนในน้ำแกงทำให้ผักแห้งพลิกคว่ำพลิกหงาย
พอน้ำแกงสีเขียวของผักโขมถูกตักใส่ลงไปทีละทัพพี น้ำแกงร้อนก็เปลี่ยนเป็นอีกสีหนึ่ง
สีอาจดูไม่น่ามอง ทว่าคุณค่าทางโภชนาการนั้นไม่ต้องพูดถึงเลย
มะเขือแห้ง ถั่วฝักยาวแห้ง แตงกวาแห้ง ผักป่าแห้งนานาชนิด...
ผักแห้งรูปร่างอัปลักษณ์สารพัดที่ดูดน้ำแกงจนอิ่มแล้ว ก็ค่อยๆ ฟื้นคืนรูปลักษณ์เดิมบ้างเล็กน้อย
หงเฉิงโฉวมองมันฝรั่งถุงหนึ่งเทลงหม้อใหญ่ สีหน้าดูไม่ได้ยิ่งกว่าใบผักโขมเสียอีก
ชาติที่แล้วของเขาคงหนีไม่พ้นวังวนวุ้นเส้นมันฝรั่งนี่แล้ว
เขาถึงขั้นกลัวที่จะได้ยินสามคำว่า "วุ้นเส้นมันฝรั่ง" มันบาปนัก บาปหนักหนายิ่งนัก!
หากมีโอกาสไปฮวาหม่าฉือ เขาจะต้องไปหาหมอสัตว์คนนั้น!
เขาจะถามให้รู้เรื่อง ว่าคิดอย่างไรถึงได้ใส่ดินลงไปในวุ้นเส้นมันฝรั่ง
ทำไมถึงได้ทำลายข้าวของอย่างนี้ ไม่กลัวฟ้าผ่าเลยหรือ?
"เร็ว รีบกิน ต้องกินให้อิ่ม วันนี้ให้เต็มที่!"
ศึกใหญ่กำลังจะเริ่มขึ้นแล้ว เมืองเว้าจื้อเมื่อไม่กี่วันก่อนเป็นแค่ออร์เดิร์ฟเรียกน้ำย่อย
ด่านสำคัญที่กำลังมาถึงครานี้ต่างหากคือกระดูกแข็งที่แทะยาก!
หากตีที่นี่ไม่ได้ ก็อย่าแม้แต่จะคิดไปฉลองปีใหม่ที่เสิ่นหยางเลย!
"พวกท่านกินก่อนเถอะ กินเสร็จแล้วไปทางนู่น ทางนั้นเตรียมน้ำขิงไว้ ดื่มสักถ้วยขับไล่ความหนาว แล้วรับเนื้อแห้งสามแท่งไปแก้อด!"
อวี๋ลิ่งและสยงถิงปี้เดินตรวจทัพทั่วทั้งค่าย
"ข้ามักรู้สึกว่ามันขาดอะไรไปสักอย่าง!"
สยงถิงปี้มองอวี๋ลิ่งพลางยิ้ม
"ที่จริงไม่ได้ขาดอะไรเลย แต่ใจเจ้าไม่สงบต่างหาก ดีพอแล้ว เสบียงเช่นนี้ดีพอแล้ว เจ้ารู้ไหมว่าก่อนหน้านี้พวกเรากินอะไรที่ด่านซานไห่?"
"ข้าวคั่วและแป้งคั่วไม่ใช่หรือ?"
สยงถิงปี้ส่งเสียงฮึ่มเย็นชา อวี๋ลิ่งพูดไม่ผิด ระเบียบกำหนดไว้ว่าเป็นข้าวคั่วและแป้งคั่ว
ไม่เสียง่าย กันความชื้น กินก็แค่ใช้น้ำร้อนชงเท่านั้น!
"เคยได้ยินบ้างครั้งคราว แต่ไม่เคยกิน!"
อาหารเลวร้ายก็ช่างเถิด เสบียงและเบี้ยเลี้ยงยิ่งเลวร้ายกว่า กฎหมายระบุเบี้ยเลี้ยงมาตรฐานคือข้าวหนึ่งถังต่อเดือน
เมื่อถูกหักลดทอดลงเป็นชั้นๆ แล้ว คนที่รู้จักเอาตัวรอด เข้ากับผู้อื่นได้ ถึงมือก็เหลือเพียงเจ็ดแปดโต่ว