# บทที่ 89 อีกหนึ่งครอบครัวผู้ภักดีสิ้นชีพ
อำเภอผูโจวยามดึกสงัดแล้ว แต่ก็ครึกครื้น
ชีวิตยามค่ำคืนของอำเภอผูโจวมีสีสันมาก เพราะคนมีเงินเยอะ แถมยังเป็นจุดยุทธศาสตร์สำคัญของสามมณฑล ครึกครื้นเสียยิ่งกว่าจิงเฉิงอีก
ตำนานรักชุยอิงอิงรอพระจันทร์ที่ศาลาตะวันตก เป็นละครร้องที่ไม่มีวันตกยุคที่สุดในเขตอำเภอผูโจว
แทบทุกโรงงิ้วจะต้องเล่นสักยกหนึ่ง
ผูโจวปังจื่อก็เบ่งบานไปทั่วทุกหย่อมหญ้า หอนางโลมก่อนตะวันตกดินล้วนต้องร้องสักเพลงเรียกลูกค้า
เสียงหวานใสดั่งกระดิ่งของเหล่าสาวงาม หลังเหน็ดเหนื่อยกันมาทั้งวัน ก็ยั่วยวนจนใจคนคันคะเยอ
ราตรียาวไกล สู้ขึ้นหอฟังเพลงจะดีกว่า
ถ้าพูดถึงความบันเทิง ต้าหมิงไม่ได้ขาดแคลนความบันเทิงเลย
อุปรากรสมัยราชวงศ์หยวน ต้าหมิงก็สืบทอดมาได้ดี บทกวีเพลงขับก็ไม่เลว
ธุรกิจนิยายที่ครอบคลุมกว้างขวาง ทำให้โรงน้ำชากลายเป็นที่สังสรรค์รายวันของคนส่วนใหญ่
ต่อให้กว่าจะฟังตอนต่อไปได้ต้องเข้าไปในโรงน้ำชา
แต่ฟังครึ่งแรกข้างนอกก็ทำให้หลายคนรู้สึกคุ้มที่มาแล้ว
คนนั่นแหละคือธุรกิจ แย่งคนมาอยู่กับตัวคือธุรกิจที่ดี
ดังนั้น ครึ่งแรกของเรื่อง คนเล่านิทานก็จะเล่าเต็มเหนี่ยว พยายามดึงดูดคนให้มากขึ้น
ถ้าพูดถึงคนที่เล่าเรื่องได้ดีที่สุดในอำเภอผูโจวนี้ ต้องยกให้กัวต้าเจีย
เขาไม่เพียงแต่เล่าเรื่องเก่ง ยังมีศิลปะการเลียนเสียง เวลาฟังเขาเล่าเรื่องเหมือนได้เข้าไปอยู่ในเหตุการณ์
เล่าเรื่องเก่ง ความรู้ของกัวต้าเจียก็ดี
ใครๆ ก็รู้ว่าเมื่อก่อนเขาเป็นบัณฑิตซิ่วไฉ
ไปสอบจวี่เหรินสามสี่ครั้งแล้วสอบตกซ้ำซาก ก็เลยเลิกล้มความตั้งใจที่จะสอบต่อ เพราะทนความทุกข์ยากจากการทำนาไม่ไหว จึงมาเล่านิทาน
เปิดเล่ายกแรก เขาก็ทำให้พ่อของเขาหมดลมตายทั้งเป็น
ท่านปู่สกุลกัวหัวคิดเท่าไหร่ก็คิดไม่ตก บ้านอุตส่าห์มีจอมปราชญ์ออกมาคนหนึ่ง
แต่จอมปราชญ์คนนี้กลับไม่เอาไหน ไปทำอาชีพต่ำต้อย
ท่านปู่สกุลกัวล้มลง บ้านสกุลกัวก็ล้มตาม
ต่อให้ทางราชสำนักจะมีสิทธิพิเศษให้ซิ่วไฉ มีที่นาสิบกว่าไร่ไม่ต้องเสียภาษี และอยู่ที่ไหนก็เป็นผู้อยู่เหนือคนอื่น
แต่ที่อำเภอผูโจวไม่ได้
ซิ่วไฉที่นี่ก็แค่คนที่อ่านหนังสือได้ดีในหมู่คนอ่านหนังสือเท่านั้น!
คนแบบกัวซิ่วไฉน่ะมีให้จับ