# บทที่ 29 แผนห้ำหั่นกัน
"เมืองเว้าจื้อเราตีได้แล้ว ปัญหาต่อไปคือจะไปเสิ่นหยางอย่างไร!"
นี่คืออุปสรรคใหญ่ที่สุดที่ตั้งตระหง่านอยู่ตรงหน้า
อวี๋ลิ่งไม่รู้ว่าเขตเขาฉางไป๋ซานเกิดแผ่นดินไหวเบาๆ ในหัวของอวี๋ลิ่งตอนนี้มีแต่หนทางก้าวต่อไป
ไม่ใช่ว่าไม่มีทาง แต่จะเคลื่อนทัพใหญ่และสัมภาระเสบียงให้ราบรื่นถึงจุดหมายได้อย่างไร
พวกเจี้ยนหนูจะไม่ยอมให้เราผ่านไปง่ายๆ แน่
ภูมิประเทศที่นี่ซับซ้อนเหลือเกิน!
เทือกเขาลูกโซ่ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือนั่น น่าจะเป็นตีนเขาด้านใต้ของต้าซิงอานหลิ่ง เพราะมีเทือกเขากั้นอยู่ จึงเกิดด่านผาที่ยากแก่การฝ่าฟัน
ด้านตะวันออกของซานซีมีเทือกเขายาวเป็นแนวกั้น จึงเกิด "เส้นทางผ่านทั้งแปดแห่งไท่หาง"!
เส้นทางผ่านทั้งแปดแห่งไท่หางใช้เวลานับพันปี ผ่านกาลเวลาและราชวงศ์ ผ่านการบุกเบิกอย่างยากลำบากของผู้คนนับไม่ถ้วน จึงเกิดเส้นทางลัดนำไปสู่ซานซี
ทั้งยังเป็นสมรภูมิที่นักรบทุกยุคทุกสมัยต้องช่วงชิง!
บนเส้นทางจากทุ่งหญ้าเคออ่อร์ชิ่นไปเสิ่นหยางก็มีด่านลักษณะนี้อยู่เช่นกัน
ในสมัยราชวงศ์เหลียว ด่านนี้ถูกยกย่องให้เป็นภูเขาศักดิ์สิทธิ์แห่งราชวงศ์ นามว่าเขาสือสง ปัจจุบันคือเขาปาหู่ซาน หรือเขาเฉิงจื่อซาน
ที่นี่คือด่านสำคัญเพียงแห่งเดียวที่จะเดินทางขึ้นเหนือจากเสิ่นหยางเข้าสู่ทุ่งหญ้าเคออ่อร์ชิ่น!
"เหลียวไท่จู่เยว่ลวี่อาป้อจีเคยกล่าวไว้ว่า 'หนึ่งคนยันด่าน หมื่นคนฝ่าไม่ได้' จึงตั้งเมือง สร้างด่าน ณ ที่นี่ และขนานนามว่า 'เขาสือสง'!"
อวี๋ลิ่งปิดหนังสือ พลางเอ่ยเรียบๆ:
"ข้าไม่อยากฟังเรื่องเล่า ข้าอยากฟังผลลัพธ์"
"ท่านฟังข้าพูดให้จบเสียก่อน เมื่อถึงรัชสมัยต้าหมิงของเรา เขาปาเอ่อร์หู่ซานตรงนี้จะกลายเป็นเขตกันชนระหว่างเรากับเผ่าต่างๆ ในทุ่งหญ้า ให้ฝูอวี๋เว่ยและเว่ยโส่วย่อยอื่นๆ คอยควบคุมและดูแล!"
"ว่าเรื่องฝูอวี๋เว่ยมา"
"ที่ตั้งของฝูอวี๋เว่ยเดิมทีเป็นของเผ่าอูฉีเย่เท่อมองโกล แต่ทว่าอยู่ไกลเกินไป ภายหลัง ฝูอวี๋เว่ยถูกเนิ่นเคออ่อร์ชิ่นกลืนรวม เผ่านี้จึงถูกเรียกว่าหนูเอินเคออ่อร์ชิ่น!"
อวี๋ลิ่งจ้องแผนที่อยู่นานมาก งึมงำว่า: