# บทที่ 75 การก่อตั้งที่โหดเหี้ยม
ทะเลกำลังลดลง น้ำลดลงเสียงดังซ่าๆ ยาวนานราวกับใครสักคนกำลังถอนหายใจ
ฉงว่านอีตื่นขึ้นตั้งแต่เช้าตรู่ ฟังเสียงซ่าๆ อยู่นานทีเดียว
แงะหมอนไม้ออก เศษเงินก็กลิ้งหล่นออกมาจากในหมอน
กัดเศษเงินเล่น ฉงว่านอียิงฟันยิ้ม ที่แท้ก็ไม่ใช่ความฝัน เป็นเงินจริงๆ
บนเศษเงินเต็มไปด้วยรอยฟัน ล้วนเป็นรอยที่ฉงว่านอีกัดไว้
เสียงกลองเรียกพลที่ทอดยาวก้องขึ้น ฉงว่านอีรีบลูบหน้าส่งๆ แล้วเริ่มวิ่งไปทางสนามฝึก
"เร็วเข้า เร็วเข้า อืดอาดไม่ได้ นี่มันกลองเรียกพล..."
คนที่รู้ว่าไม่ใช่ความฝันมีอยู่มากมาย ในยามเช้านี้ กองทัพเรือเริ่มปรับโครงสร้างใหม่
ขอแค่เงินถึงมือ ก็ไม่มีปัญหาใดที่แก้ไม่ได้
หากมีปัญหา...
นั่นก็คือเงินยังไม่ถึงมือ
ท้องฟ้ายังไม่สว่างเต็มที่ ในค่ายใหญ่เสียงคนดังเซ็งแซ่ มีคนสมทบเข้ามาไม่ขาดสาย
ท่ามกลางเสียงทักทายถามสารทุกข์สุกดิบกัน สนามฝึกก็ยิ่งคึกคักขึ้นเรื่อยๆ ทุกคนต่างถามไถ่กันว่าสหายร่วมรบได้เงินกันไปเท่าไหร่
"ไอ้หนูฉง คราวนี้แกได้ไปเท่าไหร่วะ"
"หนึ่งปี!"
"ไหง โรงเงินบ้านแกเปิดเองรึไง"
เห็นทุกคนหันมามองเป็นตาเดียว ฉงว่านอีก็เดินไปข้างหน้าอย่างภาคภูมิ หันไปทางคนที่ไม่รู้จักบนยกพื้นคารวะ แล้วหันกลับมาพูดว่า
"หนึ่งปีจริงๆ!"
"ไอ้หนู แกอย่าบอกนะว่าเมื่อคืนนอนไม่พอ ตอนนี้ยังฝันอยู่เลย หัวหน้าหมวดยังได้แค่สามเดือน ไอ้แกมีดีอะไรถึงได้หนึ่งปี แกรู้ไหมหนึ่งปีน่ะเงินเท่าไหร่"
ฉงว่านอีแค่ยิ้มๆ ไม่ได้ตอบ
เขาเองก็แทบไม่เชื่อว่าผู้บังคับบัญชาจะจ่ายเบี้ยเลี้ยงให้ตนทีเดียวหนึ่งปี
ความจริงคือข้างบนให้มาจริงๆ เต็มจำนวน มีทั้งเศษทั้งสตางค์ ไม่ขาดแม้แต่อีแปะเดียว ครบหนึ่งปีเต็ม
ของเขานี่ยังนับว่าน้อย ในสมุดบัญชีเรียกชื่อ จางเหล่าผี้ ไอ้คนที่บอกว่าตายก็ต้องตายบนเรือ "ไอ้โง่" ได้ไปทีเดียวสามปี แถมยังได้รางวัลพิเศษเป็นดาบอีกหนึ่งเล่ม
การแจกเงินครั้งนี้ไม่ใช่การแจกแบบถัวเฉลี่ย
ฉงว่านอีพอจะเข้าใจแล้วว่าทำไมตนถึงได้มากกว่าคนอื่น
ไม่ใช่เพราะเขารบเก่ง และไม่ใช่เพราะหน้าตาดี ลูกผู้ชายที่ตากลมทะเลไม่มีทางดีพอกับคำว่าหน้าตาดี
เหตุผลแท้จริงก็คือเขาทำงานในมือของตัวเองมาตลอด