# บทที่ 16 เงินสองตำลึง
"เชิงเขาเป็นความได้เปรียบของพวกเรา!"
ยหวีเพ่ยมีสีหน้าดุร้าย ชักกระบี่ออกจากฝัก มองไปที่บุตรชายคนโตของตระกูลจู่พลางตะโกนลั่นด้วยน้ำเสียงแหบพร่า:
"แพ้ ข้าก็ไม่รอด พวกเจ้าก็ไม่มีใครรอด!"
เมื่อคำสั่งเด็ดขาดที่สุดถูกประกาศลงไป เหล่านายทัพเหลียวตงก็คำรามตามขึ้นมา
สถานการณ์กลายเป็นย่ำแย่แล้ว แต่กำลังพลคนสนิทของแต่ละคนยังไม่ถึงกับบอบช้ำ
เหมือนชนเผ่าต่างๆ ในทุ่งหญ้า ต่างคนต่างมีกองกำลังของตน และนักรบของแต่ละเผ่าต่างเป็นอำนาจที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของพวกเขา
กำลังพลคนสนิทอันเป็นกำลังรบแกร่งที่สุดของเหลียวตงออกโรงแล้ว!
พวกเขาพุ่งลงมาจากเชิงเขา สิ่งที่รอรับอยู่คือเฉาติ่งเจียวที่บุกขึ้นมา
กระบี่ยาวฟาดฟันลง กำลังพลคนสนิทชูทวนขึ้นป้องกัน แรงปะทะคราหนึ่ง ทวนยาวก็หักสะบั้นกลางคัน
โดยไม่รอให้พวกเขาได้ตั้งตัว.....
กำลังพลที่อยู่ข้างหลังเฉาติ่งเจียวก็พุ่งเข้าใส่แล้ว
เสียงอาวุธกระทบกัน เสียงปืนคาบศิลาระเบิดก้อง เสียงหวูดหวือของสะเก็ดเหล็กที่ปลิวว่อน ทำให้คนกลุ่มหนึ่งที่อยู่ตรงหน้าร้องโหยหวนกันระงม
"สู้แบบนี้ได้ยังไง ทวนข้าเอื้อมไปไม่ถึง เจอตัวไม่ได้เลย!"
อวี๋ลิ่งเหลือบมองเนินสูง บังคับม้ากลับหลัง!
ทหารม้าเริ่มเคลื่อนพลอ้อมวง ครั้งใดที่อวี๋ลิ่งหวนกลับมายังจุดตั้งต้นได้ราบรื่น การยุทธ์ในสนามรบด้านหน้าก็จะยุติลงชั่วคราว
การตีโต้ครั้งนี้ เพื่อไม่ให้ทหารที่แตกพ่ายมีโอกาสรวมตัวเป็นทัพขึ้นใหม่ได้
ไม่ใช่เพื่อฆ่าคน แต่เพื่อทำลายขวัญ
"มีดีอยู่บ้าง แต่น่าเสียดายที่ยังไม่พอ!"
บัณฑิตนักสู้เซี่ยเจิ้งหงกัดฟันปัดกระบี่ยาวที่แทงมาออกไป ระหว่างที่บิดตัวหลบหลีก เขาก็ฟันกลับไปหนึ่งกระบี่
คมกระบี่กรีดยาวเป็นทางบนสีข้างม้าศึก
โจวยวี้จี๋ชะงักงัน มองม้าศึกที่บาดเจ็บ ไอสังหารเย็นเยียบแผ่กระจายออกจากดวงตา
กระโดดลงจากม้า วิ่งทะยานเข้าใส่ ทั้งสองประมือกันอีกครั้ง กระบี่ยาวสกัดกัน ประกายไฟกระจาย
ทั้งสองคนไม่แพ้ไม่ชนะกัน ร่างกายพลาดสลับกันอีกครา!
บัณฑิตนักสู้เซี่ยเจิ้งหงมองกระบี่ที่เปื้อนเลือดของฝ่ายตรงข้าม จู่ๆ ก็รู้สึกหนาวสะท้านขึ้นมา
เซี่ยเจิ้งหงค่อยๆ ก้มหน้าลง ใช้จังหวะหายใจที่หายากยิ่งนี้มองดู