# บทที่ 71 ให้เจ้าขโมยม้าของข้า
ยิ่งห่างจากปีเก่า ก็ยิ่งใกล้ปีใหม่เข้ามาทุกที
หกปีผ่านไป เจ็ดปีก็มาถึง!
หลังจากผ่านปีใหม่มา พื้นที่นอกด่านจวีหยงกวนก็เริ่มมีผู้คนขมีขมันทำงานกันให้เห็น
ก่อหินเป็นคันนา ปักฐานเป็นแนวเขต สลักศิลาจารึกความเป็นเจ้าของ ทุกคนใช้ทุกวิถีทางที่คิดออกเพื่อพิสูจน์ว่าที่ดินเป็นของตน
คนมาลงทะเบียนทำบัญชีมีทุกวัน
ตั้งแต่เซวียนฝู่เริ่มแบ่งที่ดิน ขนธัญพืชกลับบ้าน หลังจากจบการ "ทำที" แล้ว "กบฏ" อวี๋ลิ่งก็ไม่ได้ส่งคนไปบ้านพวกเขาเพื่อแย่งธัญพืชคืน
แถมยังให้พวกเขาใช้ธัญพืชที่เก็บเกี่ยวได้ฉลองปีใหม่
ทันใดนั้นผู้คนก็ค้นพบว่า ในโลกนี้มีขุนนางผู้เที่ยงธรรมดุจฟ้าจริงๆ
เมื่อข่าวลือแพร่สะพัดก็ยิ่งเวอร์หนักขึ้นเรื่อยๆ
อวี๋ลิ่งถูกยกย่องราวเทพเซียนบนสวรรค์ ไม่กินของหยาบคายทางโลก กลายเป็นเทพ กลายเป็นพระโพธิสัตว์มาจุติ
ที่จริงสิ่งเหล่านี้ไม่สำคัญ สิ่งสำคัญคือชาวบ้านในด่านจวีหยงกวนก่อกบฏ
เพราะพวกเขาคิดว่าขุนนางผู้ปกครองไม่ยอมฟังคำของเทพเซียนแจกที่ดินให้ตน
พวกเขาก่อไฟกองใหญ่ รวมตัวกันเป็นขบวนบุกบ้านผู้มีอันจะกินและศาลาว่าการ
หลังจากทำทั้งหมดนี้เสร็จจึงได้สติ แล้วเริ่มหนีตายออกนอกด่านอย่างบ้าคลั่ง ใช้วิธีนี้ต่อต้านการกดขี่
"คนพวกนี้ใจร้ายนัก!"
ในสายตาชาวบ้าน อวี๋ลิ่งเป็นเหมือนเทพเซียน ในสายตาพวกผู้มีอันจะกินและเจ้าของที่ดิน อวี๋ลิ่งคือสัตว์เดรัจฉาน
คืออวี๋ลิ่งที่กำลังแย่งชิงทรัพย์สินที่บรรพบุรุษพวกเขาสั่งสมมาหลายชั่วอายุคน
พระโพธิสัตว์มีชีวิตในสายตาชาวบ้าน ปิศาจร้ายในสายตาผู้มีอันจะกิน
ปิศาจพาคนไปที่ตงฉ่าง ตงฉ่างถูกกวาดล้างในวันที่สองหลังจากจูโหยวเซี่ยวสวรรคต
คนถูกกวาดล้าง ห้องเก็บเอกสารที่กุมความลับของผู้คนมากมายก็ถูกจุดไฟเผา
ไฟลุกไหม้หนึ่งวันหนึ่งคืนเต็มๆ
ตอนนี้ตงฉ่างยังอยู่ แต่กรอบโครงสร้างที่จูโหยวเซี่ยวอุตส่าห์ก่อร่างขึ้นมากลับถูกทำลายย่อยยับ
หวังเจิ้น หลิวจิ่น เว่ยจงเสียน สามคนนี้เป็นตัวแทนของเส้นเวลาความรุ่งเรืองและตกต่ำของตงฉ่าง
อวี๋ลิ่งศึกษาอย่างละเอียดแล้วค้นพบปรากฏการณ์ที่น่าสนใจเป็นพิเศษ
"การถ่วงดุลอำนาจ" ในราชสำนักนั้นตรงข้ามกับที่ตามองเห็นอย่างยิ่ง